Συγκεντρωτικό: Θέσεις 11 - 30

11. The Roots feat. Cody ChesnuΤΤ - The seed (2.0) ('02)
Τρία μουσικά είδη σε ένα. Rock beat με στοουνικές κιθάρες, soul η μια φωνή και rap η δεύτερη. Επειδή σίγουρα θα το έχουν κάνει κι άλλοι, ας πούμε κι εμείς σαν Περικλήδες Στέλλες πως ο νικητής εδώ κρίθηκε στις λεπτομέρειες. Μια απ'αυτές είναι που λέει πως θα ονομάσει rock'n'roll αυτό που θα προέλθει απ'τη νύχτα της σπερμοεξόρυξης - Μπάμπης Αργυρίου

12. Alias feat. Markus Acher - Unseen sights ('04)
Ψυχρές ηλεκτρογωνιές εναλλάσσονται με γλυκές καμπύλες σε μια ακολουθία ψηφιακών μικρομελωδιών που σου αρπάζει το νου. Eρμηνεία χαμηλότονη, εσωστρεφής, χωρίς κορυφές. Θέμα κοινωνικο-πολιτικό, έξω από τα συνηθισμένα. Tο αποτέλεσμα της συνεργασίας του μινιμαλιστή χιπχοπά Alias με τον τραγουδιστή των Notwist είναι απλώς συγκλονιστικό, ένα υπαρξιακό κολάζ ήχων και σκέψεων που δεν πρέπει να ξεφύγει της ακρόασης κανενός. Tέτοια μαγικά τραγούδια τοποθετούν τη μουσική στην κορυφή των τεχνών. (Bλέπε και κριτική του άλμπουμ Alias - Muted) - Βασίλης Παυλίδης

13. Einsturzende Neubauten - Die befindlichkeit des landes ('00)
Έχοντας τιθασεύσει τα πριόνια που βανδάλιζαν έξοχα το σώμα της μουσικής τους, τα θέτουν πλέον στην υπηρεσία της υποβλητικής μελωδίας και της Mela, Mela, Mela, Mela, Melancholia-ς. H πτήση πάνω από τη νέα πόλη ζουμάρει στις ουλές, στα μελλοντικά συντρίμμια της ύλης της, γιατί στον κόσμο των Νeubauten η καταστροφή προϋπάρχει τη γέννησης και στην καλύτερη συνυπάρχει με αυτήν - Ελεάνα Γαρίνη

14. TV on the Radio - Wolf like me ('06)
Ένας λευκός παραγωγός, δύο έγχρωμοι rockers με προκοίλι και δύο χωρίς, ένα από τα πιο αντισυμβατικά και χαρισματικά, συνάμα, σύνολα της δεκαετίας, στο πιο συμβατικό, uplifting, πνευματώδες καμάκι τους. Ντενεκεδένια τύμπανα, υποχθόνιο μπάσο, ένας σεληνιασμένος Tunde Adebimpe ακολουθείται από τα back vocals του Kyp Malone, του οποίου η rhythm κιθάρα συνοδεύει το ατελείωτο noise-ίδι του Dave Sitek. Απλό, όπως απλή ήταν και η πρώτη μου σκέψη όταν ο λύκος του Brooklyn "αλύχτησε" στα αυτιά μου: Το απόλυτο rock track της δεκαετίας! - Τάσος Κορομηλάς

15. The Decemberists - The mariner's revenge song ('05)
Ένα τραγούδι που σχεδόν αγγίζει τα εννιά λεπτά κι όταν τελειώσει νομίζεις πως διήρκεσε το πολύ τέσσερα. Μια αφήγηση με, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, ολοκληρωμένους χαρακτήρες που περιγράφει πως κατέληξε ο ναυτικός του τίτλου στην κοιλιά μιας φάλαινας (!) με τον πρώην εραστή της χαροκαμένης μάνας του. Θα μπορούσε να είναι βιβλίο του Γκάμπριελ Γκαρσία Μάρκες. Κι όμως είναι ένα epic-folk διαμαντάκι με το ακορντεόν να σέρνει το χορό, να περνάει με δειλά πηδηματάκια σε waltz ρυθμούς και να καταργεί μουσικά σύνορα. Βαθιά εμπνευσμένο κι απόλυτα χορταστικό - Γιάννης Στάικος

16. Massive Attack feat. Terry Callier - Live with me ('06)
Αυτό το ουρλιαχτό του μοναχικού λύκου στην εισαγωγή, είναι ό,τι πιο σπαρακτικό έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Η φωνή του Terry Callier, πιο εκφραστική από ποτέ, απογειώνει ένα κομμάτι που θυμίζει τις καλύτερες μέρες των Massive. Υπνωτιστική μουσική, παθιασμένοι στίχοι, σκοτεινή αισθησιακή ατμόσφαιρα: τι να πω γι' αυτό το τραγούδι; Είναι σαν να προσπαθώ να περιγράψω με λόγια τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος. Το καλύτερο τραγούδι της δεκαετίας - Χίλντα Παπαδημητρίου

17. Greenhornes feat. Holly Golightly - There is an end ('05)
Ένας περίεργος τύπος που τον λένε Jarmusch μας φτιάχνει μία στο τόσο κάτι κασέτες που γίνονται ανάρπαστες στην παρέα. Στην τελευταία είχε κι αυτό το καταπληκτικό τραγούδι. Στην αρχή νομίσαμε ότι ήταν ένα ξεχασμένο διαμάντι του '60. Μέχρι που το βράδυ, στο φαντασιακό μπαράκι των αδελφών ψυχών, είδαμε τους νεαρούς Greenhornes κι ήπιαμε ακόμα μια γύρα στην υπόγεια Αμερική που τόσο λατρεύουμε. Κι ύστερα δαγκώσαμε κρυφά τα χείλη για κάθε Τέλος Εποχής που ξεπούλησε όσο-όσο τους έρωτες της εφηβείας μας - Νάντια Πούλου

18. Covenant - Like tears in rain ('00)
Η ...σωματοποιημένη ηλεκτρονική μουσική (διάβαζε: ΕΒΜ), με τις αυστηρές γωνίες, τις ψυχρές σαν μέταλλο μελωδίες και τα αδυσώπητα beat υπήρξε ο ήχος που κυριάρχησε στα υπόγεια σκοτεινά (κεντρο)ευρωπαϊκά club τη δεκαετία που εκπνέει. Οι Σουηδοί Covenent, αντλώντας από την ανθεκτική (πια!) παράδοση της electropop, στήνουν μια απλοϊκή αλλά κολλητική ...μελούρα (..."ό,τι αγαπάω εγώ πεθααααίνει") πάνω σε ένα βαρύ σφριγηλό σφυροκόπημα, φτιαγμένο πιο πολύ για το σώμα παρά για το νου... - Αντώνης Ξαγάς

19. Amy Winehouse - Back to black ('06)
Αν είχα συμμετάσχει στο αφιέρωμα του mic περί χυλόπιτας, θα είχα βάλει μόνο αυτό το τραγούδι. Το οποίο χωρίς τη φωνάρα της Amy θα ήταν ένα σκέτο μελό. Το ξέρω ότι δεν της χρειάζονται συγκρίσεις, αλλά είναι η μόνη που της αξίζει το στέμμα της Billie, για το πάθος της, την αυτοκαταστροφικότητά της, τη σέξι φωνή της, τη συγκλονιστική παρουσία της. Κι επειδή ξανάνοιξε το δρόμο στην αληθινή soul (η οποία δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση με το επονομαζόμενο σύγχρονο r'n'b) - Χίλντα Παπαδημητρίου

20. DJ Shadow - Six days ('02)
Η αντίδραση σε μίξεις και remixes, laptop, εφέ και τεχνολογίες, internet και myspace έκανε πολλούς αυτή τη δεκαετία να αυτοπεριοριστούν σε 'ακραία μουσικά φαινόμενα' (αυστηρά ακουστική folk κλπ). Κάτι αντίστοιχο του 'δόγματος 95' στο σινεμά. Από το άλλο άκρο ο DJ Shadow, έβαλε στο 'Six days' τόσο νερό στο κρασί του, όσο χρειάζεται για να είναι μέσα στο πνεύμα των zeroes: του i-pod, του ανακατέματος και του random. Αποφεύγοντας τους ριζοσπαστισμούς, με ένα sample των Colonel Bagshot (1971) για ολόκληρο το τραγουδιστικό κομμάτι, φτιάχνει ένα κολάζ που λιώνει ψυχεδέλεια και soul στο ακαθόριστο μουσικό χαρμάνι του - Θανάσης Παπαδόπουλος

21. Amy Winehouse - You know I'm no good ('06)
Μέχρι και τραγουδιστά το βροντοφώναξε η κακομοίρα η Amy ότι δεν είναι καλό κορίτσι, οι αναλύσεις όμως εκεί! Γιατί η Amy είναι εξαρτημένη, γιατί η Amy βρίζει σαν νταλικέρης, γιατί το ένα, γιατί το άλλο... Έτσι ρε! Γούστο της και καπέλο της! Και αν χρειάζεται σώνει και καλά απάντηση: Γιατί μετά από πολλά χρόνια υπήρξε απόλυτη σύμπνοια ελιτισμού και μαζικότητας και αυτό για πάρτη της! Με τέτοιες κομματάρες όμως, πώς να μη γινόταν; Τουρουτουτού, τουρουτουτού... γιου νόου δατ άι'μ νοτ γκουντ! - Θάνος Σιόντορος

22. Gorillaz feat. Del tha Funkee Homosapien - Clint Eastwood ('01)
Το hip-hop αποκτάει άλλη διάσταση χάρη σ' αυτή την πολυεθνική μπάντα, που δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι ήθελε να πει ή να κάνει. Το sample από τον Κακό, τον Κακό κλπ σε αδρανοποιεί, πριν σε παραλάβει η κολλητική μελωδία και τα σαχλά φωνητικά, που σιγά-σιγά ριζώνουν στο μυαλό και τα αυτιά. Δικαίως ο Eastwood δεν έκανε κανένα σχόλιο επ' αυτού, δικαίως οι κριτικοί δεν ξέρουν πού να το κατατάξουν (alternative trip-hop ή alternative rock), δικαίως κι εμείς το αγαπήσαμε τρελά - Χίλντα Παπαδημητρίου

23. Of Montreal - Τhe past is a grotesque animal ('07)
Στην αυτοκρατορία των συναισθηματικά ανάπηρων τραγουδοποιών, ο Kevin Barnes δεν είναι ασφαλώς ο καλύτερος. Ως άλλος Διονύσιος Σολωμός όμως ξεπέρασε τους άριστους και πρόλαβε να καταθέσει τον (παν)Εθνικό Ύμνο αυτής. Εννέα και κάτι λεπτά που κάθε φορά που τα ακούς δεν σου είναι αρκετά, άγνωστες λέξεις, έννοιες, ορισμοί και πρόσωπα. Τσιτάτα αυτοκαταστροφής και επιληπτικοί κιθαρισμοί, ομολογίες και παραιτήσεις από το δικαίωμα της κανονικής ζωής, αναμέτρηση με τον αιώνιο σύντροφο του τραγικού που είναι το παρελθόν, σε ταυτόχρονο fast forward και slow motion. Εξαρτάται υπό ποιες συνθήκες το ακούς δηλαδή... - Άρης Καραμπεάζης

24. Matson Jones - Exes & ohs ('06)
Τα τσέλα ανήκουν στην κλασική, τα μπάσα και τα ντραμς στη μοντέρνα μουσική. Φαίνεται πως οι πιουρίστες που δε θέλουν επιμειξίες και ανορθόδοξες συνεργασίες κυβερνούν τον κόσμο και επηρεάζουν την τύχη των πραγμάτων. Τα δικά μας χειροκροτήματα στο βάθος της αίθουσας δεν ήταν αρκετά για να αποτραπεί το διαζύγιο αυτών των τεσσάρων, που ούτε Matson λεγόταν, ούτε Jones - Μπάμπης Αργυρίου

25. Fujiya & Miyagi - Knickerbocker ('08)
Εδώ εφαρμόζεται κατά κάποιο τρόπο ο κανόνας των προσήμων. Στίχοι παιδαριώδεις συνάπτονται με σχεδόν κουραστικά επαναλαμβανόμενα μουσικά μοτίβα και ουπς... Θαύμα! Θα μπορούσε να είναι το σάουντρακ ονείρου όπου άσχετα μεταξύ τους γεγονότα και τοπία συμπλέκονται σε ένα συγκλονιστικό όλο ή μεταμοντέρνας ταινίας με αχνές πινελιές σουρεαλισμού, που μοιάζει ξεκινώντας κωμική περιπέτεια αλλά όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους συνειδητοποιείς ότι ήταν περισσότερο ένα αισθαντικό φιλμ νουάρ - Beatriz Aleph

26. Nick Cave & the Bad Seeds - As I sat sadly by her side ('01)
Τι είναι λυρισμός για σας; Ο Λαμαρτίνος; Το "Επί ασπαλάθων"; Η "Άνοιξη" του Μποτιτσέλι; Το "She's a Rainbow" των Stones; Όπα, εκεί βάλτε έναν αστερίσκο και προσθέστε το As I sat sadly by her side, στη μεγάλη στιγμή του Κέιβ και των Seeds, επάνω στη στροφή του(ς) στη θεολογία - Γιώργος Τσαντίκος

27. The Black Heart Procession - The spell ('06)
Αφού πέρασε από φωτεινότερα μονοπάτια στην αρχή της δεκαετίας, η Λιτανεία της Μαύρης Καρδιάς επέστρεψε στο γνώριμό της ημιφωτισμένο περιβάλλον για να βρει πάλι την επική μελαγχολία, την λιτή μεγαλοπρέπεια και το σκοτεινό πάθος, απαραίτητα όπως φαίνεται στον Pall Jenkins για να εξορκίσει τους δαίμονές του, αφήνοντας να τον σαγηνέψουν εκείνοι: "I lose myself in this spell I am under" ομολογεί καθώς αφήνεται, γνωρίζοντας ότι η αποδοχή σημαίνει και την υπέρβαση - Γιάννης Παπαϊωάννου

28. Morrissey - First of the gang to die ('04)
Η πρόωρη ιστορική αποτίμηση, πιο επικίνδυνη από την αντίστοιχη εκσπερμάτωση ενίοτε, υποδεικνύει ότι αυτό είναι το μοναδικό τραγούδι της απρόσμενα θριαμβευτικής δεκαετίας του Moz που θα δει το δρόμο των συλλογών του τύπου "Θυμάστε τα 00s;" σε μερικά χρόνια από τώρα. Όσοι ειρωνικά ρωτάτε "ε, και τι με αυτό;" ξεσκονίστε τις έγκριτες δισκοθήκες σας, κι αν τυχόν έμεινε οξυγόνο, κάντε λίγο περισσότερο χώρο μπας και χωρέσει το τα μέγιστα στιβαρό τούτης της σύνθεσης, που ούτε επαιτεί από το ιστορικό παρελθόν, ούτε υπενθυμίζει πλέον το αβαρές μέλλον του δημιουργού της. Τραγούδι που εδώ και χρόνια ξεσηκώνει τους θαμώνες των μπαρ και καλεί τα σκαμπό να κάνουν πέρα... - Άρης Καραμπεάζης

29. Beck - Walls ('08)
Ο Beck χτυπάει πάντα εκεί που δεν το(ν) περιμένεις. Αν το Modern Guilt είναι βιβλίο, το Walls είναι το τρισδιάστατο σαλόνι του. Τα συστατικά του (αιθέριο ρεφρέν, πολεμοχαρή κρουστά, γιορταστικά μελαγχολικό βιολί, λιτά καίριοι στίχοι) είναι τοποθετημένα σ' έναν ευφυή α-συγχρονισμό που εθίζει. Το δε σύνολο δίνει μια ανάσα έκφρασης στο πιο καταπιεσμένο συναίσθημα των zeros: το πένθος - Νάντια Πούλου

30. Bright Eyes - Lover I don't have to love ('02)
Ο Conor Oberst έχει έναν τρόπο να ερμηνεύει παθιασμένα την απάθεια και την πικρία με όχημα μια indy folk ενίοτε εξαιρετικά εθιστική. Ο ήχος του εδώ εμπλουτισμένος με ενορχηστρώσεις εγχόρδων, πλήκτρα κ.α. αλλά η ψυχή του γυμνή: Love's an excuse to get hurt And to hurt. Εικοσιδυό χρονών, στο άνθος της ηλικίας του... - Ελεάνα Γαρίνη