Standards Or Poors?
Η τελική μου αποστροφή στα σπουδαία και αναγνωρισμένα άλμπουμ, δεν οφείλεται σε κάποιο δήθεν ελιτισμό. Και αυτό το λέω με σιγουριά. Ο ελιτισμός είναι αξίωμα των μουσικόφιλων το οποίο δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να κατακτήσω ακόμη. Απαιτεί πολύ χρόνο και εξαντλητική ενασχόληση με τη μουσική, συνεπώς με τους ρυθμούς που έχω και λόγω φόρτου εργασίας, υπολογίζω τουλάχιστον είκοσι χρόνια από τώρα. Το να προτιμάει κανείς το White Light/ White Heat από τη "Μπανάνα" ή το Station To Station από το Ziggy Stardust δεν είναι καν ελιτισμός, είναι θέμα κοινής λογικής. Ομοίως το να θεωρείς το Electropura των Yo La Tengo σπουδαιότερο άλμπουμ από το Acthung Baby των U2 είναι θέμα κοινού καλού γούστου, που θα έπρεπε να είχε ο καθένας για να είναι ο κόσμος καλύτερος. Έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον. Τα παρακάτω άλμπουμ παρόλα αυτά (και παρότι διαμαρτυρήθηκα απ' τους μόνους για την επιλογή τους) δηλώνω ότι τα έχω άπαντα στη δισκοθήκη μου και εν πολλοίς τα έχω λιώσει που λένε. Εκτός από ένα βέβαια, καθότι σε αυτούς δεν έχω δώσει ποτέ ούτε μισή δραχμή και ούτε πρόκειται. Θα διαλέξω βέβαια και από αυτό κάτι..., διότι από άλλου θα έρθει το κενό.
- Velvet Underground & Nico
"Heroin"
Μέχρι και που μπαίνει η βιόλα του John Cale ο ακροατής, που έχει ήδη εμπεδώσει το 90% του απόγονου βελβετικού ροκ, ψάχνει να βρει ποιος ευθύνεται για τα ροκ λούκια στα οποία υπέπεσαν οι Velvets και εξαιτίας των οποίων η εξέλιξη του ροκ όπως το θέλει θα καθυστερούσε για καμιά εικοσαριά χρόνια ακόμη. Η έλλειψη του μπάσου συνεπάγεται την απουσία έστω και στοιχειώδους groove. Το τραγούδι στην πορεία κινείται βέβαια, αλλά κατ' ουσίαν ποτέ δεν δονείται. Η ηρωίνη αντιμετωπίζεται ως ένα απλό καθημερινό θέμα και η Maureen Tucker ισχυρίζεται ότι το beat δεν είναι κάτι που σώνει και καλά πρέπει να goes on. Όμορφα πράγματα!
- The Beatles (White Album)
"While My Guitar Gently Weeps"
Οι Beatles που μου αρέσουν και που με αφήνουν με ανοιχτό το στόμα, δεν βρίσκονται εδώ ασφαλώς. Για την ακρίβεια εδώ βρίσκονται αυτοί που δεν μου αρέσουν. Θα εξαιρέσω αυτή τη μπαλάντα του George Harrison, όχι βέβαια γιατί έδωσε το σήμα για να ξεκινήσει μια περίοδος κλαψομούνικης μπαλάντας που ακόμη καλά κρατεί, αλλά επειδή εγκλωβίζει τη χαμένη pop αθωότητα και το πέρασμα στην έντεχνη δημιουργία με μία γραμμή κιθάρας που επιμένει να ακούγεται σημαντικότερη από τα strings και με μια συλλαβιστή φωνή που δεν απαιτεί στουντιακό ανεύρυσμα για να μείνει στην ιστορία.
- The Doors
"Alabama song (Whiskey Bar)"
Ωραία και τώρα πάμε σε κάτι πιο σοβαρό...
- David Bowie: The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars
"Suffragette City"
Οι "ροκιές" του άλμπουμ φυσιολογικά δεν έχουν την αίγλη και την μαγεία του υπόλοιπου μελοδράματος. Το Starman κάθε επόμενη φορά θα σε κάνει να κλάψεις, το Moonage Daydream και τα "αδελφάκια" του όμως θα τα βρεις και αλλού. Και κυρίως στον Marc Bolan. Το τραγούδι που αρνήθηκαν να ηχογραφήσουν οι Mott The Hoople για να αποδεχτούν αργότερα το All The Young Dudes, είναι η πρώτη φωτοκόπια του Bowie στο rock των άλλων, που αποδεικνύεται πιο εκθαμβωτική από το πρωτότυπο. Το πιάνο σκίζει τον αέρα, οι κιθάρες είναι υπεράνω λογικής και δεν είναι τυχαίο ότι ο Mick Ronson ευθύνεται για αμφότερα, συνεπώς δεν είναι το όργανο που μετράει, αλλά η ψυχή. Ο Ziggy είναι στην πιο "ύστατη" από τις ύστατες στιγμές του, στο σημείο ακριβώς της ακροβασίας από την άνοδο στην πτώση και ο Bowie καθώς τριγυρίζει ανάμεσα στα δόντια και την γλώσσα του τα ηδονικά σύμφωνα της φράσης "Don't Lean On Me Man" αποδεικνύει ότι δεν ήταν αποκύημα της φαντασίας του ο Ziggy, αλλά υπήρξε, έστω και σε μια άλλη πραγματικότητα.
- The Clash: London Calling
"Train In Vain"
Ασφαλώς και δεν αντιστέκομαι στην μπασοθύελλα του Guns Of Brixton, έστω και μετά από 10.000 ακροάσεις, αλλά το Train In Vain, καθώς αποκάλυψε την εμπορική κατεύθυνση που τελικά απροκάλυπτα θα έπαιρναν μια των ημερών οι Clash, σε βαθμό που και οι ίδιοι να προσπαθήσουν να το αποκηρύξουν, στέκει πάντοτε ως ένα από τα πιο τίμια τραγούδια τους. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια η εκτέλεση της Annie Lenox επιμένει να μας θυμίζει ότι πρόκειται απλά για ένα τέλεια δουρειοιππικό τραγούδι, από το οποίο δύσκολα μπορείς να ξεφύγεις, έστω και αν απεχθάνεσαι την έννοια των soulful tunes, όπως οι Nightstalker τα σύνθια.
- Tuxedomoon: Desire
"In The Name Of Talent"
Δεν έχω να πω και πολλά περισσότερα από το ότι θα ήθελα πολύ να είμαι εγώ στη θέση εκείνου του παλιού συντάκτη του ΠΟΠ + ΡΟΚ (δεν θυμάμαι το όνομα του δυστυχώς), που πήγε στρατό παίρνοντας μαζί του μόνο μία κασσέτα στην οποία είχε γράψει αυτό και μόνο το τραγούδι και έπειτα να έχω να διηγούμαι την εμμονή μου στην ξεχωριστή μουσική. Αν δεν πιστεύεις την ιστορία, σίγουρα δεν έχεις ακούσει το τραγούδι, οπότε μην κάθεσαι, κλίκαρε τουλάχιστον κάπου σωστά.
- Joy Division : Closer
"Isolation"
Το άκουσα για πρώτη φορά στη διασκευή των Therapy? (ακούω γέλια ή είναι ιδέα μου;) και τις πρώτες τουλάχιστον 20 φορές που άκουσα την βαρετή, ξερή και άνυδρη πρώτη εκτέλεση από μια κακοφτιαγμένη βινυλιακή κόπια του Closer, που ακόμη έχω ασφαλώς, ήμουν κατά βάση απογοητευμένος από το αρχικό αποτέλεσμα. Ακούω γέλια, σίγουρα τελικά.
- Violent Femmes: Violent Femmes
"Add It Up"
Όταν ο Gordon Gano ανέβαινε στη σκηνή με τους παλιάτσους τους Πυξ Λαξ, ήθελα να ανοίξει η γη να τον καταπιεί. Πολλά χρόνια πριν όταν είχα μάθει να τραγουδάω άπταιστα και χωρίς να χάνω συλλαβή τους στίχους αυτού του τραγουδιού στα bar (καθημερινή εξάσκηση γαρ, δεν έλειπε από το playlist του τριγώνου Λούκυ Λουκ - Residents - Berlin ποτέ), αισθάνθηκα ότι πλέον είμαι σοβαρός και έτοιμος ροκ ακροατής. Είναι ιδέα μου, αλλά εδώ και πολλά χρόνια δεν κυκλοφορούν απλές, κατανοητές, χωρίς απαιτήσεις, αλλά απόλυτα συναρπαστικές μπάντες όπως οι παλιοί καλοί V.F.;
- The Smiths: The Queen Is Dead
"Some girls are bigger than others"
Όλοι ξέρουμε ότι υπάρχει τουλάχιστον ένα καλύτερο τραγούδι στο δίσκο, που ναι, μπορεί και να είναι το συναισθηματικά σπουδαιότερο τραγούδι που γράφτηκε ποτέ, αλλά μετά από τόσα χρόνια... έχει καταλάβει κανείς από πού έρχονται και πού πηγαίνουν οι κιθάρες του Johnny Marr, πού είναι το υπόλοιπο τραγούδι και γιατί αυτός ο δίσκος δεν τελειώνει ποτέ;
- R.E.M. : Green
" I Remember California"
Στο περιθώριο της πληθώρας ακροάσεων που χαρακτηρίζει όλα τα ξακουστά τραγούδια των R.E.M., το I Remember California θα το "πιστέψεις" περισσότερο στην επί σκηνής εκτέλεση του Tourfilm, παρά στην στουντιακή version, που παρολίγον θα έκλεινε το Green. O Peter Buck στο όχι και τόσο παρασκήνιο, αλλάζει τις διαθέσεις του ακροατή σαν τα πουκάμισα και για κάθε επόμενη ανάμνηση του Stipe αισθάνεσαι ότι υπάρχει και ένα νέο κιθαριστικό εύρημα. Δύο χρόνια μετά τον πολιτικό ακτιβισμό του Begin The Begin οι R.E.M. επιλέγουν την ενδοσκόπηση από την μπόλικη πολικαντολογία και σήμερα το γεγονός αυτό τους καθιστά στα μάτια μας απείρως πιο συμπαθείς από το ευρωπαϊκό τους αντίστοιχο.
- Portishead: Dummy
"Wandering Star"
Σχεδόν το είχα ξεχάσει το εν λόγω τραγούδι για καμιά δεκαριά χρόνια, μέχρι που πριν από δύο, βγήκε στη σκηνή του Primavera Sound η Beth και το ερμήνευσε σαν να είναι το μοναδικό τραγούδι των Portishead που έπρεπε να υπάρχει και παράλληλα σαν να είναι η τελευταία φορά που το λέει. Και ξαφνικά άρχισε να κάνει και μια περίεργη ψύχρα, οπότε τι τα θες, τι τα γυρεύεις... Θα μπορούσες να το πεις και spoken word κατά μία έννοια, αν δεν σου τάραζε τόσο την ψυχή σε κάθε επόμενη ακρόαση.
- Bjork: Post
---
Δεν μου αρέσει κανένα απολύτως τραγούδι τόσο από αυτό όσο και από τα επόμενα άλμπουμ της Bjork, ούτε και από τα δέκα τελευταία tracks του Debut. Τα γλιγκαντγκουντμουντσοντίρ τα θεωρώ ανυπόφορα και λυπάμαι πολύ που ότι μας άφησαν οι συνταρακτικά καινοτόμοι Sugarcubes ακούει στο όνομα Bjork, διότι ακόμη απολαμβάνω τους δίσκους τους σαν να μην έχουν περάσει 18 χρόνια από τότε που το πρώτο εκπληκτικό τραγούδι του Debut με οδήγησε, με δικαιολογημένη για τα μέτρα μου καθυστέρηση, σε αυτούς.
_____
