20(-)13 Μουσικές Απώλειες

Ο Κώστας Καρδερίνης θυμήθηκε τους Έλληνες και ξένους μουσικούς που πέθαναν μέσα στο 2013.

Μέσος όρος τα 72 χρόνια. Καταμέτρησα 38 πρόσωπα. Ο μικρότερος 34 ετών, ο μεγαλύτερος 95. Καλύπτουν όλα τα μουσικά γούστα. Αν σχηματίσουν ορχήστρα, δύσκολα θα συνεννοηθούν. Σας παρουσιάζω 13+ από αυτά.

KevinKevin Ayers, μια Απαλή Ροκ Μηχανή [68]
Τραγουδοποιός και αοιδός, ισχυρά δύναμη επίδρασης στη βρετανική ψυχεδέλεια. Ιδρυτικό μέλος των Soft Machine [όπου μοιραζόταν φωνητικά με τον ντράμερ Robert Wyatt], θαμώνες του UFO Club [όπου μοιραζόταν το πάλκο με τους Pink Floyd του Syd Barrett], πυλώνας της προγκρέσιβ ροκ σκηνής του Canterbury. Πρώτο σινγκλ τον Φλεβάρη του '67, Love Makes Sweet Music /Feelin' Reelin' Squeelin'. Ακολουθεί το ομώνυμό τους άλμπουμ στην Αμέρικα και η περιοδεία με τον Jimi Hendrix Experience που τους ανοίγει δρόμο.
Θέλησε να αποσυρθεί όμως ο Χέντριξ του χάρισε μια ακουστική Gibson J-200. Καρπός της απομόνωσής του το προσωπικό Joy of a Toy [1969] όπου μετέχουν δύο ακόμη Soft Machine και ο Barrett με τον οποίο υπήρχε ώσμωση [αν και ξεκούρδιστος, όπως θυμάται ο Άιερς]. Ακολούθησε το χιμαιρικό Shooting at the Moon [1970] όπου συμμετέχει ο κόσμος όλος [The Whole World: ο νεαρός Mike Oldfield και οι David Bedford, Lol Coxhill, Mick Fincher, Bridget St. John, Robert Wyatt], το Whatevershebringswesing [1971], τα Bananamour [1973], The Confessions of Dr. Dream and Other Stories [1974], June 1, 1974 [λάιβ στο Rainbow Theatre με John Cale, Brian Eno και Nico], Lady June's Linguistic Leprosy [1974, με Brian Eno και June Campbell Cramer], Sweet Deceiver [1975 με τον Elton John], κι άλλα 8 ακόμα ως το θάνατο του κιθαρίστα Ollie Halsall [1992].
Το 2007 "κάποιοι" μουσικοί που επηρέασε [Ladybug Transistor, Teenage Fanclub, Neutral Milk Hotel, Gorky's Zygotic Mynci και Roxy Music] τον βοήθησαν στην τελευταία του κυκλοφορία [The Unfairground].

Alvin LeeAlvin Lee, 58+10 Χρόνια Μετά [68]
22 Ιουλίου 1967, Marquee Club, Λονδίνο. Οι Ten Years After σκίζουν. Ακολουθούν: Windsor Jazz Festival, κυκλοφορία 1ου ομώνυμου δίσκου, εισιτήριο για την Αμερική.
17 Αυγούστου 1969. I'm Going Home. Στο Woodstock οι θεατές παραληρούν στο άκουσμα της κιθάρας του Άλβιν Λι, στη 10λεπτη εκτέλεση του κομματιού. Το άστρο του ανατέλλει.
Αύγουστος 1971. I'd Love To Change The World από το A Space in Time. Το κομμάτι που θολώνει τα όρια ψυχεδελικού ροκ και μπλουζ. [Τουλάχιστον επτά ταινίες το δανείζονται στη μουσική τους επένδυση.]
2 Νοεμβρίου 1973. On the Road to Freedom. 1ο άλμπουμ μετά τους Ten Years After, με το γκόσπελ τραγουδιστή Mylon LeFevre, που σπάει τα στεγανά φολκ, κάντρι και ροκ. Προσκεκλημένοι οι George Harrison, Steve Winwood, Jim Capaldi, Mick Fleetwood και Ron Wood.
28 Αυγούστου 2012. Still on the Road to Freedom, ο τελευταίος του δίσκος. Το εξώφυλλο αναπολεί το εμβληματικό On the Road... του '73.

Jason MolinaJason Molina, Farewell Transmission [39]
Ο Indie-anapolis αυτοκαταστροφικός ρόκερ. Πεσόα, Κιχώτης ή Ντίλαν σούπερ νόβα; Ήπιε το ροκ μέχρι την τελευταία γουλιά ή τον ήπιε; Metal στα πολύ νιάτα του, Alt-Country, Lo-Fi, Folk-Blues, όλα τα περίεργα αμαλγάματα στο διάβα. Μόνος [φωνή-πιάνο-κιθάρα] ή με οδοιπόρους συνερ-γάτες. Διάφορα οχήματα με τον ίδιο [πάντα & κοάλα] τιμονιέρη. Songs: Ohia, Songs: Radix, Songs: Unitas, Amalgmated Sons of Rest [με Will Oldham και Alasdair Roberts], Pyramid Electric Co., The Magnolia Electric Co. Το ομώνυμο, Magnolia Electric Co, έργο είχε παραγωγό τον Steve Albini και αποτέλεσε διπλή αναστροφή 180 μοιρών.
Δε δίστασε να περπατήσει μέχρι τις ρίζες του γκόσπελ [Didn't It Rain, με μέλη των μπλούγκρας Jim & Jennie & the Pinetops], να ξαναγυρίσει στις μεταλλικές του καταβολές [Magnolia Electric Co.], να ηχογραφεί σχεδόν μονίμως ζωντανά στο στούντιο, σε παράλληλες κυκλοφορίες και τελείως διαφορετικά σχήματα, να πουλάει από τις συναυλίες τους δίσκους, να ταξιδεύει, να πίνει, "να μένει στον άσο με ένα κινητό στην τσέπη με μόνον αποθηκευμένο αριθμό αυτόν της γιαγιάς του." Η περιπεπλεγμένη του σχέση με τη μποτίλια μας στέρησε εντέλει τη χαρά να ακροαστούμε μερικά από τα επόμενα εμπνευσμένα "αυτοκίνητά" του, που έσβησαν σαν κουκκίδες στο ραντάρ του μέλλοντος.
When i die / put my bones in an empty street / to remind me of how it used to be
don't write my name on a stone / bring a Coleman lantern and a radio...
a Cleveland game and two fishing poles / and watch with me from the shore
ghostly steel and iron ore ships coming home / where i am paralyzed by the emptiness

Reg PresleyReg Presley, ροκ Τρωγλοδύτης [71]
H φωνή και η ψυχή των Troggs από της ιδρύσεως [1964] μέχρι το 2011 οπότε αποσύρθηκε όταν διαγνώστηκε με καρκίνο στους πνεύμονες. Ο Λέστερ Μπανκς τον ονόμασε "Μαρσέλ Προυστ... προπάτορα του γκαραζοπάνκ". Οι Troglodytes, πασίγνωστοι ως The Troggs, χρειάστηκαν μόνο 10 λεπτά για να μαγνητοφωνήσουν δυο από τα πιο επιδραστικά κιθαριστικά ροκ κομμάτια όλων των εποχών: Wild Thing [του Chip Taylor] και With a Girl Like You [δική του σύνθεση].
Σημαντική η επίδραση του Ρεγκ και των Troggs στην 7η Τέχνη. Οι ταινίες This Is Spinal Tap! [1984], Άγριο Θηλυκό [1986], Flirting [1991], Τέσσερις Γάμοι και μια Κηδεία [1994], Ο Σολίστας [1996], Μπαμ και κάτω! [2002], Αγάπη είναι... [2003], Όνειρα Γλυκά! [2007], Ροκ εν Πλω [2009] και φυσικά το δικό μας Τέλος Εποχής [1994] του Αντώνη Κόκκινου, έχουν επηρεαστεί λίγο ή ολότελα από τους καβγάδες, τους στίχους, τις μουσικές, τα πάθη τους.

RichieRichie Havens, Ουράνιος μουσικός Πλούτος [72]
Η τρίωρη εμφάνιση του στο Woodstock έκανε αίσθηση για τον ανοιχτό τρόπο που κούρδιζε την κιθάρα του και συνδύαζε φολκ, σόουλ, ρυθμ και μπλουζ. Οι διοργανωτές τον παρακάλεσαν να παίξει κι άλλο γιατί τα επόμενα σχήματα δεν είχαν καταφέρει να φτάσουν ακόμη. Αυτός αυτοσχεδίασε το σπιρίτσουαλ Motherless Child κι έφτιαξε το δικό του Freedom. Η μουσική του επέστρεφε συνεχώς στις ρίζες, τότε που ήταν μέλος ντού-γουόπ και γκόσπελ χορωδίας. Τότε που ανακατεύτηκε με τους μπίτνικς στο Greenwich Village κι έπιασε την κιθάρα. Τότε που γράψανε το Handsome Johnny μαζί με τον ηθοποιό Louis Gossett Jr.
Αρκεί μια περιδιάβαση στα σινγκλς της περιόδου 1967-1980: No Opportunity Necessary, Rocky Raccoon, Lady Madonna, Handsome Johnny, Alarm Clock, Here Comes the Sun, Freedom, What About Me, It Was a Very Good Year, Eyesight of the Blind, I'm Not in Love, We All Wanna Boogie, Going Back to My Roots.
Παράλληλα ήταν και ηθοποιός. Στην πρώτη από σκηνής παρουσίαση του Tommy των Who [1972]. Οθέλος στο μιούζικαλ Catch My Soul [1974]. Στο πλευρό του πρώτου έγχρωμου ραλίστα [Richard Pryor] στο Greased Lightning [1977]. Στο πλευρό του Bob Dylan στο αποτυχημένο Hearts of Fire [1987] και γκεστ στο αποθεωτικό I'm Not There [2007] όπου διασκευάζει Tombstone Blues.
Στο κατώφλι του 21ου τον ανακάλυψαν οι Groove Armada. Τους χάρισε το Hands of Time, κομμάτι που ακούγεται σε 4 ταινίες [Collateral: Η Διαδρομή, Ντόμινο, Σχεδόν Έρωτας, Μην το πεις σε Κανέναν]. Στο επόμενο cd τους, Goodbye Country (Hello Nightclub), συμμετέχει σε άλλα δύο [Healing, Little By Little].

RayRay Manzarek, τα μαγικά πληκτροφόρα σόλα [74]
Δε θα είχε γίνει μουσικός αν ο προπονητής του στο εφηβικό μπάσκετ δεν τον ανάγκαζε να παραιτηθεί, επειδή τον ήθελε μόνο ως αμυντικό. Δε θα είχε γνωρίσει τον Jim Morrison αν δεν ακολουθούσε δεύτερες σπουδές στο Τμήμα Διεύθυνσης Φωτογραφίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, όπου ήταν συμφοιτητές. Δε θα είχαν σχηματίσει τους Doors [Πόρτες] αν δε γούσταρε εκείνο το ακατέργαστο Moonlight Drive κι αν δε γνώριζε τον ντράμερ John Densmore και τον κιθαρίστα Robby Krieger σε μια διάλεξη του Μαχαρίσι περί υπερβατικού διαλογισμού. Δε θα ξέραμε ίσως τίποτα γι' αυτούς αν δεν τους ξανα-ανακάλυπτε ο Jac Holzman της Elektra Records. Και δε θα στοίχειωνε όλη τη μετέπειτα μουσική με τα μαγικά του πλήκτρα αν οι Doors είχαν μπασίστα!!!
Όλοι αυτοί οι αστάθμητοι παράγοντες δούλεψαν τελικά υπέρ της ανθρωπότητας κι ο Μάνζαρεκ έγινε αναγκαστικά πρώτη φωνή των Doors μετά τον πρώιμο θάνατο του Μόρισον. Σε προσωπική τροχιά, έκανε 2 δίσκους με κιθαρίστα τον Joe Walsh και δύο με τους Nite City. Η X αμερικανοπάνκ κολεκτίβα τον έχρισε παραγωγό των πρώτων 4 άλμπουμ της. Έπειτα ήρθαν τα θρυλικά Carmina Burana [1983] με τον Philip Glass. Συνεργασίες με Iggy Pop, Echo & The Bunnymen και σύγχρονους από σκηνής ποιητές.
Στην αρχή της χιλιετίας αποπειράθηκαν με τον Κρίγκερ να στήσουν τους Doors του 21ου Αιώνα αλλά αντιστάθηκαν [για το όνομα] ο Ντένσμορ και η χήρα του Μόρισον. Έγραψε κι ένα μυθιστόρημα [The Poet in Exile, 2001] για τον δήθεν σκηνοθετημένο θάνατο του Μόρισον που ζει ακόμα στις Σεϊχέλες, το οποίο ετοιμάζεται να γίνει ταινία. Ακολούθησε η συνεργασία με τον τζαζ τρομπετίστα Piotr Bal στα όρια της electronica [Atonal Head, 2006] και 3 cd με τον μπλουζ κιθαρίστα Roy Rogers [2008-2013].

GeorgesGeorges Moustaki, αιώνιος "Μέτοικος" [79]
Σπουδαίος τροβαδούρος συνθέτης-τραγουδιστής, λιγότερο ηθοποιός, συγγραφέας και ζωγράφος. Τραγούδησε σε εφτά γλώσσες, έγραψε εκατοντάδες τραγούδια κάποια από τα οποία ερμήνευσαν οι Εντίθ Πιάφ, Δαλιδά, Σερζ Ρεζιανί, Μπαρμπαρά, Ιβ Μοντάν, Φρανσουάζ Αρντί, Μπριζίτ Φοντέν, Ερμπέρ Παγκανί, Φρανς Γκαλ, Νταλάρας, Μοσχολιού, Καλογιάννης, Μελίνα, Σερ, Μπόμπι Ντάριν κ.α.
Η μουσική του απλώνεται με απλότητα σε δεκάδες δίσκους κι άλλη μια δεκάδα ζωντανές ηχογραφήσεις από τις πάμπολλες συναυλίες του στις πέντε ηπείρους. Έχει επίσης συνδράμει ή υπογράψει αρκετές κινηματογραφικές και τηλεοπτικές μουσικές, με πιο κοντινή μας το σίριαλ του Ροβήρου Μανθούλη, Ακυβέρνητες Πολιτείες [1985] από το ομώνυμο βιβλίο του Στρατή Τσίρκα. Σημαντική η ζωντανή 20λεπτη καταγραφή από τον Μανθούλη [1970] της συνεργασίας Μίκη Θεοδωράκη - Ζωρζ Μουστακί [πιάνο-κιθάρα] για την απόδοση στα γαλλικά του γνωστού αντιδικτατορικού άσματος Είμαστε Δυο.

ΡωσσόπουλοςΣταύρος Ρωσσόπουλος, Ξύλινο Σπαθί στη Φωτιά [54]
Κιθαρίστας ρόκερ, ζωντανός και δισκογραφημένος, στα Ξύλινα Σπαθιά [Ξεσσαλονίκη, 1993], Μωρά στη Φωτιά και Πρώτες Γιορτές [σε συναυλίες], Μπλε [Έλα να δεις, 2000], Ερασιτέχνες Εραστές [Ανταύγειες, 2007], στον Ζερβουδάκη [Πανσέληνη Χώρα, Μέσα μου Βουνό] κ.α.
Σπουδαγμένος στο φημισμένο Berklee της Βοστόνης. Με δικό του σύστημα εκμάθησης κιθάρας [guitART Studies] και προσωπικό στούντιο [Free Spirit]. Έχει συμμετάσχει σε ροκ, τζαζ ροκ και προγκρέσιβ τζαζ σχήματα, όπως οι Αϊνού [1985-87] ή το ακουστικό Τρίο Ρωσσόπουλος - Μιχαηλίδης - Στολάκης. Με το δικό γκρουπ [αβά-φτυστοι μικροί πιτσιλωτοί δρυοκολάπτες] έχει ηχογραφήσει δύο δίσκους για λογαριασμό της Ano Kato [ομώνυμο, το 1997 / Τρέχα..., το 2006].

Lou ReedLou Reed, στην άγρια πλευρά [71]
Καλά θα 'ναι να εξαφανιστείς / να γίνεις άφαντος με μιας / να βλέπεις πάντοτε μπροστά / ποτέ να μην πισωκοιτάς. [Vanishing Act, δίσκος The Raven, 2003].
Kαι μόνη η σύντομη πορεία των Velvet Underground ήταν αρκετή να τον καταχωρήσει ανάμεσα στους μεγαλύτερους συνθέτες, στιχοπλόκους, κιθαρίστες και βοκαλίστες του ροκ κινήματος. Οι ιδιαίτερες τεχνικές παιξίματος της κιθάρας του [guitar-drum roll] αποδίδονται σε επιρροές από τους σαξοφωνίστες της φρη τζαζ και δει τον Coleman, που άκουγε να παίζονται από το ραδιοφωνικό σταθμό του Πανεπιστημίου των Συρακουσών [ΝΥ] όπου σπούδαζε τότε δημοσιογραφία, σκηνοθεσία και δημιουργική γραφή.
Όλο αυτό το πρωτότυπο στιλ αποτέλεσε υλικό για το διπλό σόλο άλμπουμ Metal Machine Music [1975], πολύ μπροστά από την εποχή του, που περιέχει μόνο κιθαριστικές λούπες και για το οποίο σχολίασε αργότερα: κανείς δεν τόλμησε να κάνει έναν τέτοιο δίσκο χωρίς να τον φάνε! Κι όμως τρεις δεκαετίες μετά ο δίσκος αυτός έβαζε τα θεμέλια του drone και της noise μουσικής.
Κινηματογραφικά ντεμπουτάρει ως λαμόγιο-παραγωγός σε ταινία του Paul Simon [One Trick Pony, 1980]. Ακολουθεί η περιμετρική περιδιάβαση του Λος Άντζελες, ελλείψει έμπνευσης, στο μουσικό παλαβιάρικο σόου Ας μείνουμε για πάντα... τρελλοί! [Get Crazy, 1983]. Έκτοτε είναι ο εαυτός του [Λίγος καπνός ακόμη, Μακριά τόσο κοντά, Φωτογραφίες στο Παλέρμο, Πριν πέσει η Νύχτα] ή ο μη εαυτός του [Ερωτευμένοι έως την Αιωνιότητα]. Άλλοτε δανείζει την τραχιά φωνή του στο διαβολικό Μαλτάζαρ [Ο Άρθουρ και η εκδίκηση του Μαλτάζαρ, Άρθουρ 3: Ο πόλεμος των δύο κόσμων] κι άλλοτε σκηνοθετεί το ντοκουμέντο της 100χρονης ξαδέρφης [Red Shirley, 2010].

MamagakisΝίκος Μαμαγκάκης, μαθητής του Καρλ Ορφ [84]
Έχει επενδύσει μουσικά ταινίες των Μανθούλη [Πρόσωπο με Πρόσωπο, Η Ιστορία της Λίλυ], Κανελλόπουλου [Εκδρομή, Παρένθεση] , Σταμπουλόπουλου [Ανοιχτή Επιστολή] , Καμπανέλλη [Το Κανόνι και τ' Αηδόνι], Κούνδουρου [Μπορντέλο], Γιατζουζάκη [Φανουρόπιτα, Μη μου Άπτου]. Δεν είπε όχι στο εμπορικό σινεμά των Δημόπουλου [Η Αρχόντισσα και ο Αλήτης, Η Ωραία του Κουρέα, Η Νεράιδα και το Παλικάρι, Η Δασκάλα με τα Ξανθά Μαλλιά, Ο Ήλιος του Θανάτου], Ασημακόπουλου [Οι Ένοχοι, Ψωμί για έναν Δραπέτη, Μια Ιταλίδα απ' την Κυψέλη, Μπροστά στην Αγχόνη, Η Δίκη ενός Αθώου], Φώσκολου [Η Λεωφόρος του Μίσους], Δαδήρα [Η Μεσόγειος Φλέγεται].
Έκανε μουσικές και στον προσωπικό του φίλο Νίκο Περάκη [Μπόμπερ και Παγκανίνι, Ιδού η Μήλος Ιδού και το Πήδημα, Άρπα Κόλλα, Λούφα και Παραλλαγή, Βίος+Πολιτεία, Προστάτης Οικογενείας, Θηλυκή Εταιρεία]. Και σε σημαίνοντες γερμανούς σκηνοθέτες: Edgar Reitz [Ώρα Μηδέν, Ο Ράφτης της Ουλμ, Πατρίδα 1 έως 4] και Peter Sehr [Kaspar Hauser]. Έχει επίσης αφήσει σπουδαίο συμφωνικό έργο [Αναρχία για κρουστά και ορχήστρα, Κασσάνδρα, Ερωτόκριτος, Πλούτος του Αριστοφάνη, Τριττύς, Τετρακτύς, Εγκώμιο στο Ν. Σκαλκώτα, Οδύσσεια του Καζαντζάκη, Όπερα των Σκιών].

JJJ.J. Cale, Don't Cry Sister Cry [74]
Ο Ήχος της Tulsa γεννήθηκε κυρίως από τα δικά του τραγούδια, ένα κράμα μπλουζ ροκάμπιλι κάντρι με ολίγη τζαζ, με κουλ φωνητικά και λόγια απλά, λακωνικά. Το στιλ παιξίματος της κιθάρας να γέρνει ελαφρά προς τα πίσω [laid back] είναι επίσης δική του πατέντα. Τον διασκεύασαν και τον σπούδασαν σπουδαίοι κιθαρίστες όπως ο αποθεωτικός Clapton [Cocaine, After Midnight, Travelin' Light, River Runs Deep, Everything Will Be Alright, Angel], ο Knopfler, οι Lynyrd Skynyrd [Call Me the Breeze], Captain Beefheart [Same Old Blues], Waylon Jennings και Dr. Hook [Clyde], Kansas [Bringing It Back], Spiritualized [Run, μετασκευή στο Call Me the Breeze].
Οι ηχογραφήσεις του χρονολογούνται από το 1958 ως Johnny Cale και Johnny Cale Quintet. Ξεκίνησε να παίζει με τους Delaney & Bonnie μόλις έφτασε στο ΛΑ. Πολύ σύντομα βγήκε σόλο [1965] με αιχμή το After Midnight. Μετά [1966] ήρθαν οι Leathercoated Minds αλλά τους άφησε μετά το πρώτο άλμπουμ και γύρισε στη γενέτειρα Tulsa [1967]. Το JJ ήταν απαραίτητο για να ξεχωρίζει από τον Cale των Velvet. Το πρώτο LP ήρθε πολύ αργά και φυσιολογικά το 1972 [Naturally]. Όταν δεν έβρισκε τίτλο για το επόμενο άλμπουμ, προτιμούσε τον αύξοντα αριθμό του [5, #8, No 10]. Έκανε κι ένα σάουντρακ για τον γάλλο Bertrand Blier [My Best Friend's Girl /La femme de mon pote, 1983]. Κύκνεια κυκλοφορία το Roll On [2009].

ΠαύλοςΠαύλος Φύσσας, Δολοφόνος του Παρελθόντος; [34]
Νομίζαμε όλοι ότι αυτά τα τραγικά συμβαίνουν μακριά από μας, στο ταραχώδες Αμέρικα [2Pac, Notorious B.I.G., Big L, Stack Bundles, Proof, Doc Doom, Freaky Tah, Mausberg, E-Moneybags]. Να όμως που ένα βράδυ στο Κερατσίνι η ΧΑ μαχαίρωσε μέχρι θανάτου έναν αντιφασίστα και αντιρατσίστα ράπερ λόου μπάπερ. Έπρεπε να γίνει κι αυτό για να ξεχειλίσει το ποτήρι και ν' αντιδράσει το ανάλγητο κράτος των μνημονίων.
Ο Παύλος Φύσσας είχε δουλέψει μαζί με τον πατέρα του στην στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος και ήταν μέλος του Συνδικάτου του Μετάλλου, χωρίς να είναι πολιτικοποιημένος. Ήταν απλά αηδιασμένος, αγαναχτισμένος και θυμωμένος με τις δολοφονίες του Γρηγορόπουλου και του Τζουλιάνι. Υιοθέτησε το ετερώνυμο Killah P, συντομία του Killah Past, που ο ίδιος απέδιδε ως "δολοφόνος του παρελθόντος". Οι στίχοι του στοιχειώνουν... κι εμάς κι εκείνον:
Έγινε ο κόσμος μια μεγάλη φυλακή / κι εγώ ψάχνω έναν τρόπο τα δεσμά να σπάσω.
Έχω ένα μέρος που με περιμένει εκεί, / σε μια πολύ ψηλή κορφή πρέπει να φτάσω.
Γι αυτό απλώνω ξανά πολύ ψηλά τα δυο μου χέρια, / για να κλέψω λίγο φως από τα λαμπερά αστέρια.
Δεν αντέχω εδώ κάτω και κοντεύει να με πνίξει / των ανθρώπων η μιζέρια τόσο, όσο κι η θλίψη.
...
Για όσους με πρόδωσαν με πίσω μαχαιριές θέλω να ξέρουν ότι / σιγά μην κλάψω...
Κι όσοι μ απείλησαν με πύρινα δεσμά θέλω να ξέρουν ότι / σιγά μη φοβηθώ
.

ForminxΚώστας Σκόκος, η Βαθύφωνος Φόρμιγγα [73]
Μοναχογιός του ζεύγους Αικατερίνης Παρασκευά και Αντωνίου Σκόκου, αμφότεροι πιανίστες σπουδάσαντες στη βερολινέζικη Hochschule του Έγκον Πέτρι, με αξιομνημόνευτη επιτυχία σε πολλές συναυλίες για 2 πιάνα. Ο Κώστας ήτο, ως τραγουδιστής, μαθητής του Μ. Βυθινού και ως ντράμερ μέλος των Forminx / Φόρμιγξ. Συμμετείχε σε μια φορμινξμάνια ταινία που δεν τελείωσε ποτέ [Περιπέτειες με τους Forminx, 1965]. Πολύ αργότερα, η βροντερή φωνή του έγινε σήμα κατατεθέν σε διαφημίσεις βιντεοπαιχνιδιών και ηρώων δράσης [από τον ΚΙΤ μέχρι τον GI Joe και τους Transformers]. Έγινε και δεινός αφηγητής σε σειρά εκπομπών: Φρουτοπία, Το Πανόραμα του Αιώνα, Η Έκτη Εντολή, Η Βεντέτα, Η Δίκη, Η Ετυμηγορία, Μια Φορά κι έναν Καιρό στο Διάστημα, Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Μέρες, Σεβάχ ο Θαλασσινός, Το Μυστήριο του Χρυσού Πιθήκου κ.α.
Ο Νικ Μαστ καταθέτει στο προσωπικό του μπλογκ:
Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, ψυχή και απόθεμα μεγάλου ταλέντου του συγκροτήματος, ο Βασίλης Μπακόπουλος (χημικός και κιθαρίστας), ο Κώστας Σκόκος (ντράμερ), ο Σωτήρης Αρνής (αρχιτέκτων και μπασίστας) και ο Τάσος Παπασταμάτης (τραγουδιστής). Το πρώτο ρεσιτάλ τους στο Θέατρο Μακεδονικών Σπουδών στη Θεσσαλονίκη, σημάδεψε το φαινόμενο της υστερίας α λα Μπητλς. Το πρώτο συντριπτικό hit τους (το Jeronimo Yanka) ξεκίνησε σα χορευτικό παραλήρημα στη Ρέμβη της Θεσσαλονίκης και έγινε χρυσό 45αράκι μέσα σε μία εβδομάδα.

WojWojciech Kilar, ο πιανίστας [81] μπόνους
Διάσημος πολωνός συνθέτης κινηματογραφικής και κλασικής μουσικής, πρωτοπόρος του αβανγκάρντ μουσικού κινήματος στη χώρα του τη δεκαετία του '60. Γνωστός ανά τον κόσμο κυρίως από τις εξαίσιες μουσικές του σε ταινίες των Coppola [Δράκουλας], Polanski [Ο Θάνατος και η Κόρη, Η Ένατη Πύλη, Ο Πιανίστας], Wajda [Η Γη της Επαγγελίας, Το Καράβι των Κολασμένων, Η Θυσία του Κόρτσακ], Kieslowski [Η Άποψη ενός Νυχτοφύλακα, Τυφλή Τύχη] και Jane Campion [Το Πορτρέτο μιας Κυρίας]. Ισόβιος συνεργάτης των Krzysztof Zanussi [από τη Δομή του Κρυστάλλου ως τον Ανεπιθύμητο] και Kazimierz Kutz.

Κι άλλες μουσικές απώλειες:

Nic Potter [61] κάποτε Van der Graaf Generator. Fontella Bass [72] σόουλ τραγουδίστρια του Rescue Me. Donald Byrd [80] τρομπετίστας των Blackbyrds. Armando Trovajoli [95] πιανίστας, συνθέτης 300 και πλέον scores. Νινή Ζαχά [82] προσωπικότητα της ελαφράς μουσικής [Εγώ θα σ' αγαπώ και μη σε νοιάζει, 1952]. Peter Banks [65] των YES, αρχιτέκτων του προγκρέσιβ. Philip Chevron [56] των Pogues, συνθέτης του Thousands are Sailing. Phil Ramone [79] βιολιστής μουσικός παραγωγός. Chrissy Amphlett [53] τραγουδίστρια των αυστραλών Divinyls [του I Touch Myself]. Bobby Blue Bland [83] το λιοντάρι των blues. Tim Wright [61] μπασίστας των Pere Ubu. Allen Lanier [67] πρώτη κιθάρα & keyboards των B.O.C. Jeff Hanneman [49], κιθαρίστας των Slayer.

Ray Dolby [80] πατέρας του Dolby NR. Jackie Lomax [69] τραγούδι κιθάρα στους Undertakers. Noel Harrison [79] ηθοποιός, κρούνερ του αξέχαστου The Windmills of your Mind. Φώτης Πολυμέρης [93] τραγουδιστής του ελαφρού και του ρεμπέτικου. Άννα Χρυσάφη [92] μεγάλη κυρία του κλασικού λαϊκού τραγουδιού. Πόλυ Πάνου [73] η Πολυτίμη του βαρέως λαϊκού άσματος. Chico Hamilton [92] μεγάλος τζαζίστας ντράμερ. Junior Murvin ή Junior Soul [67] απ' αυτόν άκουσαν οι Clash το Police & Thieves. Νίκος Δημητράτος [71] τραγουδιστής και ηθοποιός [Ρεμπέτικο, Άντε γεια..., Κλειστή στροφή]. Yusef Lateef [93] τζαζίστας και πολυ-οργανίστας [από Cannonball Adderley μέχρι Voice Prints]. Μίνα Ζάννα [81] πιανίστα και γκαλερίστα [ΖΜ], σύζυγος Παύλου Ζάννα.