Συλλογές - Του Άρη Καραμπεάζη
"Αρούλη, θα μου γράψεις ένα CD με δικές σου επιλογές να καταλάβω επιτέλους τι μουσική ακούς... ;"
Και φυσικά έχει υπάρξει ένας καιρός που έπεφτα στη λούπα και έγραφα. Έγραφα, έγραφες, έγραφε... όλοι το κάναμε. Ας μην κρυβόμαστε. Κι όλοι έχουμε βρει σε σπίτι γκόμενας γραμμένες συλλογές από τον πρώην. Κι αν τους δίνει και εξυπνακίστικους τίτλους του στυλ "Some girls are better than others" (σιγά ρε μεγάλε, με το παλμαρέ σου!), τότε είναι που σου τη βαράει κανονικά. Αλλά καλό είναι να σεβόμαστε τους άλλους και τη ζωή τους και να μην τις πετάμε από το παράθυρο. Μετανοείτε.
Αν φύγατε ποτέ για εράσμους ή μεταπτυχιακό και αφήσατε γκόμενα αλλοδαπή στην αλλοδαπή, τότε σίγουρα έχετε ταχυδρομήσει άπειρες συλλογές. Μετά μπουχτίσατε και την πλήρωσαν οι επόμενες, στις οποίες απλά κουβαλάγατε κανά CD όποτε φεύγατε από το σπίτι. Και έτσι γίνεται η δουλειά όμως. Τη σήμερον ημέρα γράφεις ένα CD με 130 MP3 και παρέχεις ενημέρωση, νοσταλγία και διασκέδαση σε μία συσκευασία. Η μαγεία πάντως χάθηκε. Και με το shuffle του I Pod τα πάντα κατέρρευσαν!
Η μαγεία κρύβεται στις πρώτες κασέτες που πρόλαβες και έδωσες, με hand made σχεδιάκια στο εξώφυλλο, αλλά και στο ότι ποτέ δεν κατάφερες να εκτιμήσεις τις ανάλογες ενέργειες των κατ' εσένα "αντίζηλων" Η δια μέσω της μουσικής προσέγγιση συναισθημάτων είναι μια ιστορία που οριστικά ανήκει στο παρελθόν.
Όχι δε θα σου γράψω.
Ο Tony Wilson όταν αποφάσισε ότι η Factory Records καλό θα ήταν να αρχίσει να κυκλοφορεί ορισμένους δίσκους, ως επιβεβαίωση του συστατικού της σκοπού, τύπωσε και πούλησε σε mouth to mouth έκρηξη 10.000 κομμάτια της A Factory Sample με κράχτες τα Digital και Glass των Joy Division. Οι καλύτερες συλλογές όλων των εποχών κυκλοφόρησαν από τη 4AD και δε σηκώνω κουβέντα επ' αυτού. Άντε μια εξαίρεση για τα Palatine της Factory και πάλι.
Και έπειτα ήρθαν οι compilers. Και σήμερα υπάρχει και στη χώρα μας κόσμος που δηλώνει και επαγγέλλεται compiler και υπόσχεται "ταξίδια στον κόσμο της μουσικής". Να γελάσω ή να αρχίσω να δημιουργώ εχθρούς και πάλι;
Είτε μιλάμε για sampler εταιριών, είτε για συλλογές που επικεντρώνονται στην ιστορία ενός μουσικού είδους, είτε για "καταθέσεις ψυχής"των ανωτέρω "ειδικών"...., είτε ακόμη για τα CD που υποτίθεται ότι επιμελούνται ο Bono, ο Michael Stipe και ο Iggy Pop για το Mojo... οι συλλογές είτε χρηστικά σε βάζουν στο κόλπο και πηγαίνεις παρακάτω (προτιμώ αυτή την εκδοχή), είτε χαρακτηρίζουν ορισμένες στιγμές της ζωής σου αναπαραγόμενες στην επανάληψη (ανοησίες).
Ο Σκουζ ασφαλώς και θα πει για τις Belissimo και όλη την pop φλωριά της El Records. Δεν με αφορούν πλέον η Elefant, Siesta και η Bungalow Records (ήταν άνευ ουσίας στυλάκι όλα αυτά) και ο Ξαγάς μου θύμισε ότι έχω ενδοκατηγορήσει όλους τους συμμετέχοντες στο NME C86. Την πιο cool συλλογή ever τη χάρισα στη Ροζίτα και τη χρησιμοποιεί και ως επιτηδευμένο διακοσμητικό στοιχείο. Χα!
Αν είναι να διαλέξω τρεις και μόνο συλλογές που θα χαρακτήριζα οριακές για τις μουσικές μου αποδόσεις, ιδού:
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΚΙΝΗΜΑ ΡΟΚ
(ΕΜΙ / COLUMBIA 1982)
Με αφορμή το ομαδικό όργιο των τριών πρώτων δίσκων που αγοράσαμε, είχα αναφέρει εκτενώς ότι οι πρώτες μου δισκογραφικές εξορμήσεις αναλώθηκαν στην ελληνική ποπ / ροκ σαχλαμάρα (ή μήπως όχι;) των 80s. Μέσα σε όλα αυτά απέκτησα (μάλλον τυχαία) και την εν λόγω συλλογή, που κυκλοφόρησε σε σύμπραξη των δύο πολυεθνικών και θέλοντας και μη μπήκα σε πιο σοβαρά μονοπάτια. Λέμε τώρα.
Παραφράζοντας το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα που προ ενός έτους είχε σαρώσει την εξουσία, την ίδια χρονιά που κυκλοφορεί το Dark Paths από τη 4AD, αλλά και το οριακό Pillows & Prayers της Cherry Red Records (κατά πολλούς το καλύτερο indie compilation όλων των εποχών...-βλέπε όμως παρακάτω), το ελληνικό στοιχείο ανταπαντάει με Μουσικές Ταξιαρχίες, Σπυριδούλα, Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω, Φατμέ και Σιδηρόπουλο με Απροσάρμοστους.
Δεν μπορούσα να καταλάβω για χρόνια τι θέλει να μας πει η έκφραση "underground με στρας". Δεν ήξερα καν τι είναι το underground. Ρώτησα μόνο για τα στρας. Πίστευα ότι οι Χούλιγκανς είναι εκεί έξω και όλο και πρέπει να τους φοβόμαστε και φαντασιωνόμουν ότι θα καταλήξω Άσωτος Υιός. Μόνο από τους Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω δεν κατάφερα ποτέ να αποκτήσω τίποτε πέρα από τα δύο τραγούδια που υπάρχουν εδώ (Καλοσώρισμα και Δε θα 'ναι έτσι). Και έχω αποφασίσει να μην το κάνω ποτέ. Ακόμη και σήμερα δεν έχω καταλάβει σε τι αναφέρεται το Βιβλίο Των Ηρώων Του Τρόμου, ρε!
Ροζ εξώφυλλο και απίστευτα λεπτό φθηνιάρικο βινύλιο. Στο πίσω μέρος ένα λευκό κενό για να βάλετε το όνομα του/ της αγαπημένης σας και η ατάκα: χαρίστε το δώρο της μουσικής. Το έχω "λιώσει" ασφαλώς. Οι άκρες του εξωφύλλου ξεκόλλησαν από χρόνια και δεν τις κολλάω ποτέ. Ούτε το έχω σε ζελατίνα. Σέβομαι τη φθορά του που ακολουθεί τη δική μου (άκου τι είπα τώρα...). Την ακούω δυο τρεις φορές το χρόνο.
Η συγκεκριμένη σειρά / αλληλουχία με την οποία έρχονται τα κομμάτια με "χτυπάει" πάντα. Μου έρχονται διάφορα στο μυαλό, αλλά τίποτε συγκεκριμένο. Είκοσι δύο χρόνια μετά είναι η πιο σπουδαία συλλογή που απέκτησα ποτέ.
Ι LOVE DISKO VOLUMEN 1, 2, 3
Los Mas Ballado De Los 80s por Primavera vez en Compact Disc
Blanco Y Nero 1998M
Κάπου μες στο 2000 με τον Στέφανο "είδαμε" το μέλλον και αρχίσαμε κάθε Δευτέρα να κάνουμε 80s Disco Party στο X-Club. Την πρώτη φορά ήρθαν 7 άτομα και κάποτε ήρθε μια Τσικνοπέμπτη που ήρθαν- έφυγαν- ήρθαν πάνω από 700 και έπαιζα μουσική από τις 10 το βράδυ μέχρι τις 9 το πρωί...
Στην αρχή κουβαλάγαμε παλιά βινύλια, και με μανία αναζητούσαμε ό,τι 80s συλλογή υπήρχε. Ο Στέφανος μάλλον τις έχει πλέον όλες. 'Όταν ανακάλυψα αυτές τις τρεις τριπλές συλλογές με Italo Disco, αλλά και mainstream disco pop επιτυχίες από τα 80s σε τεράστια remix ήμουν απόλυτα ευτυχισμένος. Από Residents (Kawliga) μέχρι Baltimora, Lime, Fox The Fox, Real Life και Propaganda. Αυθεντικό πράγμα μόνο. Όχι Culture Club και τα ίδια χαζά των μετέπειτα Human League. Με αυτά τα 9 CD στήνετε απίστευτο Italo Disco Party και δεν ξεμένετε ποτέ από επιλογές. Το εγγυώμαι.
Ακόμη περιμένω από το Blow Up να μου φέρουν τη δεύτερη συλλογή, της οποίας το CD 1 υπάρχει 2 φορές ενώ το CD 2 απουσιάζει. Το πιο Italo από όλα είναι το νούμερο 2 με Tony Esposito, το Self Control της Laura Branigan σε ultra- gay/ hi NRG εκδοχή από τους D.J.K. και έναρξη με το ανυπέρβλητο One Night In Bangkok.
Αντιαισθητικές διπλές συσκευασίες (θυμάσαι τα b-sides των Suede) από την Blanco Y Negro τη χρονιά που η 4AD ξεψυχάει οριστικά με το αδιάφορο compilation Anakin.
Ότι πιο 80s μπορείτε να αποκτήσετε. Ρωτήστε και τον Μάρκο Φράγκο σχετικά!
There And Back Again Lane - Sarah Records 1995
Ήμασταν ήδη για τα καλά και σε πραγματικό χρόνο χωμένοι στην brit pop και ασφαλώς τα μετέπειτα χρόνια που ντραπήκαμε για αυτό είναι που κάναμε λάθος. Η Brit Pop ήταν η πιο αυθεντικά faux μουσική που λατρέψαμε ποτέ. Και από κοντά ήρθε και αυτό το βιβλικής σημασίας compilation της Sarah να μας αποτελειώσει και να μας δώσει ποιοτικό άλλοθι.
Φυσικά και δεν ακούω East River Pipe. Δεν είμαι κανένα παιδί του κολεγίου σαν τον Γιώργο Μπέγκα των Five Star Hotel. Ούτε και είχα ποτέ καμιά τρελή ψύχωση με τους Field Mice σαν τον Πατώκο. Απλά έτυχε να τους ακούσω έγκαιρα (ο Τάσος τους γνώρισε προσωπικά και "προσωπικά").
Όση αξία είχε για δύο γενιές πίσω το compilation της Cherry Red, άλλη τόση και περισσότερη είχε για εμάς τούτο εδώ από τη Sarah. 'Ανισος κατάλογος; Ναι! Αντιγραφές επί αντιγραφών, μέχρι και στους labelmates; Ασφαλώς; Πέρα και πάνω όμως από όλα αυτά : η αφοπλιστική μελαγχολία από την οποία είχαμε ανάγκη να πιαστούμε. Και ένα συνειδητά ανόητα γοητευτικό στυλ. Που ευτυχώς κάποιοι από εμάς δεν "κρατήσαμε" ποτέ.
Μαζί αγόρασα και τα GOTHIK από την Cleopatra Records και δυστυχώς ανακάλυψα τους Front Line Assembly ... Και από εδώ σώθηκα όμως!
Αν αγοράσω εκείνο το πικάπ με την usb θύρα, θα σου γράφω στο μέλλον συλλογές από βινύλια και μόνο. Με downloading και copy paste... δεν υπάρχει κανένας λόγος.
_ _ _
Θα επιστρέψω στον πύργο ελέγχου
