Συλλογές - Του Νίκου Στασινού
Ambient 4: Isolationism (Virgin, 1994)
Η Virgin το 1994 ανέλαβε με τέσσερις συλλογές να απαντήσει στο ερώτημα τι εστί ambient - μια που ήταν και της μοδός τότε. Οι τρεις πρώτες συλλογές περιείχαν κυρίως ονόματα που θεωρούνταν ως "κλασικοί" εκπρόσωποι της ambient, όπως Brian Eno, Harold Budd, Future Sound of London. Μέχρι το σημείο αυτό, θα μπορούσε να θεωρηθεί πως η ambient ήταν ένα ακόμη είδος μουσικής. Η τέταρτη συλλογή, όμως, όμως τη διαφορά και φώναξε στον κόσμο ότι η ambient είναι μία στάση απέναντι στη μουσική, απέναντι στον ίδιο τον ήχο.
Όλα τα μουσικά κομμάτια που απαρτίζουν τη συλλογή αγγίζουν ένα ύφος ιδιαίτερα παγερό και σκοτεινό. Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν, σε αντίθεση με τις τρεις προηγούμενες κυκλοφορίες της σειράς ambient, προσφέρουν κομμάτια ακυκλοφόρητα μέχρι πρότινος. Το σημαντικό στοιχείο, ωστόσο, είναι ότι δεν είναι όλοι τους κολλημένοι στα synths, ούτε κουβαλάνε την ταμπέλα "ambient" συνεχώς στους ώμους τους. Έχουμε επίσης: μεταλλάδες (Techno Animal), γιαπωνέζους αυτοσχεδιαστές (Keiji Haino με το όνομα Nijumu), εκπροσώπους της αναδυόμενης σκηνής του post-rock (Labradford, EAR), παλαιολιθικούς πειραματιστές (AMM, Paul Schutze), ακόμη και indie-pop groups (Disco Inferno).
Το συνονθύλευμα των ήχων που είναι χαραγμένα στα δυο CD της Ambient 4: Isolationism αποτελούν το καλύτερο παράδειγμα για τη μετατροπή του ήχου σε άρωμα. Ένα καλό άρωμα έχει τρία ευδιάκριτα επίπεδα: το πρώτο, που σε χτυπάει με την πρώτη μυρωδιά, το δεύτερο, που μένει μόλις ξεθυμάνει λίγο το άρωμα και το τρίτο, η βάση του αρώματος, το οποίο μένει για πολλές ώρες, ίσως και για ημέρες. Έτσι και η ambient μετατρέπεται σε ένα ακόμη στοιχείο του χώρου, φτιαγμένο να δρα πρώτα άμεσα στα ώτα, έπειτα έμμεσα στη διάθεση του ακροατή, αλλά με απώτερο και κυριότερο σκοπό μια πιο υποχθόνια, πιο υποσυνείδητη αίσθηση.
Η Ambient 4: Isolationism πρόκειται για μια συλλογή μπατονέττα για τα αυτιά και τροφή για το μυαλό. Όσοι πιστοί, προσέλθετε!
Urgh! A Music War (A&M, 1981)
Αχ, άλλες εποχές. Ήταν 1981 και η εναλλακτική σκηνή ήταν έντονα χωρισμένη σε σκηνές. Μία από τις πρώτες συλλογές που κυκλοφόρησε μεγάλη εταιρία με alternative σχήματα από ολούθε ήταν η Urgh! A Music War από την A&M Records.
Παραπάνω από μια συλλογή με ζωντανές ηχογραφήσεις ονομάτων και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού, ήταν και το soundtrack της ομώνυμης ταινίας. Η ταινία προβλήθηκε στους κινηματογράφους διεθνώς και έκανε μεγάλη αίσθηση και στη χώρα μας. Πολλοί Έλληνες που ενδιαφέρονταν για τη ροκ σκηνή αρχικά, έλαβαν επιφοίτηση όταν είδαν την ταινία, καθώς τα μάτια τους και τα αυτιά τους ερεθίζονταν από μουσικά τεκταινόμενα έξω από τα καθιερωμένα. Άλλωστε ήταν η πρώτη επαφή τους - αν όχι ακουστικά τότε σίγουρα οπτικά - με σχήματα όπως οι Gang of Four, ο Gary Numan, οι Echo & The Bunnymen και οι XTC.
Οι ίδιες οι ηχογραφήσεις κυμαίνονται από καλές ως εξαιρετικές. Εκτελέσεις που ξεχωρίζουν είναι αυτές των Magazine στο "Model Worker" (σαφέστατα καλύτερη από αυτή που περιέχεται στο live LP τους "Play"), των Devo στο "Uncontrollable Urge" (απίστευτη ενέργεια και βλακεία), των Cramps στο "Tear It Up" (το απόλυτο rock 'n' roll συγκρότημα σε δράση) και των Gang of Four στο "He'd Send In The Army" (δεν πιστεύεις στα αυτιά σου με τίποτα).
Δυστυχώς, η ταινία δεν έχει βγει ακόμη σε DVD, ενώ η βιντεοκασέτα είναι δύσκολο να βρεθεί. Μεγάλο κρίμα, διότι οπτικά ορισμένες εμφανίσεις είναι συγκλονιστικές, ενώ το σύνολο αποτελεί μια πραγματικά ειλικρινή καταγραφή της σκηνής της εποχής. Ας είναι καλά ο Θωμάς από το On Stage που μου βρήκε μια κόπια (μουαχαχα)!
Montecarlo, The Most Exciting Collection Ever Made! (Elefant, 1999)
Η συλλογή που έβαλε την ισπανική indie-pop εταιρία Elefant στον παγκόσμιο μουσικό χάρτη και απέδειξε ότι αν είσαι πραγματικά καλός, δεν χρειάζεται να δρας στην Αγγλία ή στις ΗΠΑ για να ξεχωρίσεις. Τρομερή εισαγωγή για τους αμύητους σε διάφορα indie-pop σχήματα, αγγλικού, γαλλικού και ισπανικού στίχου. J'adore la globalisation!
The Wire - 20 Years 1982-2002: Audio Issue (Mute, 2002)
Πόσα είδη ηχητικής περιπέτειας υπάρχουν; Σε αυτή τη συλλογή που επιμελήθηκε το ριζοσπαστικό μουσικό περιοδικό Wire φαίνεται πως υπάρχουν άπειρα: post-rock, free jazz, dubstep, industrial...and the list goes on. Πολύ καλό σημείο για να ξεκινήσει κανείς την εξερεύνηση του θαμμένου αλλά όχι χαμένου θησαυρού.
Lonely Is An Eyesore (4AD, 1987)
Η 4AD δείχνει τα δόντια της με αυτήν τη συλλογή με ακυκλοφόρητα κομμάτια του δυναμικού της. Συμμετέχουν ανάμεσα σε άλλους οι Cocteau Twins, οι Dead Can Dance, οι Colourbox και οι Throwing Muses με το καλύτερο κομμάτι τους κατά την ταπεινή μου άποψη, το συγκλονιστικό "Fish". Υποκλιθείτε στο αιθέριο, στην ατμόσφαιρα, στη μαγεία.
_ _ _
Θα επιστρέψω στον πύργο ελέγχου
