About a Son

Περί των Chinese Basement και στήριξης της ελληνικής σκηνής. Του Γιώργου Σαββίδη

ChineseΚαταρχήν, να διευκρινίσω μερικά πράγματα όσον αφορά το παρακάτω κείμενο. Όντας μανιώδης ακροατής, αναγνώστης του μουσικού τύπου στην Ελλάδα αλλά και μουσικός ο ίδιος, πάντα έψαχνα να βρω που γεννιέται και εξελίσσεται η ατόφια για μένα μουσική, αυτή που έχει να μου πει κάτι για τη ζωή μου, για τα συναισθήματα μου, για τις σκέψεις μου κλπ.

Κατά καιρούς, ανακάλυπτα διάφορα νέα σχήματα, και αφού καταλάγιαζε ο ενθουσιασμός μου, πάλευα όσο μπορώ να τους στηρίξω, οικονομικά ή επικοινωνώντας μαζί τους.

Πρόσφατα, ανακάλυψα μια αρκετά νέα ηλικιακά μπάντα, τους δεκαεπτάχρονους πλέον Chinese Basement. Μου έκαναν εντύπωση, τόσο για τους στίχους τους, όσο και για την γενικότερη συμπεριφορά τους. Προσγειωμένοι, παρά το νεαρό της ηλικίας τους, εξαπολύουν αγνό κιθαριστικό θόρυβο που θα ζήλευε ο Thurston Moore και οργισμένα νιχιλιστικούς στίχους που θα έκαναν ακόμα και τον πιο αφοσιωμένο φαν των Nirvana να πεταχτεί από τη θέση του λέγοντας "Επ, κάτι παίζει εδώ!". Πέρα όμως από τον πρόδηλο ενθουσιασμό ενός φαν, που οδηγεί σε αστείες υπερβολές και αβάσιμα παραδείγματα όπως τα παραπάνω, έχουμε νομίζω να κάνουμε με μια μπάντα, που παλεύει να αρθρώσει το δικό της λόγο με ειλικρίνεια (πράγμα που είναι πλέον αρκετά σπάνιο, ομολογουμένως).

Τι έχω λοιπόν συμπεράνει μέχρι τώρα για τους Chinese Basement:

1. Ότι βρήκαν διέξοδο από την οικογενειακή καταπίεση, όταν διάβασαν τα τραυματισμένα ημερολόγια του Cobain και ταυτίστηκαν μαζί του. Οι ομοιότητες εξάλλου, του frontman των Basement με τον ηγέτη των Nirvana, ως προς τα φωνητικά και το attitude στη σκηνή, είναι εμφανείς. Οι στίχοι τους, εκφράζουν μια μεγάλη μερίδα ατόμων στις σύγχρονες κοινωνίες (και ας μην το ξέρει/πιστεύει κανείς απ' τους δύο). Τραγουδούν μια γενιά που τα βρήκε όλα έτοιμα και δεν χρειάστηκε ποτέ να προσπαθήσει για τίποτα, οπότε απλά αποδέχτηκε σιωπηλά τα σακατεμένα ήθη και ιδανικά των προηγούμενων. Τραγουδούν γενικότερα, την σιωπηλή βία στη σύγχρονη οικογένεια - American Beauty στο πιο οργισμένο - με επιρροές απο Jello Biafra (Dead Kennedys) μέχρι Lars Von Trier.

2. Ότι τους άρεσε το artwork του In Utero - κύκνειο άσμα των Nirvana - σε βαθμό αφομοίωσης (ιππόκαμποι, διαμελισμένα νεογνά, ηλιοτρόπια).

3. Ότι είναι οργισμένα νιάτα, "θετικής κατεύθυνσης" (όσο ειρωνική και αν ακούγεται μια τέτοια πρόταση). Στα τραγούδια τους συναντάς όρους από φυσική, βιολογία, χημεία, έξοχα εμποτισμένους με teenage angst (ομφάλιος λώρος-θηλιά, νεκρά ωάρια και κύτταρα, αφροδίσια νοσήματα, κλπ.)

Basement4. Ότι κρατάνε τα αυτιά τους ανοιχτά και καθαρά, καθώς πλέον - όπως αναφέρουν - ακούνε κυρίως Captain Beefheart, Frank Zappa και Funkadelic, πράγμα που θεωρώ ως ένα τεράστιο συν για τη μουσική τους εξέλιξη.

5. Κρατάνε την πλάτη γυρισμένη στο κοινό και πάλλονται βουτηγμένοι στην ένταση του θορύβου τους. Γενικότερα, γουστάρουν τη μουσική φάση τους - είτε παίζουν με μια φτηνή ακουστική στην Τσιμισκή είτε στη σκηνή τους Schoolwave και στο Gagarin, καλεσμένοι από τις Ρόδες United.

6. Σε κάθε live τους, γίνονται καλύτεροι και εμείς ελπίζουμε ότι θα συνεχίσουν να έχουν την ίδια αγνή αγάπη και αίσθηση για τη μουσική, καθώς μεγαλώνουν. Παρόλα αυτά, μια μπάντα όπως οι Chinese Basement, είναι πολύ εύκολο να απογοητευτεί και να τα παρατήσει. Ανήκουν πλέον, σε εκείνες τις μπάντες που βγάζουν τη μουσική από τα σπλάχνα τους (όσο πονεμένα και να 'ναι), μη φοβούμενοι να δηλώνουν τις επιρροές και τις -ακραίες για πολλούς- απόψεις τους, έχοντας προκαλέσει αβίαστα την αίσθηση και τον ενθουσιασμό όλων όσων ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν που πηγάζει πλέον η μουσική. Ανάμεσα σε αυτούς οι Νικήτας Κλιντ και The Boy, αδιαφιλονίκητα ονειροπόλοι μιας σκηνής που θα δεσπόζει η ειλικρινής καλλιτεχνική δημιουργία.

Ας θυμηθούμε στο παρελθόν μπάντες όπως Μωρά Στη Φωτιά ή Ziggy Was που στο τσακ δεν έκαναν την υπέρβαση, ή αναγνωρίστηκε η αξία τους όταν πια ήταν αργά. Ο λόγος είναι φυσικά ότι δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως "εμπορικό προϊόν" και κατά συνέπεια να προωθηθούν ή να στηριχθούν οικονομικά από οποιοδήποτε μέσο, είτε από το κοινό. Σε μια χώρα, που η μεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού βολεύεται με "εύπεπτα χιτάκια της μιας εβδομάδας" και χαζογελάει μουδιασμένη με διαφημίσεις, είναι δύσκολο να αναδειχθούν πιο βαθιές απόψεις στην τέχνη, από τους νέους ανθρώπους ή να δημιουργηθούν χώροι που θα μπορούν να στηρίξουν τη δημιουργία (πέρα φυσικά από το ελπιδοφόρο φεστιβάλ του Schoolwave...)

Αυτό, όπως είναι αναμενόμενο, μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά για τους δημιουργούς, καθώς μπορεί να τους στερήσει επικοινωνία, που είναι και ο κύριος σκοπός της ενασχόλησης με τη μουσική (είτε ως επικοινωνία με τον εαυτό μας, είτε με τους ανθρώπους γύρω μας). Γενικά θα μπορούσε να είναι άλλη μια υποψήφια "μπάντα που ανέβηκε στα σύννεφα και χάθηκε για πάντα".

CBΕυτυχώς, για τους Chinese Basement, γεννήθηκαν - παρ' όλες τις αντιρρήσεις τους - στον 21ο αιώνα, όπου η επικοινωνία στη μουσική καρποφορεί μέσα από κοινωνικά δίκτυα όπως MySpace, Facebook κλπ. ή από τα "εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης" όπως για παράδειγμα τη Lifo και την Athens Voice.

Ας θυμηθούμε τους βρετανούς Arctic Monkeys, οι οποίοι ήταν από τους πρώτους που κέρδισαν followers στο MySpace και καταξιώθηκαν στο χώρο της μουσικής. Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, μετά το βίαιο οικονομικό γκρέμισμα των πολυεθνικών δισκογραφικών εταιριών, έχουν δημιουργηθεί μικρές, ταπεινές οάσεις που φιλοξενούν καλλιτέχνες και τους προσφέρουν την ελευθερία που χρειάζονται για άρθρωση καθαρού μουσικού λόγου, όπως η Inner Ear ή η Antelma Music του Στάθη Δρογώση (ξεχνάω αρκετές ακόμα, διαφωτίστε με!)

Αν αφιερωθεί ελάχιστος χρόνος αναζήτησης, έρχεται αντιμέτωπος με ευχάριστες εκπλήξεις όπως Άγριες Φράουλες, Φρούτα του Δάσους, Δραμαμίνη, Gravitysays_I, Sleeping Pillow, Jane Doe, Minor Mine (και άλλες τις οποίες ξεχνάω...) ή οποίες είτε με την γνωστή DIY διαδικασία, είτε με οικονομική στήριξη καταφέρνουν να συνεπάρουν όσους "απελπισμένους" επιμένουν ακόμα, να αναδεικνύουν την από καρδιάς δημιουργία. Αν καταφέρουν να μην βαρεθούν και εξελίσσονται, ίσως καταφέρουμε και δούμε και άλλες όμορφες δουλειές στο μέλλον. Γιατί είτε μας αρέσουν, είτε δεν μας αρέσουν οι παραπάνω καλλιτέχνες που αναφέρθηκαν, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι τα καλλιτεχνικά τους πονήματα είναι καμωμένα με ειλικρίνεια και με μόνο κίνητρο την επικοινωνία, μέσω της αγάπης για τη μουσική. Στο χέρι μας είναι, ως ακροατές, αν θα τους αγκαλιάσουμε ή αν θα τους αφήσουμε να χαθούν.

Εξάλλου, όπως είπε και κάποιος σοφός: "Ο καθένας ακούει τη μουσική που του αξίζει".

Γιώργος Σαββίδης
Αναγνώστης - Μουσικόφιλος
_____

Φωτογραφίες - AIK Photography