Συγκεντρωτικό: Θέσεις 31 - 50

31. The Black Heart Procession - The Letter ('06)
Από όσους με τον Χάρο γίναν φίλοι, μόνο τούτοι εδώ φεύγουν πάντοτε με το τσιγάρο στα χείλη, σε εποχές που η καπνοαπαγόρευση έχει εισβάλλει επικίνδυνα και στα studio ηχογραφήσεων. Πήραν την σκυτάλη από τους Sixteen Horsepower και σπούδασαν από την αρχή και με επιμέλεια την πολυβασανισμένη θεματολογία των καταραμένων. Η ανωτερότητα του The Letter έγκειται στο ότι αναμετρόμενο με τα κλισέ, αποστρέφεται τη συνήθη ηχητική κάβα της μπάντας, "μαυρίζει" εκτός από τη διάθεση και τους ήχους της και καταλήγει σε ένα τραγούδι συναισθηματικά εγκλωβισμένο μεν, απαλλαγμένο από την κατάρα της συνέχειας, δε. Τώρα το γιατί οι συγκρατούμενοι μου δεν ψήφισαν το The Spell είναι άλλη ιστορία... - Άρης Καραμπεάζης

32. Sufjan Stevens - They are night zombies!! They are neighbors!! They have come back from the dead!! Ahhhh! ('05)

33. VNV Nation - Beloved ('02)
Από το τελευταίο μεγάλο άλμπουμ τον VNV Nation αυτό το επτάλεπτο αριστούργημα συνδυάζει στοιχεία από το παρελθόν και το μέλλον και παραμένει άνετα επίκαιρο επτά χρόνια μετά. Είναι αστείο ότι ένα από τα καλύτερα τους κομμάτια προέρχεται από μια περίοδο που ο Harris δεν μπορούσε να τραγουδήσει στα live. Έτσι αποτινάσουν την μαύρη μιζέρια των 90s και εμπλουτίζουν με δείγματα χορευτικής μουσικής το είδος πηγαίνοντας το παραπέρα δημιουργώντας και το δικό τους ντεμί ηλεκτρονικό έπος για τα zeros - Χρήστος Αναγνώστου

34. Outkast - Hey ya! ('03)
Στα 60's και 70's ήτανε οι Little Richard και James Brown, στα 80's ο Prince, αρχές 90's ήρθε ο 2Pac. Τους μελέτησε καλά όλους του παραπάνω η φοβερή εκείνη καρικατούρα που ακούει στο όνομα Andre 3000, πριν γράψει το "Hey Ya!". Είναι show, είναι ρίμα, είναι μελωδία, είναι funky, είναι hip-hop, είναι ροκ, είναι hot, είναι μια κατηγορία από μόνο του. Η εξέλιξη των Outkast στο ζενίθ της. Cool, cooler, coolest! - Τάσος Κορομηλάς

35. Franz Ferdinand - Take me out ('04)
Πίσω στα 90s το Smells Like A Teen Spirit υψώθηκε πάνω από ολάκερο το γνωστό και άγνωστο ροκ και στη συνέχεια κατακάθισε σε όλο το φάσμα της μουσικής που ακολούθησε αυτού, ροκ και μη. Με το Take Me Out τα πράγματα συνέβησαν κάπως έτσι, αλλά σε κλίμακα 1/100. Εκτινάχτηκε (και κάθε φορά εκτινάσσεται, δεν ξέφτισε) πέρα και πάνω από όλους τους microindie συμβολισμούς και εμμονές μας, έδωσε το στίγμα που μας αρνήθηκε ο στείρος αμερικάνικος οίστρος των Strokes και όσοι το ακολούθησαν έγιναν U2 για μια μέρα. Δεν άλλαξε το ρου της ροκ μουσικής, ούτε καν των υποϊδιωμάτων στα οποία αναφέρεται. Καταδίκασε όμως κάθε τι επόμενο (ειδικά δε από τους ίδιους τους F.F.) να φαντάζει απελπιστικά άδειο σε ενέργεια και κίνηση. Τραγούδι που έκανε πραγματικότητα τον τίτλο του και έστειλε την indie κλεισούρα και πάλι έξω στους δρόμους... - Άρης Καραμπεάζης

36. At the Drive In - One armed scissor ('00)
Πριν χαθεί για πάντα στα μονοπάτια του progressive το δίδυμο των Lopez-Zavala μας δίνει την απόλυτη ακατέργαστη επιτυχία της δεκαετίας. Raw power για αυτιά που αντέχουν. Παιγμένη όμως όχι αλα punk μα ιδιαίτερα προσχεδιασμένη και βασισμένη σε γερές ρίζες από μουσικούς με ικανότητες. Εύχομαι ειλικρινά να μην κάνουν reunion, αν όμως συμβεί θα είμαι από τους πρώτους που θα πάρει εισιτήριο για την συναυλία τους - Χρήστος Αναγνώστου

37. Tom Waits - Hoist that rag ('04)
Ένα αργό tango που μοιάζει να κρέμεται από κλωστές έτοιμο κάθε στιγμή να σκορπίσει, προλαβαίνει όμως μέσα στα τέσσερα λεπτά του να μεταλλαχθεί σε latin καθώς προωθείται απ' ο,τιδήποτε περνιέται για κρουστά στο βάθος και κορυφώνεται κάθε φορά που ο συνήθης ύποπτος βρυχάται για τους πολέμους του πετρελαίου: δεν περιμέναμε τίποτε λιγότερο βέβαια απ' τον μπαρμπα-Θωμά στην μοναδική ουσιαστικά κατάθεσή του μέσα στην δεκαετία - Γιάννης Παπαϊωάννου

38. Yeasayer - 2080 ('07)
Aν υπάρχουν ακόμα δισκογραφικές μέχρι το 2080, το κομμάτι των Yeasayer θα επανακυκλοφορήσει και θα περιγράφεται ως cult classic από ένα group με αστείρευτη φαντασία. Οι ίδιοι οι Yeasayer είναι χλωμό αν θα ζουν ως τότε να το δουν. Τι να πουν κι εκείνοι που έγραψαν το In The Year 2525; - Τάσος Πατώκος

39. Antony & the Johnsons - Hope there's someone ('05)
"Και με καλές φωνές μόνο, αυγά δε βάφονται" γράφει ο Μπάμπης Αργυρίου για το μετέπειτα ('09) τρίτο άλμπουμ του Antony, όμως για λίγους μήνες μέσα στο '05, και με την απόσταση της τετραετίας που διανύσαμε, το αδιαφιλονίκητο χάιλαϊτ των τριών άλμπουμ του (I am a bird now), έδωσε τραγούδια το λιγότερο συγκινητικά, σαν αυτό που συζητάμε εδώ για τα καλύτερα της δεκαετίας, και ... κάναμε επιτέλους Πάσχα. Τι λέτε, του αξίζει η θέση 39 ή να φοβηθούμε την συναισθηματική εμπλοκή με την ανδρόγυνη φιγούρα του; - Κώστας Ζαφειράτος

40. Gossip - Standing in the way of control ('06)
Βρες τραγουδίστρια με εκτόπισμα, που να βάζει κάτω στα live εφτά ανορεξικές παρόλο που θα έχει στη μέση περισσότερες δίπλες λίπους απ'όσα σάπια δόντια είχε ο Johnny Rotten, δώσε της στίχους που αγγίζουν τον καθένα, πχ. χάνουμε τις ζωές μας στην ουρά του ελέγχου, πες της να πετάει ενδιάμεσα και μερικά όου όου που πάντα αρέσουν και κολλάνε στο μυαλό, βάλε τη μπάντα να θερίζει στην εισαγωγή και τα ρεφρέν και να βαράει ένα disco beat στο υπόλοιπο κομμάτι και έχεις έτοιμο το dance punk αριστούργημα. Μη βρωμίσεις όμως παραέξω τη συνταγή γιατί θα την εφαρμόσουν όλοι - Μπάμπης Αργυρίου

41. The Notwist - Pilot ('02)
Η καθοριστική κατάθεση δημιουργικής ικανότητας και στιλιστικής ωριμότητας των Notwist, ήρθε όταν οι ποπ φιλοδοξίες τους βγήκαν στην επιφάνεια πιο φανερά από κάθε άλλη φορά. Το τέλειο ποπ τραγούδι είναι πάντοτε μια σταλιά ακανόνιστο. Και η ηλεκτρονική ποπ ενίοτε γίνεται υπέρμετρα ανθρώπινη. Στο 'Pilot' το motorik beat δεν παραπέμπει στους Neu αλλά απευθείας στον τίτλο του τραγουδιού - Θανάσης Παπαδόπουλος

42. Queens of the Stone Age - Feel good hit of the summer ('00)
Με αυτό το κομμάτι αρχίζουν και τελειώνουν οι QOTSA. Μια μπάντα που φτιάχτηκε για το χαβαλέ από τα αποκαΐδια ενός σπουδαίου group (KYUSS) για να γνωρίσουν την επιτυχία αλλά Foo Fighters των zeros. Άμα είχαν παραμείνει one hit wonders και δεν το ξεφτίλιζαν με dessert sessions κλπ θα ήταν πιο αξιοσέβαστοι. Το κομμάτι δεν παρέχει τίποτα παραπάνω απ?όσα λέει ο τίτλος του. Ένα ροκ χιτ για το καλοκαίρι που αποτελεί όμως και ένα από τα καλύτερα της δεκαετίας - Χρήστος Αναγνώστου

43. White Lies - To lose my life ('09)
Όταν σε ηλικία 4 ετών κατάλαβα ότι όλοι πεθαίνουμε, έκλαιγα για μια ώρα και σταμάτησα όταν η μαμά μου μου υποσχέθηκε ότι θα πεθάνουμε μαζί, την ίδια στιγμή. Άπειρα χρόνια αργότερα, έρχεται ένα τραγούδι που μιλάει με μια φωνή που θυμίζει τον αγαπημένο Smith, που σε βάζει στο θέμα χωρίς γαρνιτούρες, που χτυπάει τις χορδές σου με λυπημένο πιανάκι και ανήσυχες κιθάρες, και που σου λέει ό,τι ήθελες από πάντα να ξέρεις μόνο με 10 λέξεις: let's grow old together and die at the same time - Αλίκη Γιαννάκη

44. Johnny Cash - The man comes around ('02)
Λένε ότι ο κύκνος πριν πεθάνει ξεσπά σε ένα συγκλονιστικό τραγούδι, ωραιότερο από όσα έχει πει ποτέ. Έτσι και ο Johnny Cash μάλλον ένιωσε το "λευκό φως" να φτάνει και τραγούδησε άλλο ένα αριστούργημα. Συγκινεί μέσα από τη χαρακτηριστική καλλιτεχνική λιτότητα, τουτέστιν τον ήχο της θρυλικής κιθάρας και της μπάσας φωνής, ενώ υπόσχεται σε κάθε άκουσμα πως "The man is still around" - Beatriz Aleph

45. Spiritualized - Do it all over again ('01)
Πέρα από ένα κομψότεχνο τραγούδι γρήγορης φολκ ή αργής κάντρι, ή ροκόμορφης ποπ, το Diaoa έχει πολλαπλάσια αξία επειδή προήλθε από τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Που 6 χρόνια πριν είχε βρεθεί στον πάτο της θλίψης, με τον ψυχισμό διασκορπισμένο στο διάστημα, και τώρα ξαναμιλούσε για έρωτες, ήλιους το πρωί, κόσμους που γυρίζουν ξανά, για κάτι που φαίνεται όμορφο και πάλι. Στο βίντεο ο Jason Pierce υπερίπταται του φωτεινού κόσμου αλλά έχει πλέον την πλάτη γυρισμένη στην πτώση και τους εφιάλτες της - Λάμπρος Σκουζ

46. Mulatu Astatke & The Heliocentrics - An epic story ('09)
Ένα έπος σε 5:01 λεπτά. Με ραψωδίες, ανατροπές, ύμνους και θρύλους. Με τη Δύση να συναντά την Ανατολή μέσω Αφρικής. Το Αιθιοπικό φλάουτο του Astatke είναι το νάι του Παπαδιαμαντικού ξεπεσμένου δερβίση ο οποίος παραδέρνει στις μεγαλουπόλεις του σήμερα. Έπος: όπως η μεταφορά της ιστορίας με μη γραπτούς τρόπους από τον παλιό στους καινούριους. Κι ο τυφλός ακροατής να δακρύζει αφουγκραζόμενος το μεγαλείο - Νάντια Πούλου

47. Wolfsheim - Kein zuruck ('03)
Ο Ηράκλειτος το είχε διατυπώσει πιο φιλοσοφημένα: "Δεν μπορούμε να μπούμε δυο φορές στο ίδιο ποτάμι". Στο ίδιο πνεύμα κινείται το τραγούδι αυτό των Wolfsheim, μια ελεγεία για το χρόνο που κυλά αμετάκλητα, τα χρόνια που περνούν, τη νοσταλγία που μας γραπώνει, σε μια αξέχαστη μελωδία και κορωνίδα τη λυρική φωνή του Peter Heppner... - Αντώνης Ξαγάς

48. Television Personalities - You kept me waiting too long ('06)
Πράγματι, καταραμένε, με άφησες να περιμένω πολύ, δέκα χρόνια για την ακρίβεια, να βγεις από τη φυλακή, να ξαναρθείς στα ίσια σου, να ξαναπιάσεις εκείνο το νήμα που οδηγεί στα σκοτεινά μέρη του γλυκόπικρου και να χορέψουμε ντίσκο-μελαγχολία με φτηνά πλήκτρα σε πάρτυ για αδέσποτους. - Ελεάνα Γαρίνη

49. Gry & FM Einheit - Princess Crocodile ('00)
Πολύ πριν η ρετρολαγνεία και το "vintage" γίνει της ...μοδός και του συρμού (Parov Stelar και λοιποί), πολύ πριν τα 30s και τα 40s δώσουν έμπνευση σε μια κορεσμένη από ήχους εποχή, μια μικρή δανέζα και μια ταξιαρχία ...Ούννων της κονσόλας και των ηλεκτρονικών κυκλωμάτων (μέλη των Neubauten, των DAF και των Funkstorung) σκαρώνουν αυτό το καταιγιστικό (neo)swing με μοντέρνα αισθητική και ρετρό διάθεση... - Αντώνης Ξαγάς

50. Johnny Cash - Hurt ('02)
Φτάσαμε στα πρώτα δέκα των '00s και ο μακαρίτης πλέον Τζόνι Κας είναι όχι μια, αλλά δύο φορές στα "50 καλύτερα". Και στη μια από τις δύο γιατί στη δύση του, είχε το θάρρος να διασκευάσει τραγούδι industrial συγκροτήματος και να το βάλει δίπλα στο All Allong the Watchtower και το With a little help from my friends, στις διασκευές που είναι καλύτερες από το πρωτότυπο - Γιώργος Τσαντίκος