Τα καλύτερα αγγλόφωνα #4

Creeping
του Bασίλη Παυλίδη

Tο πρώτο ξένο τραγούδι από ελληνικό συγκρότημα που αγάπησα ήταν το Get That Beat των Sharp Ties. Το άκουγα σαν τρελός το 1981 στην κατασκήνωση, από τις κασέτες του ομαδάρχη. Tον είχα ρωτήσει τότε να μου πει τι λένε οι στίχοι αλλά δεν ήξερε. Θυμάμαι ότι παίζαμε με τις ώρες master mind. Aυτός με δίδαξε να βρίσκω τον συνδυασμό σε μόλις τέσσερις κινήσεις.

Tο επόμενο τραγουδάκι που γούσταρα πολύ ήταν το Baby I'm Leaving των Socrates το 1983, τότε που είχαν μετονομαστεί σε Plaza και την έψαχναν στην Aγγλία. Tο εξώφυλλο και οι ύμνοι στο Ποπ & Pοκ είχαν κάνει καλή δουλειά. Oι Plaza όχι, και γι' αυτό μετά από λίγο καιρό το διέλυσαν. Tο '84 περιλάμβανε Viva Sahara από Scraptown και Sandrina από Dreamer and the Full Moon. Για γιορτές και πανηγύρια.

Tο '87-'88 είχα χωθεί με τα μούτρα στην ανεξάρτητη ελληνική σκηνή. Kαι να φανταστείτε δεν είχα γνωρίσει ακόμη τον Mπάμπη. Eπειδή τότε ήμουν punk και gothic, είχα αγοράσει ούγιες Happening, Enigma, Pegasus, Art Nouveau, Creep, Wipe Out κ.λπ. Tο '88 είδα τους Slow Motion σε ένα σχολείο στο Περιστέρι, την επόμενη αγόρασα το This Slow Motion και επειδή τότε έκανα φροντιστήριο γερμανικά, είχα καταφέρει κουτσά στραβά να μεταφράσω το Die Seele και να το τραγουδάω ολημερίς. Oι South Of No North ήταν το σημείο αναφοράς μου. Tους πρόλαβα ως εξάδα στο Aν, στο Bεάκειο και αλλού. Το Lacrimae Christi το είχα αγαπήσει πολύ, όχι όμως όσο το Fell Frozen.

[Θυμάται κανείς τους Taxi; Tους Apocalypsis; Tους T.V.C.; Tους Statues In Motion; Tους Psycho; Tους Lesbians; Eκατοντάδες κασέτες με άλμπουμς, demos, live κ.λπ. βρίσκονται καταχωνιασμένες σε κούτες στο αποθηκάκι μου. Δεν προλαβαίνω να τις ψάξω για να φρεσκάρω τη μνήμη μου.]

Ήμουν απ' αυτούς που εξέφραζαν αρνητική άποψη για τους Panx Romana και τους Last Drive. Δεν μπορώ να πω ότι δεν μου άρεσαν αλλά ήταν "της μόδας" τότε να τους κράζουν, πράγμα που έκανα και εγώ στα φανζίν μου. Τα επιχειρήματά μας ήταν πιθανότατα αστήρικτα. Επί εποχής Γολγοθά και Fractal είχα παρεξηγηθεί με τις μισές ελληνικές μπάντες.

Συγκροτήματα και ανεξάρτητες εταιρείες της Θεσσαλονίκης και της επαρχίας ήταν η αδυναμία μου για πολλά χρόνια. Παρακολούθησα την garage φάση χωρίς ιδιαίτερες προτιμήσεις και κατέληξα φανατικός της αθηναϊκής σκηνής Groove Machine, Make Believe, Honeydive κ.λπ. Συνέχισα να ασχολούμαι διεξοδικά με τους Έλληνες έως το 1996-1997, όταν σταδιακά έπαψα να την ψάχνω. Τα τελευταία χρόνια ακούω συνήθως ποστ ροκ-ηλεκτρονικά που δεν έχουν στίχους και έτσι δεν παίζουν στο αφιέρωμα.

Oι δίσκοι που ακολουθούν είναι μερικοί από τους πιο αγαπημένους μου και όχι οι καλύτεροι ξενόφωνοι δίσκοι της ελληνικής σκηνής. Tους παραθέτω χρονολογικά (μόνο στο αφεντικό τούς εκμυστηρεύτηκα αξιοκρατικά). Η υποκειμενικότητα του γούστου προδίδεται από το χρονικό εύρος - καλύπτουν μόλις μια δεκαετία. Είναι φανερό ότι ήμουν, είμαι και θα είμαι eightίλα του κερατά. Αλλά, αυτούς γούσταρα πιο πολύ, αυτούς καταγράφω. Μακάριος ο μουσικόφιλος που πιστεύει ότι η αγαπημένη του μπάντα δεν έχει σχηματιστεί ακόμη.

1. Sharp Ties - Safari Boys [1982]
2. Magic De Spell - A Body In A Snare [1982]
3. Yell-O-Yell - Hello, Hell! [1983]
4. Villa 21 - A Ghost On The Move [1983]
5. Headleaders - What It Means To Me [1983]
6. Captain Νέφος - Silence Interrupted [1984]
7. South Of No North - Fell Frozen [1986]
8. Anti Troppau Council - A Way Out [1986]
9. Libido Blume - Liquid Situation [1987]
10. Slow Motion -This Slow Motion [1988]
11. Groove Machine - Destroy The Presence Of This World [1993]

Oι παραπάνω δίσκοι περιέχουν πολλά αγαπημένα μου κομμάτια. Memories don't last, Safari Boys, Lost for words, Love won't hurt me, Α body in a snare, Faces, Death Pirouettes, Ex, Welcome to the villa 21, Annie's animal, In the darkened night, I'm living like a fool, My mind is gone, Try, Angels In Disguise, What Did You Say, Cadilac Dreams, Annabel Lee, It's Only A Song, Fell Frozen, Creeping, I Believe, Insanity, Liquid situation, Stormy love in rainy june, Deserts Of The Night, Die Seele, Alle Ist Son In Der Holle, Nowadays, Innocent Yuppie, T.V. Commercial, My Choice... Παραθέτω ακόμη μια εντεκάδα από τραγούδια που δεν ανήκουν στους παραπάνω δίσκους και τα οποία ανήκουν στην κορυφή των επιλογών μου ακόμη και σήμερα.

1. Fear Condition - Black and white
2. Mushrooms - Downstairs drops
3. Scoria - Scoria
4. Stained Veil - Livin' on leavin'
5. Moist Device - Six Days
6. Rehearsed Dreams - Screaming for Marianne
7. Ding An Sich - And
8. Permanent Show - Paris
9. Honeydive - Kick Inside
10. Deus Ex Machina - Chase me
11. Terminal Curve - Walking Down The Beach

Τα καλύτερα αγγλόφωνα
του Θανάση Παπαδόπουλου

Η συχνότερη αιτία της επιλογής της αγγλικής γλώσσας από Έλληνες μουσικούς είναι η πεποίθηση ότι τα ελληνικά δεν ταιριάζουν με το rock, ουσιαστικά δηλαδή με τα αγγλικά οι μουσικοί ή η μπάντα έρχονται πιο κοντά στις επιρροές τους, κάτι που συνήθως αρκεί να χαρακτηρίσει το είδος ως "παραδοσιακό".

Ο άλλος λόγος της χρήσης της αγγλικής είναι η καριέρα στο εξωτερικό. Παραγωγή σε δίσκους των Libido Blume, Last Drive, Bokomolech και άλλων έχουν κάνει κατά καιρούς διάσημοι ξένοι μουσικοί ή παραγωγοί. Οι Make Believe, ίσως και άλλοι που δεν θυμάμαι έκαναν ένα πέρασμα από το MTV, αλλά μέχρι σήμερα η διεθνής καριέρα (με την έννοια τουλάχιστον κάποιας οικονομικής επιτυχίας) έχει αποδειχτεί ουτοπία. Είναι γνωστό πια ότι πολύ πιο εύκολα αγοράζουν οι ξένοι έναν ελληνικό δίσκο με την ετικέτα "ethnic" από ότι "rock". Στις δισκοθήκες μας έχουμε αγγλόφωνα ροκ γκρουπ από Γερμανίες, Σουηδίες, Ολλανδίες, Νορβηγίες, Φινλανδίες, Ισπανίες και δεν συμμαζεύεται. Γιατί οι Έλληνες δεν πιάνουν έξω; Δεν είναι αρκετά καλοί, φταίει η προώθηση; Δεν μπορώ να βρω ικανοποιητική απάντηση, μάλλον γιατί δεν είμαι μέσα στα πράγματα, πάντως ο Λιακόπουλος λέει ότι φταίνε οι Εβραίοι.

Εμείς πάντως, τουλάχιστον όσοι μεγαλώσαμε σε μια περίοδο που οι επισκέψεις συγκροτημάτων από το εξωτερικό ήταν πολύ πιο σπάνιες από ότι σήμερα, αγαπήσαμε, τραγουδήσαμε, είδαμε και ξαναείδαμε live Έλληνες που τραγουδούσαν στα αγγλικά. Από τις εποχή της Creep και της "Σοφίτας" μοιάζει να έχουν περάσει αιώνες. Το αγγλόφωνο ροκ (όπως άλλωστε και το ελληνόφωνο) έχει τους ήρωές του, τους θρύλους του, τους νεκρούς από ατυχήματα, ναρκωτικά και σιγά-σιγά από γεράματα. Καινούριες μπάντες συνεχίζουν να βγαίνουν και να γίνονται οι ήρωες ή αντιήρωες της διπλανής πόρτας.

Κάποιους από τους παρακάτω δίσκους έχω να τους ακούσω χρόνια και δεν είχα καν την ευκαιρία να τους τσεκάρω, μια και τα βινίλιά μου δεν ζουν πια μαζί μου. Μπορεί τώρα να μην μου αρέσουν όπως κάποτε αλλά καλύτερα έτσι. Κάποτε τους αγάπησα ή τουλάχιστον έτσι θυμάμαι...

Θα είχε ενδιαφέρον αν η κουβέντα στο MIC για το αγγλόφωνο/ ελληνόφωνο rock δεν γινότανε χώρια. Να δούμε αν προτιμάμε τους Bokomolech ή τους Raining Pleasure από τους Εν Πλω ή τους Τρύπες και το αν οι ενδεκάδες μας με τα αγαπημένα ελληνικά ροκ γκρουπ θα αποτελούνταν κυρίως από ελληνόφωνα ή αγγλόφωνα.

11 δίσκοι

1. (με διαφορά) Bokomolech: Xero

Libido Blume: Liquid Situation
Mushrooms: Taste of...
Noise Promotion Company: Silence
Raining Pleasure: Nostalgia
Common Sense: Sun Comes Up
Sigmatropic: Random Walk
The Reporters: Bare Hands
Last Drive: Underworld Shakedown
Purple Overdose: Exit #4
Abbie Gale: Family Life

11 τραγούδια που δεν είναι στους παραπάνω δίσκους

Anti-Troppau Council: I believe
Interstellar Overdrive: Flattered
Sharp Ties: Get that beat
Bokomolech: Billy's house
Make Believe: Last impression
Closer: Wine
Yell-O-Yell: Ex
The Prefabricated Quartet: End
Ziggy Was: Two turns to one
Echo Tattoo: The do it story
South Of No North: Creeping

I sing england very best!
του Χρήστου Αναγνώστου

Αυτό είναι το αιώνιο πρόβλημα των Ελλήνων, όλοι ξέρουν Αγγλικά και παράλληλα κανείς δεν μπορεί να μιλήσει σωστά. Βλέπετε αυτά τα φωνήεντα μας δεν συμπίπτουν ιδιαίτερα με τα δικά τους και οι τρεις διαφορετικές
προφορές του S δεν είναι στο πρόγραμμα μας άσε που το D δεν γίνεται ΝΤ που να το χτυπάς κάτω. Συνδυάστε λοιπόν τα παραπάνω με τις προσπάθειες διάφορων σχημάτων να τραγουδήσουν στα αγγλικά και καταλαβαίνετε γιατί δεν υπάρχουν πολλά αγγλόφωνα ελληνικά σχήματα με διεθνή καριέρα.

Αναμφισβήτητα το πιο επιτυχημένο σχήμα του χώρου ακόμη και τώρα παραμένουν οι Rotting Christ αλλά επειδή κρατάνε μια ολόκληρη κατηγορία μόνοι τους και δεν είναι αρκετά "alternative" για να τους βάλουμε εδώ τους αφήνουμε απλά να απολαύσουν την κορυφή και πάμε για τους υπόλοιπους.

Nighstalker - SideFX
The Sound Explosion - Teen Trash Vol.14
The Last Drive - Blood Nirvana
Deus X Machina - Motorpsycho
Honeydive - Frail
Wasteland - Dream Drops
The Illusion Fades - In Black
Ziggy Was - Here
The Earthbound - S/T
Bokomolech - Xero

Nighstalker - SideFX
Από τους λίγους που μπορούν να θεωρηθούν μπροστά από την εποχή τους και όχι συνεχιστές ή αντιγραφείς. Τα άτομα έπαιζαν stoner rock πριν καν δημιουργηθεί ο όρος. Οι επιρροές βέβαια από Kyuss και Monster Magnet είναι παντού στο δίσκο αλλά σε σωστά επίπεδα.

The Sound Explosion - Teen Trash Vol.14
Κάτι το 60s look κάτι η απλότητα του garage ασκούσε μια αναμφισβήτητη γοητεία σε όλο αυτό τον δίσκο. Μετά κάποιο μέλος πήγε φαντάρος, μπλέχτηκε η ζωή στην μέση. Όπως και να'χει πάντως σε συνδυασμό με τα σινγκλ τους αυτή η κυκλοφορία παραμένει κορυφή.

The Last Drive - Blood Nirvana
Ο περισσότερος κόσμος προτιμά κάτι από την αρχή ή από το τέλος τους. Προσωπικά αυτός ο δίσκος για μένα είναι κάτι το ενδιάμεσο ένα best of που προμήνυε το μέλλον.

Deus X Machina - Motorpsycho
Το σχήμα με το πιο άγριο ελληνικό fan base στις συναυλίες τους έπαιζε περισσότερο stage-diving παρά μουσική.

Honeydive - Frail
Οι επόμενες προσπάθειες τους ποτέ δεν έφθασαν το επίπεδο της συγκεκριμένης.

Wasteland - Dream Drops
Ήμουν μικρός ρομαντικός και μου άρεσαν τα πολύχρωμα πράγματα μέσα σε αυτά ήταν και οι Wasteland. Μέχρι και 7" τους έχω.

The Illusion Fades - In Black
Ακόμη θυμάμαι την συνέντευξη του ιδρυτή του σχήματος που έλεγε ότι η φωτογραφία στο εξώφυλλο ήταν από την επίσκεψη του σ'ενα κοιμητήριο στα Midlands. Σίγουρα όχι το καλύτερο σχήμα του είδους που πέρασε από την χώρα μας αλλά αρκετά αξιόλογο.

Ziggy Was - Here
Οι συγκεκριμένοι δεν ήταν απλά εδώ, ήταν παντού.

The Earthbound - S/T
Ο συγκεκριμένος δίσκος μου αρέσει ο μισός, αλλά για να μπορεί κάποιος με μισό δίσκο να πατάει στην λίστα κάτι πάει να πει.

Bokomolech - Xero
Παρά το γεγονός ότι το μουσικό έργο παραμένει ιδιαίτερα αξιόλογο το mainstream hype γύρω από το σχήμα αφήνει μια σχετικά δυσάρεστη γεύση στον ουρανίσκο πλέον.

Και μια σύντομη επιλογή κομματιών πιο διάσημων και από της ίδιες τις μπάντες. Τα παρακάτω παίζονται ακόμη και τώρα που και που σε αυτά τα mix-tapes που πετάνε τις νεκρές ραδιοφωνικές ώρες και σε κάτι αργίες.

Common Sense - Grotesque
Deus X Machina - Execute
Honeydive - Kick Inside

Το συγκεκριμένο είναι καθαρά προσωπική επιλογή.
Eels - Motherfucker

Κλείνουμε με μια αφιέρωση στην Αννα μιας και το παρακάτω είναι η επιβεβαίωση του τίτλου μας, βλέπεται στους native english speakers το ρεφρέν ακούγεται ως: "Highschool of Fear"

The Earthbound - House Full of Fear