Τα 10 γκρουπ που μου άλλαξαν τη ζωή

Όπως σε όλα τα υπόλοιπα πράγματα στην ζωή μου έτσι και στο θέμα της μουσικής η κατάσταση ήταν και εξακολουθεί να είναι ένα μεγάλο μπέρδεμα.

Γεννημένος στην δεκαετία του 70 και περνώντας τα παιδικά μου χρόνια μέσα στα 80ς θα πρεπε θεωρητικά να'χω αρκετές ντίσκο ή μέταλ επιρροές . Έλα όμως που η δισκοθήκη του μπαμπά δεν υπήρχε (ευτυχώς) και απ'τους 5-6 ξένους δίσκους της μαμάς ότι καλό υπήρχε το'χαν βουτήξει οι έφηβοι θείοι μου. Η αλήθεια είναι ότι πέρα από ένα best του Bob Dylan δεν άξιζε και τίποτα άλλο. Παρά το γεγονός όμως του ότι ήταν απ'τα πρώτα μου ακούσματα, με τίποτα δεν μου έκανε κλικ. Μένοντας λοιπόν στα νότια υποανάπτυκτα Αθηναϊκά προάστια χωρίς ένα δισκάδικο της προκοπής και μεγάλο αδερφό για να με πάει βόλτα στο Happening, δεν έπαιζαν ευτυχώς και ιδιαίτερες επιρροές. Οι φίλοι στο σχολείο ήταν ένα μίγμα μέταλ και house, και ούτε αυτό μου έκανε οπότε δεν μπορώ να πω ότι ασχολούμουν και ιδιαίτερα με την μουσική μέχρι που βγήκε το The Doors. Όχι το συγκρότημα φυσικά αλλά η ταινία, βλέπεται ως τηνέιτζερ σινεφίλ φρόντισα να προμηθευτώ το σάουντρακ και να διαβάσω το βιβλίο του Densmore πριν να βγει η ταινία στις αίθουσες. Ε, και μετά κόλλησα! Το αποκορύφωμα της μανίας μου με τους Doors ήταν που κατέληξα να πάω στο πρώτο ραντεβού της ζωής μου άφραγκος μιας και είχα χαλάσει τα τελευταία μου τρία χιλιάρικα στο "Absolutely live" που μόλις είχα βρει στο παζάρι δίσκων. Μπλούζα ευτυχώς δεν αγόρασα ποτέ.

Πήρα όμως για τον κύριο Alice Cooper μαζί με το "Beast of Alice Cooper" σε κασέτα (γιατί εγώ ήμουνα μούρη και δεν ήθελα το "Poison" που το'χαν όλοι) την οποία έλιωσα μαζί με τον αδερφό μου στο πρώτο μας auto-reverse κασετόφωνο. Τι "Only women bleed", τι "Billion Dollar Babies" (αυτό το billion εδώ μου'χε κάτσει που δεν ήταν million και δεν το καταλάβαινα), μεγάλα πάρτι στις τελευταίες οικογενειακές διακοπές που συμμετείχα εκεί σ'ένα χωριό χωμένο στα βουνά της Ηπείρου.

Το επόμενο απόκτημα ήρθε αρκετά χρόνια μετά και δεν ήταν παρά ένα ζευγάρι κάλτσες . Είχε προηγηθεί βέβαια το λιώσιμο του βινυλίου του "Let Love in" και δυο ώρες στα λεωφορεία για να πάω απ'την Γλυφάδα - Περιστέρι αλλά άξιζε και με το παραπάνω. Τώρα αν δεν ξέρεται για ποιον μιλάω συγνώμη αλλά δεν μπορώ να σας βοηθήσω. Απλά θα σας πω ότι το 90% του κόσμου εκεί μέσα φόραγε μαύρα, άνοιξαν οι Dirty Three και ήταν και ο Αγγελάκας εκεί (ως οπαδός εννοείται).

Το λύκειο τελειώνει και στην κατοχή μου έρχεται η επόμενη μπλούζα που ακόμη είναι η αγαπημένη μου και ας έχει γίνει το συγκρότημα σχετικά ξεφτίλα. Δεν μιλάμε για άλλους παρά τους Pearl Jam, των οποίων οι πρώτοι δυο δίσκοι ξανακούγονται με την πρώτη ευκαιρία μιας και αυτό το "Alive" δεν πεθαίνει με τίποτα. Σε αντίθεση με τον Eddie Vedder που δεν θα μας χάλαγε καθόλου να 'χε πάρει την θέση του δίπλα στον Cobain από τότε.

Οι Carter the Unstoppable Sex Machine ήταν μια καθυστερημένη και λαθεμένη (όχι για την συγκεκριμένη μπάντα αλλά για την συνέχεια) είσοδο στην britpop. Έ, τα υπόλοιπα τα ξέρετε. H μισή Αθήνα τότε άκουγε blur, pulp, oasis και γενικά ότι είχε αγγλική προφορά και χοροπήδαγε στο Mad club. Το ατυχές γεγονός στην όλη υπόθεση είναι ότι κόσμος που αυτά τότε δεν τ' άκουγε, τώρα πάει σε κάτι πάρτι αναβίωσης (revival parties) και περνάει και καλά. Α' ναι, αν είστε απ'αυτους να πάτε να δείτε και το "24hour Party people" θα σας αρέσει.

Tελευταία στάση πριν αναχωρήσουμε απ'την υπέροχη, καταπληκτική και γεμάτη ζωή χώρα μας (γυρνάω οριστικά πίσω σε κάτι μήνες οπότε τονίζουμε τα καλά της Ελλάδας για να μας αρέσει όπως και να'χει) για το κρύο, ψυχρό και απάνθρωπο κολονήσι με τους άξεστους βρωμοκάτοικους (εδώ όμως δεν υπερβάλω καθόλου παρά το γεγονός του ότι μια χαρά πέρασα εδώ στο UK) ήταν σ'ένα υπόγειο. Αυτό δεν ήταν άλλο παρά το υπόγειο του παλιού Metropolis που ξεπούλαγε τα ξένα του βινύλια για να γεμίσει τα ράφια με σκυλάδικα cd. Έτσι τσίμπησα και 'γω το "Violator" μια Τρίτη του Μάη και την Πέμπτη ξαναπήγα και πήρα άλλους τέσσερις δίσκους. Για να ξέρετε ότι όσο και αν τους βρίζω και να μην θυμάμαι πως λέγεται το τελευταίο τους άλμπουμ οι Depeche Mode μ'αρέσουν και μένα και άμα λάχει ακούω και μπάντες κόπιες τους (βλέπε Syntec) κ' ευχαριστιέμαι.

Η μετακόμιση εδώ συντέλεσε και στην τρομερή απομάκρυνση από σχεδόν οτιδήποτε βρετανικό. Βλέπεις ο Damon Albarn εδώ είναι κάτι αντίστοιχο με τον Zafiris Mellas sto Ellada (χαλαρά ίσως και χειρότερος) οπότε η υπερβολική προβολή από τα ΜουΜουΕεεε του νησιού μας έκαναν να κλείσουμε τα αυτιά μας και να σιχαθούμε τους Coldplay πριν καν μάθουμε το όνομά τους. Γι'αυτό λοιπόν η συνέχεια ανήκει σε δυο μπάντες και είναι γραμμένη με σειρά προτίμησης Monster Magnet / Kyuss. Βεβαίως και τους ήξερα από την Ελλάδα και μάλιστα το "...And the Circus Leaves Town" ήταν το τελευταίο βινύλιο που αγόρασα πριν φύγω αλλά εδώ ήρθε και έδεσε το γλυκό. Οι πρώτοι θα μου θυμίζουν για πάντα τις μοναχικά υπέροχες Παρασκευές μεσημέρι που με συνόδευαν με το "Dopes to Infinity" ενώ πατινάριζα με τα in-line μου δίπλα στην Serpentine lake του Hyde Park (τώρα έχω παχύνει επίσης δεν νομίζω ότι μπορώ πλέον να κάνω πατίνια αλλά αυτό δεν σας ενδιαφέρει έτσι δεν είναι, έ;) καθώς και την καταπληκτική τους συναυλία στο Astoria μαζι με τον Rob Zombie. Οι δεύτεροι; θα'ναι απλά για πάντα εκεί... Που; Μα φυσικά στην έρημο ....

Επόμενος σταθμός: Hellacopters πάλι στα δυο πρώτα τους μόνο και πριν φλωρέψουν. Θέλοντας και μη μας κάνουν ολική επαναεισαγωγή στο γκαράζ και ένας τελειωμένος πάνκης μηχανικός μας αλλάζει λάδια, φλάντζες και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς.

Welcome to Hell!!! Οι Venom αποτέλεσαν μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις που είχα ποτέ στην ζωή μου. Στα εικοστά δεύτερα μου γενέθλια, ο φίλος μου ο Χρήστος αποφάσισε ότι είμαι αρκετά ώριμος πλέον (ε' είχα δει και Sabbath live) για να μου κάνει δώρο τον πρώτο τους δίσκο. Σαν αθώο λοιπόν δωδεκάχρονο κι εγώ έβαλα αυτό το 'μπλάκ μέταλ' να παίζει...ε' και το άφησα. Το "Teachers Pet" ακόμη παίζει και θα παίζει στο μυαλό μου. Ε' το να τραγουδάς τέτοιους στίχους στη συντηρητική Αγγλία της δεκαετίας του ογδόντα δεν πιστεύω ότι ήταν και τόσο εύκολο.

Τελευταίο έρχεται το σχήμα που μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια θελημένης αποχής μ'έκανε να ξανασχοληθώ με την μαυρίλα της ψυχής μου/σου/σας/τους. Έτσι λοιπόν αφού είχα αποφασίσει ότι οι Sisters είναι για κλωτσιές (μετά από δυο μάπα συναυλίες), είχα ξενερώσει άπειρα στο live των Αlien Sex Fiend και το βινύλιο των Southern Death Cult κοσμούσε την πενιχρή μου δισκοθήκη ως 'πολύτιμο απόκτημα απ'το εξωτερικό'. Ήρθαν τα mp3 των Fields of the Nephilim να με στείλουν πίσω από κει που'χα σταματήσει και πριν από λίγο καιρό και στην καταπληκτική συναυλία των Apoptygma Berzerk.

Αυτά ήτανε λοιπόν, όπως βλέπετε κι εσείς δεν ξεφεύγω απ'τα κλισέ του μέσου Έλληνα που πέρασε την εφηβεία του στα 90ς και ούτε με χαλάει κάτι τέτοιο. Χαίρομαι επίσης πάρα πολύ που η ακατονόμαστη μπάντα που ακόμη μας τυραννάει αν και ακέφαλη (στην κυριολεξία όμως ) δεν υπάρχει εδώ μέσα και ας την βιάζουν ξανά και ξανά με την πρώτη ευκαιρία...

C ya in another bar...