Stop Before You're Dropped!! [4]

Που θα'πρεπε να σταματήσουν - υποκειμενικά πάντα..
Του Γιώργου Κοτσώνη

- Modern English ('Mesh and lace')
Φοβήθηκαν, λέει, το σκότος του Mesh.. κι έτσι συμβολικά ονόμασαν το επόμενο βήμα τους 'Μετά το χιόνι'.. Σα να αρνείσαι ν' αναγνωρίσεις το κομμάτι του εαυτού σου που ακροβατεί σ' ένα σκότος ΕΜΝΕΥΣΗΣ προτιμώντας ένα υπερβολικά ανάλαφρο φως.. σύντομα τους κατάπιε, ωστόσο, το σκότος της αφάνειας κι έτσι αποδόθηκε μια κάποια δικαιοσύνη.

- Puressence ('Puressence')
Μια φωνή-χάρισμα σε μια μπάντα που το πρώτο που σ' έκανε να σκεφτείς (με μέγιστη αγαλλίαση ομολογουμένως) κάπου το '96 ήταν πόσο αρμονικά μπορούσε ν' αποδοθεί το πνεύμα της ομιχλώδους μαγείας του '80 μια, περίπου, δεκαετία μετά. Η μελαγχολία, η απόγνωση, η απελπισία, η θλίψη, η (αναζήτηση της δύναμης) για απόδραση, όλα ήταν εκεί. Ένα, περίπου, χρόνο μετά, στον ήχο προστέθηκαν κάποια έγχορδα, τα παράθυρα άνοιξαν, το φως σιγά σιγά διείσδυσε, η αυθεντική δημιουργικότητα αποχαιρέτησε..

- Fields of the Nephilim ('The nephilim')
Μετά από ουράνια εκμαυλιστικά ταξίδια (Dawnrazor/ The nephilim) ψηλάφησης της μνήμης αρχαίων νεκρών, το επόμενα βήματά τους είχαν να κάνουν με μια συνήθεια των ζωντανών που λαμβάνει χώρα σε στιγμές έντονης νύστας.

- Coil ('Horse rotorvator'+ 'Gold is the metal..')
Οι ζωντανοί Coil χτύπησαν την πόρτα του χάροντα με το Horse rotorvator. Αυτός την άνοιξε. Όταν βγήκαν ξανά, ήταν πλέον οι ζωντανοί-νεκροί Coil (ο ένας εκ των δύο έγινε νεκρός-νεκρός σχετικά πρόσφατα). Μετά από ένα τέτοιο σφιχτό εναγκαλισμό με το απόλυτο τι νόημα να' χει άραγε η όποια συνέχεια..

- Tuxedomoon ('Holy wars')
Οι Tuxedo είναι οι Reininger/ Brown/ Tong/ Principle. Χωρίς έστω κι έναν απ' αυτούς είναι κάτι σαν Tuxedomoon (ενίοτε και κάτι που πολύ αμυδρά θυμίζει Tuxedomoon). Στην Holy wars εποχή, ο Blaine είχε ήδη αποχωρήσει λόγω κυρίως εσωτερικών τριβών (διαφώνησε ανοικτά με την αρνητική στάση του S. Brown και του θαυμάσιου μπασσίστα- ανεπαρκούς, ωστόσο, σε θέματα συμπεριφοράς- P. Principle για ό,τι αφορούσε τον τρόπο προώθησης της μπάντας) ενώ ο αινιγματικός αμερικανοκινέζος W. Tong έκανε την την τελευταία του εμφάνιση ως τραγουδιστής τους. Από τότε μέχρι (δυστυχώς..) σήμερα, ο όγκος της ποιότητας του παρελθόντος μοιάζει με το βράχο του μαρτυρίου του Σίσυφου.. πλακώνει ανελέητα ατυχείς προσπάθειες τύπου You κι όχι μόνο..

-Wipers ('The circle')
Το πόσο σέβομαι το Γρηγόρη (είναι και λίγο δικός μας μετά τις τόσες φορές που μας έχει επισκεφτεί) δε χρειάζεται να συζητηθεί καθόλου. Γι' αυτό απλά θα θυμίσω αυτό που ο ίδιος είχε πει όταν κυκλοφόρησε το Circle, ότι θα' θελε να' ναι αυτή η τελευταία τους σελίδα.. κι απλά έτσι έπρεπε..

- Dead Can Dance ('Aion')
Κάπου μετά απ' αυτό το σημείο στους νεκρούς φόρεσαν κάτι αταίριαστες έθνικ φορεσιές κι ο χορός τους έγινε τόσο άτονος κι ανιαρός που στο τέλος μιμήθηκε αυτόν του Ζαλόγγου κι έτσι ο γκρεμός μοιραία υποδέχτηκε ένα άλλοτε απόκοσμα συγκλονιστικό μουσικό δίδυμο..

- Cocteau Twins ('Blue bell knoll')
Η συνταγή των Cocteau ήταν τόσο πρωτότυπη που όταν πήγε να γίνει μανιέρα έχασε σχεδόν πλήρως την ουσία της- προσωπικά, πάντως, τους προτιμώ ακόμα περισσότερο με την πρωτόλεια σύνθεσή τους εποχής Garlands/Lullabies (και τον Will Heggie στο μπάσο), τότε που ο χάροντας εμφανιζόταν ως ο επίσημος χορηγός των συνθέσεών τους.

- Siouxsie and the Banshees ('Tinderbox')
(Για ν' αρχίσουμε με ολίγη ξύλινη γλώσσα), η ιστορική ευκαιρία να εδραιωθεί το υπό διαμόρφωση μεγαλείο των Banshees χάθηκε οριστικά με την αποχώρηση του κολοσσιαίου κιθαριστικού ταλέντου ονόματι John Mc Geogh. Καλά έως υποφερτά τα επόμενα βήματά τους (μέχρι το Τinderbox) όμως το βουντού της μικρής κουκλίτσας σα να θαβόταν πια το ίδιο στο δικό του λάκκο- μαζί με την κουκλίτσα..

- Sisters of Mercy ('First and last and always')
Όπως ακριβώς ο τίτλος.. το πρώτο τους 'κανονικό' LP, με την καλύτερη σύνθεση που είχαν ποτέ και μ' αποτέλεσμα σφραγίδα παντοτινή. Μετά σφάχτηκαν για την πνευματική ιδιοκτησία του ονόματος και ουσιαστικά διασπάστηκαν σε τρεις μπάντες ('Sisters of Mercy'- τα εισαγωγικά απαραίτητα, Mission και Ghostdance). Γραφικός (εδώ και πολλά, πλέον, χρόνια) δε μαυρο-διοπτροφόρος μπορεί διόλου εσφαλμένα να θεωρηθεί ως βασικός παράγοντας της διάσπασης.

- Ο υπογράφων (εδώ)
Γιατί έτσι το αισθάνεται.

Where should it end?
Του Αντώνη Ξαγά

ΤΕΛΟΣ. Μια λέξη που κατά βάθος φοβίζει. Έχει μέσα της άλλωστε σπερματικά τον φόβο του οριστικού, αναπότρεπτου φυσικού τέλους. Οπότε το να τελειώσεις κάτι ιδία βούληση ενέχει και κάτι το ηρωικό. Ίσως απελπισμένο κάποιες φορές! Είτε είναι μια προσωπική σχέση, είτε μια δουλειά, είτε μια καριέρα... Και αλήθεια πότε βάζεις την τελεία; Πότε έρχεται το πλήρωμα του χρόνου; Πότε είναι η ώρα να κρεμάσεις την κιθάρα, το μπάσο ή το σαξόφωνο σου; (για να έρθουμε και στα δικά μας). Πάνω στην ακμή; Στα πρώτα σημάδια παρακμής; Κάνεις ηρωική έξοδο όπως ο ...Ζιντάν με την κουτουλιά; Όσοι έφυγαν πάντως (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) νωρίς, απολαμβάνουν μια πολλές φορές δυσανάλογη αναγνώριση ακόμη και εξιδανίκευση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Syd Barrett και η σχεδόν μυθική υστεροφημία που "έχτισε" πάνω κυρίως στην απουσία του παρά στους μέτριους προσωπικούς του δίσκους.

Οι περισσότεροι πάντως επιμένουν. Άλλοι μεταμορφώνονται σε "ιερά τέρατα" (συνήθως χωρίς την ...ιερότητα!). Άλλοι σε αδίστακτες δολλαριομηχανές (βλέπε π.χ. τον περιοδεύοντα θίασο των Stones, ή τις "με το αζημίωτο" επανασυνδέσεις!) Άλλοι ακολουθούν την πεπατημένη χωρίς νάρκες και εκπλήξεις οδό, υποκύπτοντας στο δίκιο του πελάτη (που έχει συνήθως άδικο!) και περιμένει ένα γνωστό προτυποποιημένο προϊόν. Από την άλλη, κάποιοι ολίγοι κυνηγούν με εμμονή την τελειότητα (θα θυμηθώ τον Τρυφώ ο οποίος είχε πει ότι σε όλη του τη ζωή γύριζε μια ταινία, ξανά και ξανά!). Όλα μες στη ζωή είναι... Άλλωστε υπάρχει και η άποψη, "τι με νοιάζει η υστεροφημία, μήπως θα είμαι ζωντανός για να την απολαύσω;"

Το παρόν αφιέρωμα είναι ένα παιχνιδάκι με την ιστορία. Με τα Αν της, τα "θα έπρεπε", "θα μπορούσε"... Και έχει την ανάλογη σοβαρότητα και την ενδεδειγμένη προκλητικότητα!

1. Kraftwerk - Computer world
Αγνοώντας το ρητό περί προφητών και γαϊδάρων, τολμώ την πρόβλεψη κοιτώντας την μαγική κρυστάλλινη μου σφαίρα! Τον 23ο αιώνα (αν δεν έχει γίνει μέχρι τότε ο πυρηνικός πόλεμος ή δεν έχουν λιώσει οι πάγοι) ένα μουσικό όνομα θα μνημονεύουν οι απόγονοι μας από τον μακρινό 20ο αιώνα. Kraftwerk. Από τις λίγες μπάντες που πραγματικά άλλαξε τη μουσική... Από τις μπάντες (για να περάσω στο προσωπικό) που έκαναν έναν πιτσιρικά (εμένα) να προτιμά το ...air-keyboarding από το air-guitaring! Μετά όμως από αυτή τη φουτουριστική ελεγεία του 1982, οι Kraftwerk ήταν πια απλώς συντονισμένοι με τα ρολόγια της εποχής. Για τα δικά τους δεδομένα ήταν όμως οπισθοδρόμηση...

2. Dead Can Dance - Aion Τί μετάλλαξη κι αυτή! Από τις (κάποιες φορές επώδυνες) εξερευνήσεις των σκοταδιών του νου και της ψυχής σε ανώδυνα έθνικ, ιδανικά για lounge μικροαστούς ...συνασπιστικής ρηχότητας με μεγαλοαστικές φαντασιώσεις! Στο Aion (όχι άλλο Saltarello!) τα συμπτώματα της μετάλλαξης είναι πια εμφανή, αλλά υπάρχει ακόμη μια μεσαιωνική παγανιστική αίσθηση που σαγηνεύει. Η συνέχεια, με εξαίρεση κάποιες εκλάμψεις στο "Into the labyrinth" , ήταν απογοητευτική. Η φωνή της Lisa θα παραμείνει θεϊκή, οι δυνατότητες της απεριόριστες αλλά η μουσική της θα είναι εξίσου παγερά "όμορφη" και αποξενωτική!

3. Depeche Mode - Violator
Φέτος κυκλοφορεί άλλο ένα best τους... Όταν αρχίσουν αυτοί οι απολογισμοί και οι συλλογές με τα καλύτερα από το παρελθόν, είναι σαφής ένδειξη ότι το παρόν και το μέλλον δεν επιφυλάσσουν ανάλογα "καλύτερα"... Τι ιδανικό τέλος θα ήταν αν είχαν αποχαιρετήσει το προσκήνιο όντας στην κορυφή όπου συμβολικά είχε καθήσει ο Gahan στο videoclip του "Enjoy the silence"!

4. Cure - Disintegration
Δύσκολο να πεις που θα έπρεπε να σταματήσουν. Ναι, το "Kiss me, kiss me, kiss me" ήταν απαράδεκτος δίσκος, αλλά μετά ακολούθησε ένα "Disintegration". Και κάπου όλοι έχουμε δικαίωμα στο λάθος. Τα λάθη μας είναι άλλωστε μια ένδειξη του πόσο μας αγαπούν (κάποιες φορές!). Γιατί τελικά αγαπώ όχι τόσο "γι' αυτά" αλλά "παρολ' αυτά"! Τι γίνεται όμως στο "δις εξαμαρτείν"; Στο τρις;..

5. Modern English - Mesh & Lace
Δεν θυμάμαι ποιος το είχε πει (μάλλον ο Mark Knopfler). Για τον πρώτο σου δίσκο δουλεύεις 20 χρόνια, για τον δεύτερο σου δίνουν το πολύ έναν χρόνο! Δεν νομίζω πάντως να φταίει το γεγονός ότι "ξεχαρμάνιασαν" οι Modern English με τον πρώτο δίσκο, ώστε στο δεύτερο δίσκο να ακούγονται σαν ...μεταλλαγμένη μπάντα! Το Mesh & Lace θα είχε την αξία ενός "Unknown pleasures" αν είχε φορτωθεί τον μύθο μιας αυτοκτονίας... Το "After the snow" ήταν ένας αξιοπρεπής new wave δίσκος. Να σας πω όμως ένα μυστικό της ...πιάτσας; Ο χαρακτηρισμός "αξιοπρεπής" είναι ένας ευφημισμός, όταν δεν θέλεις (ή δεν μπορείς) να "θάψεις" τσεκουράτα! Φύεται κυρίως σε κείμενα που αναφέρονται σε νέους δίσκους παλιών λειψάνων...

6. Siouxsie & the Banshees - Tinderbox
Είναι παράξενο το αισθητήριο της μάζας! Μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες που γνώρισαν οι Banshees στους καταλόγους της ευπώλητης μουσικής είναι μια μέτρια διασκευή (Dear prudence) και ένα επιεικώς κωμικό-ιλαρό κομμάτι (Peek-a-Boo). Τα σύννεφα της παρακμής είχαν πάντως αρχίσει να πυκνώνουν ήδη από το "Hyaena" αλλά πιστεύω μετά το "Tinderbox" η "ιέρεια του gothic" (για να ανασύρω άλλη μια ξύλινη έκφραση από την ...ξυλαποθήκη των μουσικοκριτικών!) θα έπρεπε να είχε απενδυθεί τα μαύρα άμφια της και να αποσυρθεί μαζί με τα ξωτικά της.

7. Nick Cave - Henry's dream
Το ταλέντο είναι κατάρα και ευλογία συνάμα. O Νικόλας υπήρξε σπάταλος και γαλαντόμος στα νιάτα του. Αφού τη σκαπούλαρε (πολύ φτηνά ομολογουμένως) από τις καταχρήσεις και τα ναρκωτικά, έπεσε στα εξίσου βαριά θρησκευτικά ναρκωτικά, την είδε ώριμος crooner, ένας μεταμοντέρνος Sinatra, με την γοητεία του κακού παιδιού που έγινε καλό, άρχισε να γράφει εύκολης συγκίνησης μελωδίας γερασμένου πάθους και να αρέσει στους ...σαββόπουλους! Αυτός ειδικά ο τελευταίος λόγος είναι βαρύνουσας σημασίας ώστε να σταματήσουμε την καριέρα του Νικόλα στον δίσκο αυτό του 1992.

8. Wire - 154
Καραμπινάτη περίπτωση. Με τρεις ιδιοφυείς δίσκους, λίγο πριν χαράξει η δεκαετία του 80 τα είπαν όλα. Και επίσης από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις όπου το σύνολο ξεπέρασε το άθροισμα των μελών. Ότι ακολούθησε μετά, είτε από τους ίδιους στις πολλές επανασυνδέσεις τους, είτε από τα μέλη σε σόλο απόπειρες (ειδικά ο Colin Newman) ή άλλα σχήματα (Dome, Cupol, Githead κ.α.) ποτέ δεν ξεπέρασε το όριο της "αξιοπρεπούς" μετριότητας...

9. Raining Pleasure - Flood
Οι δύο πρώτοι δίσκοι στη Lazy Dog ήταν λεπτουργήματα pop ευαισθησίας. Το Flood ήταν η εμπορική καταξίωση. Με κάποιες εκπτώσεις είναι αλήθεια... Ακολούθησε μια πορεία με αμφιλεγόμενες (βλ. Fame Story) και αμήχανες επιλογές (βλ. Reflections). Σήμερα είναι σαφώς το καλύτερο ελληνικό brit-pop συγκρότημα. Ε και, θα αναρωτηθεί κάποιος που διαισθάνεται το κατά βάθος οξύμωρο του τίτλου αυτού...

10. Autechre - LP5
Δεν έχω καταλήξει ακόμη στο εάν οι Autechre είχαν θετική ή ...αρνητική επιρροή στην πορεία της μουσικής! Το σίγουρο πάντως είναι ότι εξαιτίας τους δεχθήκαμε την επίθεση ...ταξιαρχιών Warp-ικών ή Warp-ίζοντων δήθεν ψαγμένων καλλιτεχνών (κατ' ευφημισμόν), οι οποίοι ανήγαγαν το Χάος και τον στρυφνό πειραματισμό (διάβαζε: στρυφνή άγνοια) σε αυτοσκοπό. Ο πειραματισμός όμως απαιτεί διπλάσιο ταλέντο και γνώση, κάτι που οι Autechre είχαν... Μέχρις ενός σημείου όμως. Μετά άρχισαν και αυτοί πια να μυρηκάζουν...

11. Strokes - Is this it
30 χρόνια ροκ αμπαλαρισμένα σε φανταχτερή "συσκευασία" με κενό περιεχόμενο. 30 χρόνια ροκ κλισέ, ροκ τουπέ, ροκ κοινοτοπίες, ροκ μόδα... Θα μου πείτε η συμπύκνωση όλων αυτών συνιστά και αυτό ένα κατόρθωμα. Μόνο που άλλοι το έχουν κάνει με περισσότερο ταλέντο, και λιγότερες ...φράντζες και πόζες. Αν τέτοιο δίσκοι δεν είχαν υπάρξει ποτέ, η ιστορία δεν θα είχε αλλάξει ούτε κατά ένα γιώτα...

Stop! In the name of (my) love
Του Μπάμπη Αργυρίου

Όταν ο Michael Jordan εγκατέλειψε το μπάσκετ μετά την κατάκτηση τριών συνεχόμενων τίτλων με τους Bulls οι σοφοί αθλητικογράφοι είπαν πως οι μεγάλοι παίκτες ξέρουν και πότε πρέπει να σταματήσουν. Όταν ενάμισυ χρόνο αργότερα επέστρεψε στη δράση και κέρδισε άλλους τρεις συνεχόμενους, οι ίδιοι σοφοί κατάπιαν τη γλώσσα τους. Ευτυχώς σ'αυτό το αφιέρωμα μπορούμε να κινηθούμε ελεύθερα και εκ του ασφαλούς. Δεν χρειάζεται να εκφέρουμε γνώμη αν οι Arcade Fire και οι Clap Your Hands πρέπει να βγάλουν άλλο δίσκο.

Αν υπήρχε σχετικός μετρητής tendex, οι Bauhaus θα συγκέντρωναν μια από τις υψηλότερες βαθμολογίες. Μέσα σε τέσσερα χρόνια κυκλοφόρησαν ισάριθμα σπουδαία άλμπουμ και δεν ξαναηχογράφησαν μαζί σε studio αφήνοντας γκρουπ σαν τους Echo & the Bunnymen να το παιδεύουν ακόμα, εικοσιπέντε χρόνια αργότερα, με φαιδρά αποτελέσματα. Αγαπώ όμως περισσότερο τους Echo & the Bunnymen. Ή τους Cocteau Twins παρόλο που σχεδόν βγήκα απ'το γήπεδο πριν τελειώσει ο αγώνας τους.

Μπορεί οι Mob και οι Zounds να το διέλυσαν μετά από ένα δίσκο που κέρδισε μια θέση στην καρδιά μας αλλά δεν νομίζω πως αυτή είναι η σωστή τακτική. Συμπαθώ τις περιπτώσεις που τα γκρουπ σταματούν μετά από μία ή δύο μετριότητες. Έτσι κοιμούνται ήσυχοι κι αυτοί κι εμείς γιατί κανένα αριστούργημα δεν ενταφιάστηκε στη μήτρα τους. Άσε που και στα μέτριά τους, κάτι βρίσκεις να τσιμπολογήσεις.

[Σε παρένθεση ο δίσκος στον οποίο έπρεπε να έχουν σταματήσει για να αφήσουν μόνο ...ψαχνό έργο πίσω τους. Live, best, συνεργασίες & soundtracks δεν υπολογίζονται]

- 11 ονόματα που έβγαλαν 1 δίσκο παραπάνω
Clash (Combat rock), Pixies (Bossanova), Massive Attack (Mezzanine), Husker Du (Candy apple grey), Chills (Soft bomb), DJ Shadow (The private press), Triffids (Calenture), Franz Ferdinand (Franz Ferdinand), Stellastar* (Stellastar*), Four Tet (Rounds), Bjork (Vespertine)

- 10 ονόματα που έβγαλαν 2 δίσκους παραπάνω
Television (Marquee Moon), Tool (Aenima), Arab Strap (The red thread), Calexico (Hot rail), dEUS (In a bar under the sea), Sigur Ros (Agaetis byrjun), Tortoise (TNT), Pulp (Different class), Coldplay (Parachutes), Dead Can Dance (Aion)

- 9 ονόματα που έβγαλαν 3 δίσκους παραπάνω
Bright Eyes (Fevers & mirrors), Mogwai (Come on die young), Placebo (Without you I'm nothing), Orbital (Insides), Radiohead (Ok computer), Talking Heads (Speaking in tongues), Gang of Four (Songs of the free), Go-Betweens (16 lovers lane), Yo La Tengo (I can hear the heart beating as one)

- 8 ονόματα που έβγαλαν 4 δίσκους παραπάνω
Ramones (Halfway to sanity), Jesus & Mary Chain (Darklands), Sound (From the lion's mouth), Love (Forever changes), Red Hot Chili Peppers (Blood sugar sex magik), Shriekback (Big night music), Tindersticks (Tindersticks II), Oasis ((What's the story) Morning glory?)

- 7 ονόματα που έβγαλαν 5 δίσκους παραπάνω
Wipers (Land of the lost), Violent Femmes (The blind leading the naked), Nick Cave & the Bad Seeds (Let love in), Primal Scream (Screamadelica), P.I.L. (Flowers of Romance), American Music Club (California), Green on Red (Gas food lodging)

- 6 ονόματα που έβγαλαν 6 δίσκους παραπάνω
Cocteau Twins (Treasure), Siouxsie & the Banshees (A kiss in the dream house), Echo & the Bunnymen (Ocean rain), Beck (Mellow gold), Tuxedomoon (Holy wars), Tracy Chapman (Tracy Chapman)

- 5 ονόματα που έβγαλαν 7 δίσκους παραπάνω
U2 (War), R.E.M. (Green), Simple Minds (Sparkle in the rain), Cramps (Psychedelic jungle), Lambchop (I hope you're sitting down)

- 4 ονόματα που έβγαλαν 8 δίσκους παραπάνω
Sonic Youth (Goo), Cure (Pornography), Eyeless in Gaza (Drumming the beating heart), Nits (In the dutch mountains)

- 3 ονόματα που έβγαλαν 9 δίσκους παραπάνω
Stranglers (Feline), David Bowie (Scary monsters), AC/DC (Back in black)

- 2 ονόματα που έβγαλαν 10 δίσκους παραπάνω
Bad Religion (Suffer), Jonathan Richman (Modern Lovers '88)

- 1 όνομα που έβγαλε 11 δίσκους παραπάνω
UB40 (Present arms)

Εκτός συναγωνισμού:

Rolling Stones (Exile on main street) - 12 δίσκους παραπάνω
Elvis Costello (Blood & Chocolate) - 12 δίσκους παραπάνω
Iggy Pop (Lust for life) - 13 δίσκους παραπάνω
Bob Dylan (Street legal) - 14 δίσκους παραπάνω
Lou Reed (Berlin) - 16 δίσκους παραπάνω
The Fall (The wonderful & frightening world of) - 17 δίσκους παραπάνω
Neil Young (Rust never sleeps) - 19 δίσκους παραπάνω.

Ενδιαφέρουσα είναι η περίπτωση των AC/DC. Το "Back in black" πούλησε μόνο στην Αμερική 21 εκατομμύρια αντίτυπα. Οι εννιά δίσκοι που ακολούθησαν, με το ζόρι έφτασαν ΟΛΟΙ μαζί αυτό το νούμερο. Αν δε μιλούσαμε για εκατομμύρια αλλά για χιλιάδες και η εταιρία τους θα ήθελε να είχαν σταματήσει σ'αυτό.