Συγκεντρωτικό: Θέσεις 1 - 10

1. Burial - Archangel ('07)
Όπως και πριν τους Massive Attack (πριν χρόνια δηλαδή...) υπήρχε χρήση των samples στα δρώμενα, έτσι και πριν τον Burial υπήρχε dubstep. Έκαστοι όμως στιγμάτισαν μια και καλή την εξέλιξη του μουσικού χάρτη με την εμφάνισή τους, βάζοντας ουσιαστικά σε αυτόν καινούριους όρους και κάνοντας ένα πλατύτερο κοινό να ασχοληθεί. Μπορεί βέβαια αγγίζοντας μια κορυφή μετά να αρχίζει η κατάβαση, δεν παύει όμως πάνω της να βρίσκεται για πάντα καρφωμένη η σημαία του πρώτου. Σε αυτή, εδώ και κάμποσο καιρό είναι γραμμένη η λέξη "Archangel" - Θάνος Σιόντορος

2. Arcade Fire - Neighborhood # 2 (Laika) ('04)
Θλιμμένη γιορτή, διαποτισμένη από την χαρμολύπη, το θυμικό και την δραματική ένταση του Win Butler που κάνει το τραγούδι ζήτημα ζωής και θανάτου στο κρεσέντο, ενώ κι η Regine Chassagne που προσπαθεί να τον συνοδέψει βρίσκεται σε ανάλογη κατάσταση, την ώρα που οι υπόλοιποι Arcade Fire εξαντλούν ολόκληρο το καθόλου ευκαταφρόνητο ηχητικό οπλοστάσιό τους: ηγεμονικά πολύδωρη pop, που άνοιξε την πόρτα -και την δεκαετία- για την σκηνή του Montreal και τους ακολουθητές της - Γιάννης Παπαϊωάννου

3. The Walkmen - The rat ('04)
Το έχω ξανακούσει θα σου πω στους δίσκους των Husker Du και των Wipers αλλά αυτό δε μ'εμποδίζει να ερωτευτώ τον ηλεκτρισμό του και το ζόρι του τραγουδιστή καθώς σκαρφαλώνει στην κλίμακα. Αν είσαι δεκαπέντε μπορεί να σε στιγματίσει και να γίνει σημείο αναφοράς σου για τα επόμενα γκρουπ που θα ηχούν παρόμοια. Και η ζωή μας θα συνεχίζεται με αυτή τη μουσική που, όπως λένε έχει πεθάνει, αλλά που κάθε τόσο εμφανίζει κι έναν Λάζαρο που είναι κούκλος μέσα στο λευκό του σάβανο - Μπάμπης Αργυρίου

4. The White Stripes - Seven nation army ('03)
Κόντεψε να γίνει το Smoke on the water των 00's. Παραλίγο να το πιάσει η κατάρα της ροκ επένδυσης σε διαφημίσεις. Λίγο έλειψε να τιμωρηθεί από το μινιμαλισμό των (αρχικών) Stripes. Tίποτε από αυτά δε συνέβη τελικά, αλλά αντίθετα οι Stripes έφτιαξαν ένα στάνταρ για τον εαυτό τους και τις άλλες μπάντες για το πώς φτιάχνεται μια σούπερ γκαραζοεπιτυχία: Άπιαστο εισαγωγικό ριφ, αγουροξυπνημένος τραγουδιστής, στίχοι έτοιμοι για τσαμπουκά. Το τραγουδάνε μέχρι και στα γήπεδα - Γιώργος Τσαντίκος

5. Knife - Silent shout ('06)
Μαύρα πουλιά, αλλά όχι της δυστυχίας, απλά της έλλειψης πιθανοτήτων για ευτυχία, που εμείς οι Μεσογειακοί θεωρούμε ότι μαστίζει τους Βόρειους. Το παράδοξο της "σιωπηλής κραυγής" παύει να είναι τέτοιο ήδη από την πρώτη ακρόαση, καθώς το τραγούδι θέλει συνεχώς να εκραγεί, αλλά ο μινιμαλισμός δεν το αφήνει. Κονσερβοποιημένο από τους Royksopp λίγο παρακάτω στη λίστα, ανατυπωμένο δια χειρός Fever Ray εκτός αυτής και σε άπειρες πλέον παραλλαγές από πλείονες άλλους, το Silent Shout από τα μέσα της δεκαετίας μέχρι τη λήξη αυτής, σε κάθε του παραλλαγή είναι το ίδιο τραγούδι που κομίζει το μήνυμα των 00s στην υπόθεση "μετατόπιση της pop γραφής". Στο μέτρο του δυνατού, βεβαίως... - Άρης Καραμπεάζης

6. Bjork - Pagan poetry ('01)
Η ποτισμένη με σαρκική επιθυμία ερμηνεία της Bjork κόντρα σε μουσικά κουτιά και άρπες, στον εύθραυστο κόσμο του Vespertine. Εδώ την πετυχαίνουμε στα καλύτερά της, ακριβώς πριν διογκώσει δυσανάλογα την πειραματική της πλευρά. Μπορεί 'Bjork' να είναι η λέξη που απαγορεύεται να χρησιμοποιήσεις στο Taboo για να περιγράψεις το 'εκκεντρικός', και το παρατσούκλι της πιο σπαστικιάς γκόμενας σε κάθε παρέα, αλλά δημιουργούσε τη μόδα αντί να την ακολουθεί - Θανάσης Παπαδόπουλος

7. Portishead - The rip ('08)
Wild horses couldn't drag me away (Rolling Stones, 1971)
Wild, white horses / They will take me away (Portishead, 2008)
Οι Portishead δεν αναπαράγουν ατμόσφαιρες του πρότερου trip-hop βίου τους. Scratch, dub μπάσο κλπ δεν υπάρχουν πουθενά δηλαδή. Το 'the rip' είναι απλό αλλά και στριφνό, επαναληπτικό και υπνωτικό, ακατέργαστο, συναισθηματικά φορτισμένο και μυστηριώδες. Όπως όλα τα μεγάλα τραγούδια σε ρουφάει και σε κάποια φάση σταματάει να υπάρχει οτιδήποτε εξωτερικό. Και όταν αρχίζει ο ήχος να σβήνει (fade out), δεν θέλεις να τελειώσει ποτέ - Θανάσης Παπαδόπουλος

8. Fleet Foxes - White winter hymnal ('08)
Το White winter hymnal δεν είναι απλά ένα μεγαλειώδες τραγούδι, αλλά μια γνήσια ακουστική εμπειρία. Είναι μια μελωδική σύλληψη πέρα από τα πλαίσια της κοινής τραγουδοποιίας και κρύβει πίσω του μια τιτάνια καλλιτεχνική ευφυΐα. Με εντελώς ακατάληπτη στιχουργική αλλά με μια φωνητική γραμμή που σε σκλαβώνει, έχει τη μοναδική ικανότητα να λέει όσα δεν μπορούν να ειπωθούν με λέξεις. Ένας μικρός θρίαμβος του συναισθήματος ενάντια στη λογική. Το White winter hymnal είναι παντός καιρού. Το super puma των τραγουδιών, από στιγμές ατελείωτου φωτός ως τις στιγμές απύθμενου ζόφου. Και κάθε φορά που το ακούς σου ανοίγει μια νέα πόρτα - Γιάννης Στάικος

9. Royksopp feat. Karin Dreijer Andersson - What else is there? ('05)
Εικόνες... Τα φώτα λογχίζουν το σκοτάδι, μοναξιά, ομίχλη, οι άσπρες λωρίδες του δρόμου χάνονται στον ορίζοντα, χαμηλά νορβηγικά βαρομετρικά... Η ερεθιστικά διεγερτική φωνή της Karin Dreijer (των Knife) επιβάλλεται στο ρυθμό, το υπνωτικό μπάσο υποβάλλει νύχτα, τα συνθετικά βιολιά δίνουν την αίσθηση του ταξιδιού... Οι Royksopp δίνουν υπόδειγμα πως θα έπρεπε και θα μπορούσε να είναι η mainstream pop... - Αντώνης Ξαγάς

10. Bright Eyes - The calendar hung itself ('00)
Το The calendar hung itself είναι περισσότερο κόμπος στο λαιμό παρά τραγούδι. Τα υπόκωφα κρουστά που σφυροκοπούν χωρίς σταματημό, οι σχεδόν ασυγχρόνιστες κιθάρες που στρώνουν μαεστρικά το μονοπάτι για την ερμηνεία του Connor Oberst, ο οποίος μετά βίας πατάει πάνω στις νότες καθώς τραγουδάει, απαγγέλλει, ψιθυρίζει, βαριανασαίνει και ουρλιάζει για να ξορκίσει τη συναισθηματική του εμμονή. Ένας πόλεμος 3 λεπτών και 55 δευτερολέπτων με στρατάρχη το άγχος, στρατηγούς τη θλίψη και την οργή. Δεν είναι το καλύτερο τραγούδι, είναι όμως η εκφραστικότερη ερμηνεία των 00s. Well, the clock 's heart, it hangs inside its open chest with its hands stretched towards to the calendar hanging itself. Σιωπή - Γιάννης Στάικος