Abrasive Wheels

Βιογραφικό

Συν βιογραφικά για Action Pact, The Adicts, The Adverts, Alternative TV, Amebix, Angelic Upstarts, Anti-Nowhere League, Blitz, Buzzcocks κλπ Του Μίλτου Τσίπτσιου

Abrasive WheelsΑν και στην καρδιά του Ηνωμένου Βασιλείου γεωγραφικά, το Leeds θαρρείς και βρίσκονταν τελείως απομονωμένο και μίλια μακριά από το κέντρο των punk rock θεαμάτων κάπου εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 70. Μία συναυλία των Vibrators όμως, και άλλη μία των Stranglers ήταν αρκετές για να βάλουν και αυτή την πόλη στο παιχνίδι. Δύο από τους πρωταγωνιστές που συνέβαλαν στα μέγιστα και αυτοί για επιτευχθεί αυτό, ήταν οι πιτσιρικάδες Phil "Shonna" Rzonca και Dave Ryan που πιάσανε τα μικρόφωνα και τις κιθάρες αντίστοιχα, με σκοπό τη δημιουργία της δικής τους μπάντας. Μαζί τους στην κατά κάποιο τρόπο οικογενειακή υπόθεση ο Robert Welch ξάδερφος του Dave στο μπάσο και ο Adam Rzonca αδελφός του Shonna στα ντραμς. Τα πολύ συχνά Rock Against Racism της εποχής που συμμετέχουν, τους φτιάχνουν ένα υποτυπώδες όνομα, που διογκώνεται όταν κάποια στιγμή θα συνοδεύσουν τους UK Subs και θα περιοδεύσουν με τους Slaughter And The Dogs.

Με την αποχώρηση των Robert (για να πάει στο κολλέγιο) και Adam (για να γίνει chef) και την είσοδο στο γκρουπ των Dave Hawkridge και Mark Holmes αντίστοιχα, αρχίζουν να παίρνουν σάρκα και οστά οι ιδέες για το πρώτο single. Για να γίνει όμως αυτό τίθεται σε λειτουργία η Abrasive Records και το ABW EP στα τέλη του 1980 γίνεται το ντεμπούτο του γκρουπ. Τα τραγούδια που απαρτίζουν το single είναι το Army Song και τα Juvenile και So Slow. Και τα τρία είναι κομμάτια τρομερής έντασης και ενέργειας, γρήγορα και θορυβώδη, με ρεφραίν που είσαι σίγουρος ότι δεν πρόκειται να ξεχάσεις ποτέ. Πραγματικά πρόκειται για μια εκκωφαντικό αρχή από τέσσερα παιδιά που πραγματικά είχαν τα κότσια.

ABW EPΗ υποδοχή του κόσμου θα είναι κάτι παραπάνω από θετική, με τα τρεις χιλιάδες αντίτυπα του single να πωλούνται εν ριπή οφθαλμού. Ως αποτέλεσμα αυτού το γκρουπ υπογράφει στην Riot City Records, ενώ το ομώνυμο κομμάτι βρίσκει μια θέση στη συλλογή Punk And Disorderly. Η εκ του Bristol ορμώμενη Riot City Records, ήταν τότε τo βασικό όχημα των Vice Squad και αργότερα των Chaos U.K., Varukers και Chaotic Dischord μεταξύ άλλων, γκρουπ με ήχο πολύ κοντά σε αυτό των Abrasive Wheels.

Σε αυτή τη στέγη λοιπόν το γκρουπ κυκλοφορεί το Vicious Circle στις αρχές του 1982, ενώ επανακυκλοφορεί και το Army Song εξαιτίας της μεγάλης ζήτησης που υπήρχε για αυτό. Τα τρία κομμάτια που αποτελούν το Vicious Circle είναι το ομώνυμο και τα Attack και Voice Of Youth. Στον ίδιο ρυθμό με το Army Song και ακόμη σκληρότερο, αυτό το single καθιερώνει τους Abrasive Wheels σαν ένα από τα σημαντικότερα hardcore συγκροτήματα της δεύτερης γενιάς του Αγγλικού punk rock, με τον ήχο τους να παραπέμπει στους Exploited και τους Discharge, αλλά και τους πρώιμους Angelic Upstarts και U.K. Subs. Με κομμάτια, επιθετικά, έτοιμα να ξεσηκώσουν και να γίνουν ένα με το κοινό, το single φτάνει στο νούμερο δώδεκα στο indie chart μένοντας σε αυτό για τρεις εβδομάδες.

Την ίδια περίοδο συμμετέχουν στην συλλογή Riotous Assembly της Riot City, μια συλλογή που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει κομμάτια των Vice Squad, Chaos U.K., Chaotic Dischord και Mayhem. Το δικό τους κομμάτι είναι το ακυκλοφόρητο ως τότε Criminal Youth. Επίσης το κομμάτι Vicious Circle από το single μπήκε στο επόμενο Punk And Disorderly το Further Charges. Αμέσως μετά οι Hawkridge και Holmes αποχωρούν από το σχήμα και στη θέση τους έρχονται οι "Harry" Harrison και "Nev" Nevison που έμελλε ν' αποτελέσουν με τους δυο εναπομείναντες την λεγόμενη κλασική σύνθεση των Abrasive Wheels. Η πρώτη κυκλοφορία αυτής της τετράδας είναι το Burn 'Em Down/Urban Rebel, single που για πολλούς θεωρείται και το καλύτερο του γκρουπ. Ίσως όχι και άδικα, καθώς έχει όλα εκείνα τα δυναμικά χαρακτηριστικά των προηγούμενων κυκλοφοριών, αλλά υπερτερεί στην παραγωγή που είναι πιο προσεγμένη και περισσότερο επαγγελματική.

Vicious CircleΚαι τα δύο τραγούδια από το single χαρακτηρίζονται από το διάβα τους στην ιστορία πλέον ως κλασικά και από αυτά που στιγμάτισαν την punk rock ιστορία. Το Burn 'Em Down μάλιστα θα μπει και στο The Final Solution συνεχίζοντας έτσι την παράδοση που είχε το συγκρότημα στο να δίνει σε κάθε Punk And Disorderly και ένα κομμάτι.

Το Νοέμβριο του 1982 βλέπει το φως και το πρώτο τους LP το θρυλικό πια When The Punks Go Marching In. Είναι ένας σπουδαίος δίσκος, πολύ σημαντικός ιστορικά και από τους καλύτερους για τη δεύτερη γενιά του βρετανικού punk. Ο Shonna πλέον ακούγεται πιο θυμωμένος, πιο αγριωπός, ενώ η κιθάρα του Dave ωμή, κοφτερή και γρήγορη σε όλα τα τραγούδια προσφέρει υψηλή αδρεναλίνη. Στίχοι φαρμάκι που κεντράρουν στην καρδιά των προβλημάτων στην πιο street - punk αισθητική που μπορούσε να παρουσιαστεί. Το LP γνωρίζει μεγάλη εμπορική επιτυχία φτάνοντας στο νούμερο τρία των indie charts, ενώ το γκρουπ μετακομίζει στην Clay Records "σπίτι" των Discharge και G.B.H.

Πρώτη κυκλοφορία στην Clay είναι το single Jailhouse Rock/Sonic Omen το καλοκαίρι του 1983. Σα να αρχίζει να διακρίνεται από εδώ και πέρα μια μεταστροφή του γκρουπ σε λίγο πιο νεοκυματικούς ρυθμούς. Καλό το flip - side με ωραίους στίχους και μελωδία. Άσκοπη και άστοχη όμως η διασκευή που δεν προσφέρει τίποτα απλώς λειτουργεί σαν προάγγελος για το τι θ' ακολουθήσει.

Και αυτό που θ' ακολουθήσει είναι το single Banner Of Hope/Low Of The Jungle που κυκλοφορεί στα τέλη του 1983. Το Banner Of Hope είναι ένα καλό, μελωδικό κομμάτι με πιασάρικο ρεφραίν και χαμηλούς τόνους. Τα flip - side όμως είναι άλλο ένα κακό δείγμα της νέας τάξης των πραγμάτων που ακολουθεί το γκρουπ, κάτι που θα συνεχιστεί και στην επόμενη κυκλοφορία.

When The Punks Go Marching InΕίναι Μάρτιος του 1984 όταν οι Abrasive Wheels βγάζουν το δεύτερό τους LP. Είναι το Black Leather Girl σε παραγωγή του Mike Stone ιδιοκτήτη της Clay Records. Αυτός είναι ένας δίσκος με μερικές καλές, αλλά δυστυχώς με περισσότερες κακές στιγμές. Με τουλάχιστον τρεις ταχύτητες πιο κάτω από το When The Punks Go Marching In, αρκετά πιο εύπεπτο, πολύ γλυκανάλατο, με πιο hard rock ύφος παρά punk. Αν και τα φωνητικά είναι πιο σωστά από τις προηγούμενες δουλειές τους και οι συνθέσεις πιο προσεχτικές, αν και η παραγωγή είναι πιο στιβαρή και η δομή πιο ολοκληρωμένη, λείπει το συναίσθημα, η οργή και ενέργεια που ανάβλυζε τόσο καιρό το συγκρότημα. Από το LP ξεπήδησε το single The Prisoner/Christianne που ουσιαστικά ήταν και τα μόνα δύο κομμάτια που επέπλεαν κάπως στο γενικό μέτριο αποτέλεσμα. Κοινό και κριτικοί δε φαίνεται να απασχολήθηκαν ιδιαίτερα με τον δίσκο, και έτσι μετά από μια αμερικάνικη περιοδεία, ο Harry αποχωρεί από το γκρουπ το οποίο μετά από λίγο καιρό και προς το τέλος του 1984 διαλύεται.

Είκοσι χρόνια σιωπής και ξαφνικά η είδηση σκάει σαν βόμβα. Οι Abrasive Wheels επανενώνονται με την ίδια σύνθεση και την προσθήκη σαν δεύτερου κιθαρίστα τον Steve Popplewell. Περιοδεύουν με σχετική επιτυχία και το 2007 με μοναδικό εναπομείναντα μέλος τον Shonna κυκλοφορούν και ένα EP μικρής σημασίας με τίτλο Nothing To Prove στην SOS records που περιέχει πέντε κομμάτια και ισάριθμα videos.