Συλλογές - Του Κώστα Ζαφειράτου
Three compilation albums
Έχω επιλέξει τρεις συλλογές από τις πιο αγαπημένες και ίσως όχι από τις πιο σημαντικές. Και οι τρεις έρχονται από τις αρχές της δεκαετίας του '80, πράγμα όχι τυχαίο, είτε για λόγους προσωπικής συγκυρίας, είτε γιατί αυτή η εποχή μπορεί άνετα να συγκριθεί με τα τέλη της δεκαετίας του '60 όσον αφορά στην τεράστια ποσότητα κυκλοφοριών και, φυσικά, και στην ποιότητα.
"Hicks from the Sticks" (Rockburgh Records, 1980)
Side 1
1. Airkraft "Move in rhythm"
2. Expelaires "Sympathy (don't be taken in)"
3. Clock DVA "You' re without sound"
4. Music for Pleasure "The human factor"
5. Nightmares in Wax "Shangri-la"
6. Ada Wilson and Keeping Dark "Head in the clouds"
7. Modern Eon "Choreography"
8. Medium Medium "Them or me"
Side 2
1. Radio 5 "True colours"
2. They must be Russians "Where have I seen you"
3. Section 25 "After Image"
4. Art Failure "Gimmick"
5. I'm so hollow "I Don't know"
6. Wah! Heat "Hey Disco Joe"
7. Stranger than fiction "Immortal in mirrors"
8. The Distributors "T.V. Me"
Αυτός ο δίσκος ήταν πάνω απ' όλα μια δήλωση - γροθιά στο στομάχι των εταιρειών, ανεξάρτητων και μη, αλλά και των δημοσιογράφων της εποχής στο Λονδίνο, που δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να κλείνουν τα μάτια, και κυρίως τα αυτιά στην ολοένα και πιο απειλητική μουσική επίθεση νέων συγκροτημάτων από πόλεις εκτός του Λονδίνου. Η επιλογή στην συγκεκριμένη είναι σχεδόν τυχαία τόσο από την πλευρά του καλλιτεχνικού αποτελέσματος όσο και από την πλευρά της μαχητικής ανεξάρτητης άποψης. Αμέτρητες ήταν εκείνη την εποχή οι ανεξάρτητες, με όλη τη σημασία της λέξης, συλλογές από πόλεις εκτός του Λονδίνου. Αργά ή γρήγορα, κάθε μια χωριστά θα έβγαζε την δική της συλλογή (Street To Street - A Liverpool album, Avon Calling - The Bristol compilation, Norwich - A fine city, East of Croydon, Manchester collection, Bouquet of Steel, Vaultage 78 - Two sides of Brighton, για να αναφέρουμε μόνο μερικές).
Έχοντας ήδη αφομοιώσει την "κάν' το μόνο σου - ηχογράφησέ το μόνος σου" πρακτική των πρώτων διδαξάντων Buzzcocks από το Manchester (με το σημαδιακό Spiral scratch ήδη από τις αρχές του '77), των Desperate Bicycles (που παρότρυναν τον καθένα στην παραγωγή και ηχογράφηση του επόμενου ανεξάρτητου single, αφού "ήταν εύκολο - ήταν φθηνό - πήγαινε να το κάνεις") ή των Young Marble Giants, οι περιφερειακές πόλεις της Αγγλίας είχαν να προσφέρουν τα πρώτα δείγματα μιας μουσικής αγνής, ξεκάθαρης, και μακριά από τα media της πρωτεύουσας. Μια μουσική αληθινή, πηγαία, φτιαγμένη από ανθρώπους ταγμένους σ' αυτήν, χωρίς δισκογραφικό συμβόλαιο ακόμη, τουλάχιστον οι περισσότεροι.
Μετρήστε τις πόλεις και κάποια από τα ονόματα που ξεπήδησαν απ' αυτές, και περιέχονται σ' αυτή τη συλλογή : Nightmares in Wax, Wah! Heat και Modern Eon από το Liverpool, I'm so Hollow, Clock DVA και They must be Russians από το Sheffield, Medium Medium και Art Failure από το Nottingham, Ada Wilson and Keeping Dark, Distributors και Stranger than Fiction από το Wakefield, Music for Pleasure και Expelaires από το Leeds, και αυτή είναι μόνο η αρχή.
Η έλλειψη υποστήριξης από τον μουσικό τύπο, και οι πρακτικές των εταιρειών οδήγησαν πολλούς από αυτούς τους μουσικούς στην απουσία αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης, με συνέπεια να τα παρατήσουν πολύ γρήγορα. Θυμηθείτε τις μεγάλες προσδοκίες που δημιούργησαν κάποια από τα παραπάνω ονόματα, όσα μπόρεσαν να φτάσουν αργότερα στην κυκλοφορία κανονικού LP.
Το να περιγράψει κανείς τι ακούγεται εδώ είναι μάλλον περιττό. Βρισκόμαστε στην καρδιά του βρεταννικού post-punk ήχου με μερικούς από τους πιο εμπνευσμένους εκφραστές του. Εδώ μπορούσε κανείς ν' ακούσει για πρώτη φορά μετέπειτα αγαπημένες μπάντες, όπως τους Section 25, τους Clock DVA ή τους Medium Medium για να αναφέρουμε τους πιο γνωστούς.
Ο δημιουργός της συλλογής, Nigel Burnham, μας διαβεβαιώνει στο οπισθόφυλλο ότι υπάρχουν πολλά ακόμη στην πορεία, και όντως επανήλθε δύο χρόνια αργότερα με άλλη μια αριστουργηματική συλλογή με ονόματα από την Βόρεια Αγγλία ("Your secret' s safe with us").
"Cleveland Confidential" (Terminal Records, 1982)
Side 1
1. Womanhaters "Cry 816"
2. Severe "Her name was Jane"
3. Menthol Wars "Even lower Manhattan"
4. Defnics "Suicide trip"
5. Dark " I can wait"
6. Styrenes "Jaguar ride"
7. Invisibles "In New York"
8. Lab Rats "Cover song end of side one"
Side 2
1. Keith Matic "I really want to stay (Lost in Rome)"
2. Jazz Destroyers "Love meant to die"
3. Offbeats "I'm confused"
4. Pagans "Boy can I dance good"
5. Red Decade "Scars of lust"
6. John Lovsin "Key of E"
7. Easter Monkeys "Cheap heroin"
Εδώ χτυπάει ζωντανή η καρδιά του αμερικάνικου punk, και πιο συγκεκριμένα η καρδιά του Cleveland του Ohio, σε ένα δίσκο που έπρεπε να είχε κυκλοφορήσει στα μέσα της δεκαετίας του '70 για να αποδείξει κάτι που πολύ αργότερα έγινε φανερό : Αυτή η μουσική άρχισε να σιγοκαίει στα σπλάχνα της πόλης αυτής ήδη από τις αρχές της δεκαετίας. Ότι οι Velvet Underground ήταν υπεύθυνοι για μεγάλο ποσοστό της μουσικής της δεκαετίας του '70 (και του '80 θα μου πείτε, αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο), είναι κάτι παραπάνω από φανερό και ίσως και κοινός τόπος πλέον, αυτό όμως που συνέβη στο Cleveland ήταν ότι οι Velvets έσπρωξαν τον καθένα να ξεκινήσει να παίζει μουσική με τους δικούς του όρους και αγνοώντας τους περιορισμούς της φόρμας. Έστρωσαν δηλαδή ένα προ - πανκ χαλί για να υποδεχθούν τα γκρουπ που βρήκαν στέγη στην Terminal Records και την παρούσα συλλογή.
Πατρίδα των Pere Ubu και του Peter Laughner μεταξύ άλλων, αυτή η πόλη φιλοξένησε από τις αρχές του '70 μια ανεξάρτητη punk σκηνή που ενώ παρέμεινε παραγνωρισμένη για πολλά χρόνια, από την άλλη, ακολουθώντας το παράδειγμα των Stooges, του Captain Beefheart, και κυρίως των Velvets, αποδείχθηκε η πιο ζωντανή, μαζί φυσικά με φωτεινές εξαιρέσεις από άλλες πόλεις.
Όντας η πρώτη συλλογή συγκροτημάτων του Cleveland, δομήθηκε γύρω από τους Pagans των Brian και Michael Hudson και τα side-projects τους (Womanhaters, Red Decade, Menthol Wars), τους Styrenes (μέλη των Electric Eels και των Mirrors, δύο από τα παλιότερα γκρουπ της πόλης με επιρροές και από την jazz και το progressive rock), και τον Keith Matic (υπεύθυνο και για το εξώφυλλο του δίσκου).
Όλοι οι συμμετέχοντες ήταν από την αρχή καταδικασμένοι να παραμείνουν για πάντα αυτό που ονομάζουμε cult, όχι γιατί δεν άξιζαν καλύτερης αντιμετώπισης, αλλά γιατί δεν τους ενδιέφερε τίποτα παραπάνω από το να κάνουν την πλάκα τους και να διασκεδάσουν για λίγο την ανία τους. Μήπως εμείς ζητήσαμε πολύ περισσότερα (και πολύ αργότερα βέβαια);
"Beyond the Southern cross" (Ink Records, 1984)
Side 1
1. Great White Noise "Parent apparent"
2. The Triffids "My baby thinks she's a train"
3. Samurai Trash "Come out and play"
4. Whirlywirld "Win lose"
5. Tactics "National health"
Side 2
1. Other Voices "Another Tuesday"
2. Tactics "The usual"
3. Upside Down House "Maintenant"
4. Upside Down House "The wonderful curse"
5. No Night Sweats "Two unbidden cups"
Side 3
1. The Clean "Billy two"
2. I'm Spartacus "Donna is distressed"
3. Bring Philip "Bodymen"
4. Sunday Painters "Emotion sickness"
5. Sunday Painters "Ect"
Side 4
1. Whilywirld "Sextronics"
2. Severed Heads "Petrol"
3. Mad Room "The lever"
4. The Triffids "MGM"
5. The Clean "Point that thing somewhere else"
Ποιος είπε ότι η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν τις ροκ μητροπόλεις στην αναζήτηση των ορίων της ροκ φόρμας, ή στο κυνήγι του απόλυτου post - punk ήχου ; Αυτή η συλλογή, εν έτει 1984 κυκλοφόρησε εκτός συνόρων για να δείξει ότι τα καταφέρνουν εξίσου καλά αν όχι καλύτερα. Δεκατρία γκρουπ από την Αυστραλία και ένα από την Ν. Ζηλανδία (The Clean) που είχαν ήδη κυκλοφορήσει δίσκους σε ανεξάρτητες εταιρείες περιλήφθηκαν εδώ, και όχι γκρουπ χωρίς δισκογραφικό συμβόλαιο (μεγάλοι απόντες οι Primitive Calculators μεταξύ άλλων).
Δεν θα μιλήσουμε για τους μετέπειτα ξεχωριστούς Triffids (άξιζαν και καλύτερης ακόμα τύχης), ούτε για τους πρώιμους πειραματιστές Severed Heads, ή τους Tactics (για τους τελευταίους ο Μπάμπης είναι ο αρμοδιότερος!).
Προσωπικά, και εκτός φυσικά από τους παραπάνω, θα ξεχώριζα τον ανυπότακτο και φρέσκο μέχρι τις μέρες μας ήχο των Whirlywirld, την art - punk πανδαισία των Great White Noise και τους No Night Sweats του Phil Turnbull, μιας πολύ σημαντικής παρουσίας στη σκηνή του Sydney.
Τελικά το αυστραλέζικο underground δεν ήταν μόνο η ωμή ενέργεια των Radio Birdman και των Saints, αλλά όπως ξεκάθαρα έβλεπε κανείς εδώ, οι επιλογές ήταν πολλές και καμιά φορά συναρπαστικές.
Δύο συλλογές ακόμα
"No New York" (Antilles, 1978)
Τέσσερα ονόματα : οι Contrortions του James Chance, οι Teenage Jesus & The Jerks της Lydia Lunch, οι Mars, και οι DNA του Arto Lindsay και του Robin Crutchfield, μετέπειτα γνωστού με τους Dark Day. Μια συλλογή για την οποία έχει χυθεί πολύ μελάνι στο παρελθόν και όχι άδικα, είναι η απαρχή του No Wave. Στην καρέκλα του παραγωγού ο Brian Eno.
"Mutant Pop" (Fast Product, 1979)
Μια συλλογή από μια από τις πρώτες ανεξάρτητες εταιρείας των τελών του '70, για την οποία το μουσικό περιεχόμενο ήταν εξίσου σημαντικό με το περιτύλιγμα και την παρουσίαση του προϊόντος. Εδώ μπορούσε κανείς ν' ακούσει τους Mekons και τους αγαπημένους Gang of Four στα πρώτα τους βήματα.
_ _ _
Θα επιστρέψω στον πύργο ελέγχου
