10+10

Pop άλμπουμ των 80's που μάγεψαν τους φίλους της rock

Δέκα (+δέκα) pop άλμπουμ της δεκαετίας του '80 που λάτρεψαν οι ροκάδες και δεν δίσταζαν να το παραδεχτούν. Του Τάκη Κρεμμυδιώτη

Μετά την πόλωση της δεκαετίας του '70 με τα αντίπαλα μουσικά στρατόπεδα της rock και της disco, ακολούθησε η συμβατικότερη, ως προς την εκδήλωσή της, διαμάχη της δεκαετίας του '80 μεταξύ των φίλων της rock και της pop.

Οι προτάσεις που ακολουθούν αποτελούν φόρο τιμής στους μουσικούς εκείνους που γεφύρωσαν το (ειλικρινά ανεξήγητο για κάθε εχέφρονα μουσικόφιλο) "χάσμα" μεταξύ της rock και της pop, οι οποίοι συνειδητά ή ασυνείδητα συνέτειναν στο να θαφτεί το τόμαχοκ μιας εξ ορισμού ανώφελης (που κάποτε έμοιαζε αναπόφευκτη) μουσικής διαμάχης.

Με δεδομένο το ότι η μουσική προορίζεται κυρίως για να την ακούς και κατ' εξαίρεση για βαθυστόχαστες αναλύσεις, ορθότερο θα ήταν να έφτιαχνα ένα mixtape με τις σχετικές προτάσεις μου, όμως τελικά επέλεξα να παραθέσω απλά τα στοιχεία που χρειάζονται για να ασχοληθείτε (όσοι φυσικά επιθυμείτε) προσωπικά με τους δίσκους αυτούς. Είναι αυτονόητο ότι δεν το έκανα για να σας ταλαιπωρήσω (αν είχα τέτοια πρόθεση θα σας έβαζα να ακούτε με ακουστικά Dead Or Alive στο repeat, μια και μιλάμε για τα 80'ς). Σκοπός μου ήταν να σας βάλω σε μια παλιομοδίτικη διαδικασία ενασχόλησης και εξοικείωσης, ανάλογη με εκείνη τη λατρευτική σχέση που κάποτε είχαμε με τους δίσκους βινυλίου.

Οι (pop, more or less) δίσκοι που ακολουθούν, μετά από ατελείωτο, κουραστικό, αλλά πάνω απ' όλα απολαυστικό σβήσε - γράψε, αναφέρονται βάσει του έτους κυκλοφορίας τους και όχι βάσει αξιολόγησης. Άλλωστε, όλοι τους είναι αληθινά σημαντικοί. Τώρα, παρακαλώ, μην αρχίσετε τα "υπαρξιακά" του τύπου "Τι τελικά είναι pop και τι rock και με ποιου την άδεια τα κατέταξες εκεί;" Λοιπόν, η pop και η rock είναι αυτό που είναι, αυτό που κι εσείς καλά ξέρετε και δε μπορεί να χωρέσει σε κανέναν ορισμό. Και, ναι, πιο εύκολα μπορεί κανείς να πει τι δεν είναι rock, παρά τι είναι pop. Αφού το κατέχετε το ζήτημα και συνεννοούμαστε, τι να λέμε τώρα; Κι όσο για την "άδεια", αυτή προφανώς είναι ποιητική...

 

1. Ben Watt - North Marine Drive

NorthΚυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1983 και όταν ξαναβγήκε σε CD είχε ενσωματωμένο το Ε.Ρ. "Summer Into Winter", στο οποίο συμμετείχε κάποιος κύριος Robert Wyatt... Ήταν το ντεμπούτο του Ben, πριν ξεκινήσει η εξαίσια διαδρομή του με στους Everything Βut Τhe Girl, το οποίο χτύπησε πρωτιά στον ανεξάρτητο βρετανικό κατάλογο. Εδώ άρχισε η μακρόχρονη συνεργασία του Ben με τον εκπληκτικό σαξοφωνίστα Peter King. Το άλμπουμ αυτό, αν και από πρώτη ανάγνωση μπορεί -εσφαλμένα- να θεωρηθεί ως μελαγχολικό, είναι σαφώς αναγωγικό. Ξεχωρίζει για το μοναδικό (υπερθεματίζω την τελευταία λέξη) πάντρεμα της pop με την singer - songwriter folk και τη jazz. Οι στίχοι του είναι καθαρόαιμη ποίηση με τα χαρακτηριστικά των 80'ς, δηλαδή ακραία υπερευαίσθητη και αφοπλιστικά εξομολογητική. Αν το ακούσεις, θα μείνει μέσα σου για πάντα. Σα να ήταν δικό σου.

 

2. Art Of Noise - Who's Afraid Of...

ArtΤο 1984 που κυκλοφόρησε το "Whose Afraid Of (The Art Of Noise)" απέκτησε νόημα ο όρος avant-garde synth pop. Και ναι, το άλμπουμ αυτό ήταν όλα τα παραπάνω. Φτιαγμένο από ένα γκρουπ που συμμετείχαν παραγωγοί, μηχανικός ήχου και δημοσιογράφος του μουσικού χώρου, ξεχώριζε για την "επαναστατική" του στάση απέναντι στη μουσική, αποσκοπώντας να παίξει πρωτεύοντα ρόλο στις αλλαγές που είχαν ήδη δρομολογηθεί. Ο ήχος του έμοιαζε πρωτόλειος, πριν τη μαζική επιτυχία του "Peter Gunn", με εντυπωσιακή πολυφωνία και δημιουργική αγωνία. Η πρωτόφαντη τότε τεχνολογία digital sampler technology, σε συνδυασμό με τη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών στην pop και το επίσης καινοφανές sampling, δημιούργησαν έναν φαινομενικά "ρομποτικό" ήχο, που προς γενική έκπληξη αποδεικνυόταν πολύ συναισθηματικός.

 

3. Prefab Sprout - Steve Mc Queen

PrefabΕίναι το δεύτερο άλμπουμ της βρετανικής μπάντας, που κυκλοφόρησε το 1985 με δύο τίτλους, αφού στην Αμερική προέβαλλε αντιρρήσεις για τον παραπάνω το ίδρυμα που εκμεταλλευόταν τα δικαιώματα του εν λόγω ηθοποιού. Το εξώφυλλο, που κοσμείται από μια Triumph, αποτελεί άμεση αναφορά στην ταινία "The Great Escape". Κέρδισε πολλές διακρίσεις τόσο από το μουσικό τύπο, όσο και στις ψηφοφορίες του κοινού. Διακινδυνεύοντας να αδικήσω τα λοιπά αληθινά εξαιρετικά τραγούδια του δίσκου, επισημαίνω τον ανεξίτηλο στο χρόνο ύμνο του "Goodbye Lucille #1". Κατά τη γνώμη μου, αυτό ήταν το απόγειο του τάλαντου του Paddy McAloon. Η ασφυκτικά πολύχρωμη pop των συνθέσεών του έφερε με ένα μοναδικό τρόπο τη φρεσκάδα των 60'ς μέσα στην καρδιά των 80'ς. Αν αυτό λέει κάτι, είναι ένα από τα πιο αγαπημένα άλμπουμ του Nesbo, όπως ο ίδιος ομολόγησε στον γράφοντα.

 

4. Shriekback - Oil And Gold

ShriekΗ κυκλοφορία αυτή του 1985 ήταν η καλύτερη των Shriekback και η απαρχή του προσανατολισμού του ήχου τους σε σοβαρότερα μονοπάτια. Δύο από τα καλύτερα τραγούδια που έγραψαν ποτέ και περιέχονται σε αυτόν το δίσκο, τα "This Big Hush" και "Coelocanth", έδεσαν μοναδικά στη μνημειώδη για τους πολλούς φαν του Hannibal the Cannibal ταινία του Michael Mann με τίτλο "Manhunter" λόγω της υφέρπουσας αίσθησης τρόμου που αναδύουν. Χαρακτηριστική είναι η μοναδικά ταξιδιάρικη μουσική του δίσκου, που επαναπροσδιόρισε τον όρο "ατμοσφαιρική", και οδήγησε σε απόλυτη αιχμαλωσία των αισθήσεων στο άκουσμα των περισσοτέρων συνθέσεων, αφού, δεδομένα, υπάρχουν και κάποιες αδύναμες στιγμές.

 

5. Fine Young Cannibals - Fine Young Cannibals

FineΤο ντεμπούτο της μπάντας από το Birmingham, που κυκλοφόρησε το 1985, δημιούργησε αίσθηση. Η μουσική των David Steele και Andy Cox (The Beat) και η φωνή του Roland Gift (Akrylykz) -που είτε θα λατρέψεις, είτε θα μισήσεις- έφτιαξαν ένα φρέσκο ήχο που κατακτούσε τις υψηλές θέσεις των καταλόγων επιτυχιών, ενώ ταυτόχρονα κέρδιζε και τους πιο "ψαγμένους". Το "καταιγιστικό" από την πρώτη νότα "Johnny Come Home" μαζί με την καλύτερη ever διασκευή του χιλιοταλαιπωρημένου "Suspicious Minds" γοήτευσαν το κοινό και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού (αγαπημένη κλισέ έκφραση της εποχής), προλειαίνοντας το έδαφος για την μεγάλη επιτυχία που θα ερχόταν σε τρία χρόνια.

 

6. Yello - Stella

YelloΗ καταγωγή και μόνο της μπάντας από την (εξωτική μουσικά) Ελβετία αρκούσε για να εξάψει τη φαντασία, αν και πριν από το άλμπουμ αυτό είχαν προηγηθεί άλλα τρία. Η χρονιά όμως της κυκλοφορίας του, δηλαδή το 1985, έμελλε να αποδειχτεί η πιο σημαντική για το συγκρότημα, όχι μόνο λόγω της αποχώρησης του Carlos Perοn, αλλά κυρίως λόγω της συνακόλουθης απομάκρυνσης του ήχου τους από τα πειραματικά ηλεκτρονικά τοπία και της ενασχόλησης με την πολύ trendy τότε synthpop. Τραγούδια όπως τα "Vicious Games", "Desire", "Oh Yeah" και "Angel No" δεν ακούγονταν μόνο στα club, αλλά και στα εναλλακτικά ροκάδικα μπαράκια, όπου το "Desert Inn" τέσταρε κάθε ηχείο που ήθελε να λέγεται "υψηλής τεχνολογίας".

 

7. The Nits - Henk

NitsΌποιος γνωρίζει τους Ολλανδούς The Nits, έχει υπόψη την πολυδιάστατη μουσική τους, που συνηθιζόταν, για λόγους συντομίας, να αποκαλείται pop. Στο θέμα μας θα μπορούσαν να υπαχθούν αρκετοί δίσκοι τους, αλλά επιλέξαμε αυτόν του 1986, που είναι υφολογικά ένας από τους πιο κοντινούς στην παραδοσιακή έννοια της pop. Εδώ η φαινομενική ξεγνοιασιά των τραγουδιών, σταδιακά αποκαλύπτει στους έχοντες υπομονή και γνώση μερικές από τις πιο εμπνευσμένες στιγμές της πορείας του γκρουπ. Αν και δε θα συναντήσετε εδώ σχεδόν καμία από τις θεωρούμενες ως αντιπροσωπευτικότερες στιγμές τους, δε θα αργήσετε να ανακαλύψετε τους τυχόν κρυμμένους θησαυρούς του. Μυρίζει πανέμορφη '80ίλα!

 

8. Momus - Circus Maximus


MomusΝτεμπούτο για τον Momus, το οποίο κυκλοφόρησε το 1986 και έδωσε σαφές, αλλά όχι πλήρες, δείγμα της εκκεντρικής παράνοιάς του. Με τη βοήθεια ενός τετρακάναλου αποτυπώθηκε με μοναδική αυθεντικότητα η ανατρεπτική φωνή του υπό τους ήχους κλασικής κιθάρας και συνθεσάιζερ. Εδώ θα βρείτε τη μουσική πανουργία του κυρίου Nicholas Currie, που πήρε το όνομα του εκδιωχθέντα από τον Όλυμπο θεού της χλεύης και του σαρκασμού, σε όλο της το μεγαλείο, πριν αυτή φθαρεί στο πέρασμα του χρόνου. Τους δε συχνά κεκαλυμμένα "βλάσφημους" στίχους, δείτε τους υπό το πρίσμα της αγωνίας για δημοσιότητα. Αυτό το έχουμε δει άπειρες φορές. Μουσικά, όμως, είχες την αίσθηση πως κάτι καινούργιο συνέβαινε, το οποίο επειδή δεν ήταν εύκολα προσδιορίσιμο, διεκδικούσε τον τίτλο του μεταμοντέρνου.

 

9. Les Rita Mitsouko - Marc & Robert

RitaΚάθε λογής πικρόχολο σχόλιο είχε ακουστεί. Σήμερα, ο δίσκος αυτός θα ήταν η χαρά του πρωινάδικου. Αρχίζοντας από την κιτσάτη ταπετσαρία στο εξώφυλλο και φτάνοντας μέχρι τον "καρπουζά" με το αμάνικο (εκείνος του Estoril, έμελλε να εφευρεθεί αργότερα). Ήταν ήδη 1988 και το Γαλλικό ντουέτο των Les Rita Mitsouko τάραζε τα ύδατα με τραγούδια όπως τα "Mandolino City", "Singing In The Shower" και "Tongue Dance". Ακόμα και όσοι ροκάδες (σας διαβεβαιώνω πως ήταν περισσότεροι από όσους νομίζετε) άκουγαν το δίσκο κρυφά, εκδηλώθηκαν δημοσίως με το "Le Petit Train", που αποτέλεσε το καλύτερο διαπιστευτήριο του ήχου τους, που λάτρευε τα παιχνίδια με τα keyboards. Σιγά μήπως ο παραγωγός Tony Visconti δεν ήξερε με ποιους είχε να κάνει...

 

10. Love And Money - Strange Kind Of Love

LoveΟ δεύτερος δίσκος της μπάντας από τη Γλασκόβη, που κυκλοφόρησε το 1988, είναι ο καλύτερός της, αλλά και ο αντιπροσωπευτικότερος του θέματος στο οποίο αναφερόμαστε. Αυτό κάλλιστα θα μπορούσε να οφείλεται στο ότι ο ήχος του συγγενεύει αρκετά με τη rock, αν και κατά τη γνώμη μου, τελικά ανήκει στην ευρύτερη pop, λόγω των εμφανέστατων jazz, αλλά και των διακριτικότερων soul και funk επιρροών του. Σωστότερο, όμως, θα ήταν να πούμε ότι αυτό οφείλεται στην μοναδική ποιότητα των τραγουδιών του, από τα οποία δεν υστερεί απολύτως κανένα, και στην εξαιρετική και πεντακάθαρη παραγωγή του. Ακούγεται δυνατά και για μια ζωή!

 

Και άλλα δέκα, που μετά βίας έμειναν εκτός (μαζί με μερικές ακόμα δεκάδες)

Επειδή, λοιπόν, καμία λίστα εξ ορισμού δεν είναι πλήρης και μάλιστα η παραπάνω που αφορά ένα τόσο χαώδες θέμα (καλά δεν το πάω;), είμαι αναγκασμένος να αναφέρω τηλεγραφικά και δέκα ακόμη άλμπουμ των '80'ς (με τρεις αποκλίσεις) που έχουν τα χαρακτηριστικά αυτά, γιατί, παρά το σβήσε - γράψε που λέγαμε, όποτε ρίχνω μια ματιά στους δίσκους που τελικά τα κατάφεραν, νιώθω πως λείπουν πολλοί. Άλλωστε, δε μπορείτε να πείτε πως σας αιφνιδιάζω. Το λέει και ο τίτλος: 10 + 10! Κι αν περιμένατε να δείτε κάποιους άλλους, μη στραβώσετε. Επιστημονικά θα το λέγαμε "τροφή για (μουσική) σκέψη"!

1. Weekend - La Variete (1982)
Ο πολύχρωμος ήχος της αιώνιας άνοιξης με jazz, samba, afrobeat και διάφορα άλλα μπαχάρια, όπως την κληρονομιά των Young Marble Giants και την εκκολαπτόμενη "γκιραπιά" των Working Week.

2. Propaganda - A Secret Wish (1985)
Οι Stephen Lipson και Trevor Horn έφτιαξαν ένα ακόμα διαμαντάκι για τη ΖΤΤ, παράλληλα με το "p:Machinery", με τα singles "Duel" και "Dr. Mabuse" να υποδέχονται "ρομποτικά" το καλοκαίρι που μόλις είχε αρχίσει.

3. Simply Red - Picture Book (1985)
To "Holding Back the Years" σε κέρδιζε αμέσως κι ύστερα έπαιρναν σειρά και τα υπόλοιπα τραγούδια, με τη φωνή του Hucknall να αποτελεί από μόνη της μια ορχήστρα (και όχι επειδή ανήκε σε λευκό).

4. The Lilac Time - The Lilac Time (1987)
Η "ψύχωση" με τον Nick Drake και η folk κληρονομιά γέννησαν μια γεμάτη χαρμολύπη pop, που ενίοτε υπερχειλίζει συναισθηματικά ("Together").

5. Bill Pritchard - Bill Pritchard (1987)
Βρετανός μουσικός και παραγωγός που γνώρισε επιτυχία στη Γαλλία αποτυπώνοντας ανάγλυφα και με πομπώδη τρόπο τα singer-songwriter πρότυπα των 80'ς.

6. Julie Cruise - Floating Into The Night (1989)
Ο Angelo Badalamenti και η Julie Cruise έφτιαξαν το πιο χαρακτηριστικό "soundtrack" της εποχής, το οποίο ο σκηνοθέτης David Lynch δεν έπαψε να χρησιμοποιεί.

7. Grapes Of Wrath - Now And Again (1989)
Με αυτό το ηχογραφημένο σε μια (δήθεν) στοιχειωμένη εκκλησία του Woodstock της Νέας Υόρκης άλμπουμ, τα Καναδέζικα Σταφύλια της Οργής με το "All the Things I Wasn't" και τα λοιπά εξαιρετικά τραγούδια στοιχειώνουν τις αισθήσεις μας με αυθεντική παλιομοδίτικη pop.

8. Beloved - Happiness (1990)
Το ντουέτο των Jon Marsh και Steve Waddington απαρνιέται για χάρη της acid house τις επιρροές των New Order και ανεβάζει τα μπιτ κατακτώντας την επιτυχία με τραγούδια όπως τα "The Sun Rising" και "Time After Time".

9. Chris And Cosey - Pagan Tango (1991)
Οι Chris Carter και Cosey Fanni Tutti δεν ξέχασαν τους Throbbing Gristle, μαθαίνοντας να βγάζουν αριστοτεχνικά τοπία ευαισθησίας και παράνοιας μέσα από ηπιότερους ηλεκτρονικούς ήχους.

10. Saint Etienne - Tiger Bay (1994)
Μπορεί η alt- folk να αναμειγνύεται με techno και dub, αλλά αυτά έχουν μόνο σημειολογική αξία μπροστά σε τραγούδια όπως τα "Hug My Soul" και "Pale Movie".