The Adicts

Βιογραφικό

Ήταν από το Ίπσουιτς, είχαν σταθερή σύνθεση και δεν τους άρεσε... η Vivienne Westwood. Του Μίλτου Τσίπτσιου

The AdictsΤην εποχή που η ποδοσφαιρική παρέα του Paul Mariner, του Terry Bucher και του Arnold Muhren μεσουρανούσε στα Ευρωπαϊκά γήπεδα με την θρυλική Ipswich Town F.C., το Ίπσουιτς είχε ακόμη έναν λόγο για να αισθάνεται υπερήφανο. Ήταν για τους Adicts που με τη μουσική τους προσθέσανε και αυτοί λίγη χαρά, δίνοντας λίγο χρώμα σε αυτή τη μουντή και κρύα γωνιά της ανατολικής Αγγλίας.

Οι Adicts, που παρεμπιπτόντως πρέπει να είναι το μοναδικό punk rock συγκρότημα που κατάφερε να διατηρήσει το ίδιο line up από τότε που δημιουργήθηκε έως και σήμερα.

Ξεκίνησαν στις αρχές του 1976 ως The Pinz με τους Keith "Monkey" Warren στα φωνητικά, τον Mel Ellis στο μπάσο, τον Pete "Dee" Davison στην κιθάρα και τον αδελφό του Michael "Kid Dee" Davison στα ντραμς. Μετονομάζονται σε Adicts και εν αντιθέσει με τον αυστηρό ενδυματολογικό κώδικα του punk με τις παραμάνες και τα μαύρα δερμάτινα, αυτοί εμφανίζονται μονίμως στα λευκά όπως οι συμμορίτες της γνωστής ταινίας του Κιούμπρικ "Το Κουρδιστό Πορτοκάλι". Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η παρουσία του τραγουδιστή τους Monkey που βάφεται σαν τον τζόκερ της τράπουλας σε κάθε τους εμφάνιση, έξω από κάθε punk κατεστημένο.

Αφού πέρασε σχεδόν μια τριετία πάνω στην οποία έχτισαν μια γερή βάση οπαδών διαμέσου μόνο συναυλιών, φτάνουμε στα 1980 την χρονιά που οι Adicts κυκλοφορούν το πρώτο τους EP το Lunch With The Adicts στην Dining Out Records. Δυναμικό ντεμπούτο με τέσσερα κομμάτια τα Easy Way Out, Straight Jacket, This Week και Organised Confusion, με τα δύο πρώτα να παραμένουν ως και σήμερα από τα highlight της δισκογραφίας τους. Απλό, όμορφο street punk με ποπ πινελιές και στοχοποιημένους στίχους με άποψη. Το Straight Jacket είχε και την τύχη να συμπεριληφθεί στην πρώτη συλλογή του Punk And Disorderly, ενώ το Easy Way Out παραμένει ακόμη ένα αναπόσπαστο κομμάτι των ζωντανών τους εμφανίσεων.

Songs of PraiseΤον Οκτώβριο του 1981 κυκλοφορεί το πρώτο τους LP το Songs Of Praise στην δική τους Dwed Records μικρό παρακλάδι της πιο μεγάλης στο χώρο Fall Out Records. Πολύ καλό LP, σίγουρα το καλύτερο της καριέρας τους με κομμάτια που στο πέρασμα των χρόνων έγιναν κλασικά. Δίλεπτα και τρίλεπτα διαμαντάκια pop αισθητικής όπως τα Telepathic People και Mary Whitehouse και power punk χαρακτήρα σαν το England, το Number και το Get Adicted, με πιασάρικα ρεφραίν, και μελωδικά πολύ όμορφα φωνητικά με ευκολομνημόνευτους στίχους. Η φωνή του Monkey με την χαρακτηριστική της προφορά δημιουργεί ένα ηχόστρωμα πολύ κοντά σε αυτό των αρχικών Buzzcocks στο πιο σκληρό τους, ενώ η χροιά του ώρες - ώρες θυμίζει αυτή του Robert Smith εποχής Three Imaginary Boys.

Ο δίσκος έφτασε στο δεκαπέντε του indie top και έβγαλε σαν single ίσως το πιο διάσημο κομμάτι των Adicts το Viva La Revolution, με flip side το Numbers από τον δίσκο και το ακυκλοφόρητο (My Baby Got Run Over By A) Streamroller.

Το δεύτερο LP των Adicts είναι το The Sound Of Music αυτή τη φορά στη Razor Records το Νοέμβριο του 1982. Και αυτό το άλμπουμ ακολουθεί την πεπατημένη του προκατόχου του. Μικρής διάρκειας απλά τραγούδια με σταθερά γρήγορο τέμπο, όμορφα γλυκά φωνητικά, μελωδικές μπασογραμμές και επιθετικές κιθάρες. Με ήχο να δανείζεται τα καλύτερα στοιχεία από τους Undertones και να τα συνδέει με την φρεσκάδα των Ramones, το The Sound Of Music είναι σίγουρα το δεύτερο δυνατότερο χαρτί της δισκογραφίας των Adicts. Εδώ μέσα υπάρχει το Joker In The Park το πιο αυτοβιογραφικό κομμάτι που συνέθεσε ποτέ ο Monkey, το πολιτικοποιημένο punk μανιφέστο Johnnie Was A Soldier, αλλά και μερικά εύπεπτα ποπάκια όπως τα How Sad, Lullaby και Chinese Takeaway. Το τελευταίο, αποτελεί και το single του δίσκου που κυκλοφόρησε λίγες εβδομάδες μετά, μαζί με το δυναμικό και γρήγορο Too Young και μια αδιάφορη και μάλλον κακή διασκευή στο You'll Never Walk Alone. Και αυτό το single έγινε εμπορικά αποδεκτό φτάνοντας στο νούμερο εφτά στους indie καταλόγους, τη στιγμή που το LP μπήκε στο τοπ εκατό του επίσημου τοπ της Αγγλίας κάνοντας τους ένα από τα πιο εμπορικά επιτυχημένα συγκροτήματα της δεύτερης γενιάς του Αγγλικού punk.

Στα μέσα του 1983 βγαίνει το νέο single των Adicts. Είναι το Bad Boy/Shake Rattle Bang Your Head που αν και κατώτερο των προηγούμενων κυκλοφοριών κάνει μεγάλη επιτυχία η οποία εξαργυρώνεται για το συγκρότημα με ένα συμβόλαιο στην Sire. Σε αυτήν θα κυκλοφορήσουν το single Tokyo/The Odd Couple/ADX Medley σαν ADX και όχι σαν Adicts. Αυτό γίνεται εξαιτίας των εμφανίσεών τους σε μία τηλεοπτική παιδική εκπομπή και με το Adicts όπως αναφέρουν θ' ακούγονταν κάπως "άσεμνοι". Το Tokyo είναι ένα μέτριο τραγούδι παραφορτωμένο στην παραγωγή, με τα προσχήματα να κρατάει μόνο του το The Odd Couple από τα καλύτερα των Adicts.

The Sound of MusicΤέλος πάντων, φαίνεται πως η μετακόμισή τους στην Sire δεν ήταν πολύ καλή ιδέα, μην παίρνοντας από αυτήν αυτά που προσδοκούσαν κι έτσι κυκλοφορούν το τελευταίο τους EP σε αυτή την εταιρία και πάλι ως ADX το ακόμη χειρότερο από τα προηγούμενα Falling In Love Again, Come Along/It's A Laugh, Saturday Night τον Μάιο του 1985.

Εν τω μεταξύ η Chaos Tapes έχει βγάλει την πολύ δύσκολη να βρεθεί πια κασέτα με τίτλο Live At The Moonlight Club 28/2/82 και η Fall Out την συλλογή This Is Our Life που περιέχει όλο το Lunch With The Adicts μερικά κομμάτια από το Songs Of Praise και κάποια ακόμη από ηχογραφήσεις τους στην εκπομπή του John Peel.

Μετά από αυτή τη σύντομη διαδρομή τους στην Sire, οι Adicts "επαναπατρίζονται" στην Razor για το επόμενό τους LP το Smart Alex το 1985. Αυτό το LP είναι κατώτερο των προηγούμενων δύο, με τα τραγούδια να προσανατολίζονται περισσότερο στο new wave, με πιο χορευτικούς ρυθμούς, μεγαλύτερη χρήση των keyboards με την προσθήκη του James Harding σε αυτά, και απομάκρυνση του γκρουπ από τις πατροπαράδοτες punk rock φόρμες. Εδώ περιέχεται το Bad Boy και μια νέα -βελτιωμένη η αλήθεια είναι- εκδοχή του Tokyo. Το Troubadour, το Crazy και το ομώνυμο κομμάτι σώζουν κάπως το άλμπουμ που μετά κόπων και βασάνων θα φτάσει στο νούμερο εφτά του indie chart.

Λίγο καιρό μετά το Smart Alex κυκλοφορεί και πάλι στην Dwed Records το σπανιότατο πλέον single Bar Room Bop με τέσσερα κομμάτια τα Champs Elysees, Sound Of Music, Who Spilt My Beer? και Cowboys. Τουλάχιστον απολαυστικό αυτό το single επανάφερε τους Adicts στο προηγούμενα υψηλά τους στάνταρ με αυτά τα τέσσερα τραγούδια με προεξέχοντα αυτών το ιδιαίτερα δημοφιλές στους... "Addicted To Adicts" Who Spilt My Beer.

Fifth OvertureΤο επόμενο άλμπουμ των Adicts είναι το Fifth Overture. Κυκλοφόρησε το 1986 στην Γερμανία από την Gama Records. Είναι η εποχή που το συγκρότημα με τις λάθος αποφάσεις του έβλεπε τις μετοχές του να πέφτουν και τις πόρτες μία-μία να κλείνουν. Η Γερμανία όμως, το γνωστό αποκούμπι του κάθε πικραμένου rocker, τους περιμαζεύει και αποτελεί την τελευταία ευκαιρία του συγκροτήματος για κάτι σωστό, με ένα μεγάλο πυρήνα οπαδών που πάντα θα τους στήριζε σε δύσκολες περιόδους. Δυστυχώς όμως, εξαιρουμένου του ερωτικού I Am Yours ενός πράγματι πολύ όμορφου κομματιού, το υπόλοιπο άλμπουμ δεν έχει καμία σχέση με οτιδήποτε προηγούμενο είχαν κυκλοφορήσει ποτέ. Άνοστα χειρίστου είδους new wave κομμάτια, στα όρια του electro pop, αδύναμες ξεθωριασμένες συνθέσεις με τα synths να κυριαρχούν, κιθάρα που προσπαθεί να ξεχωρίσει με ανούσια ριφ και τον Monkey στις χειρότερες στιγμές του. Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη που αυτός ο δίσκος χάθηκε στο διάβα της ιστορίας έτσι απότομα όπως κυκλοφόρησε. Μάλιστα για έναν καιρό αποτέλεσε και ένα είδος collectors item περισσότερο για ιστορικούς λόγους παρά λόγω της ποιότητάς του.

Ακολουθεί μία χειμερία νάρκη εφτά περίπου ετών η οποία σπάει μόνον για τα δύο γνωστότερα live άλμπουμ των Adicts. Το πρώτο είναι το Live And Loud που είναι ηχογραφημένο την εποχή που ετοιμάζονταν το The Sound Of Music. Αυτό το live αν και ημιεπίσημο και με όλο του τον ερασιτεχνισμό και τον κακό του ήχο, ξεδιπλώνει απλά και όμορφα ένα ατόφιο street punk, με τη διασκέδαση να χτυπάει κόκκινο, με τον χορό να φτάνει μέχρι τελικής πτώσεως και με την χαρά και την ευχαρίστηση να αναδύεται για όλους, κοινό και μουσικούς.

Ακόμη πιο ολοκληρωμένο φαίνεται το επίσης live Rockers Into Orbit που κυκλοφόρησε το 1988 από την Fall Out Records, ηχογραφημένο - που αλλού - στην Γερμανία. Μία ώρα και παραπάνω απολαυστικού, γεμάτου δύναμη, ενέργεια και punk rock υψηλού επιπέδου, με παρουσίαση όλων των χιτ του συγκροτήματος και με το ίδιο να βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα. Είναι η καλύτερη αγορά για κάποιον που θέλει να γνωρίσει την πραγματικά δυναμική διασκέδαση.

Η μεγάλη επιστροφή πραγματοποιείται το 1992 τη χρονιά που κυκλοφορεί το ολοκαίνουργιο LP τους το απλά ονομαζόμενο 27. Πολύ καλύτερο από τον προκάτοχό του, το 27 περιέχει ότι ακριβώς ζητάει ο μέσος οπαδός του γκρουπ. Γρήγορα, μελωδικά και όμορφα punk rock τραγούδια όπως ακριβώς είχε συμβεί τότε με τα Songs Of Praise και Sound Of Music. Χωρίς βέβαια να είναι του επιπέδου των δύο προαναφερόμενων, το 27 είναι αξιόλογο και επαναφέρει τους Adicts στην κορυφή των συγκροτημάτων αυτού του είδους. Highlight του δίσκου τα ποπ ξεσηκωτικά Do It, Bog και Shangri La, τα άκρως street punk rock Love Sucks και That's Happiness, το σχεδόν hardcore Football Fairy Story και το δυναμικό αλλά δακρύβρεχτο Angel που κυκλοφόρησε και ως single μαζί με το -παραδίδω μαθήματα στους Green Day- Rockers In The Rags, το νέο Streamroller που τώρα ονομάζεται 7:27 και το υπέρ - ποπίζον G.I.R.L.

The Complete Adicts Single CollectionΑκολουθούν άλλα δέκα χρόνια σιωπής με τα μέλη ν' ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο εκτός του συγκροτήματος, και με τις εταιρίες να κυκλοφορούν ότι συλλογές μπορεί να φανταστεί ο καθένας, εκμεταλλευόμενες το πολύ καλό υλικό που είχαν στα χέρια τους και την εμπορική αξία του ονόματος των Adicts. Ανάμεσα στις δεκάδες που υπάρχουν, αυτή που ξεχωρίζει είναι το The Complete Adicts Single Collection που περιλαμβάνει ένα προς ένα όλα τα single του συγκροτήματος, ενώ αξιοσημείωτες είναι και οι συλλογές "ξεκίνημα" για κάποιον αδαή περί του γκρουπ, όπως το The Very Best Of The Adicts και το Joker In The Pack.

Το 2002 η Captain Oi κυκλοφορεί το επόμενο LP των Adicts. Λέγεται Rise And Shine και όπως όλα τα προηγούμενα έτσι και αυτό βασίζεται στο τρίπτυχο punk, pop και entertainment. Η αλήθεια είναι πως στο τελευταίο τα καταφέρνουν μια χαρά με μερικά πολύ διασκεδαστικά και ευχάριστα κομμάτια. Η συνύπαρξη όμως του pop με το punk εδώ δεν φαίνεται να τους βγαίνει. Ακούγονται κάπως ξεθωριασμένοι, λίγο ξεπερασμένοι, σαν ξεροκέφαλοι παππούδες που επαναπαύονται στις δάφνες του παρελθόντος μη καταλαβαίνοντας πως τα αναμασήματα δεν πιάνουν τόπο και πως η μουσική έχει προχωρήσει.

Κάπως έτσι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και το Rollercoaster του 2005 που κυκλοφόρησε από την SOS Records. Ο δίσκος ξεκινάει με το Let's Have A Party. Μια καλή πράγματι στιγμή και ένα από τα δύο τρία που αξίζουν. Η συνέχεια όμως είναι ανούσια. Η διαπίστωση είναι πως φλόγα που ανέβλυζε κάποτε από μέσα τους έχει πια χαθεί. Δεν αξίζει ακόμη και στους ίδιους να περιφέρονται με τέτοια κομμάτια. Όλη αυτή η ατμόσφαιρα του κάνω πάρτυ και διασκεδάζω το ακροατήριο πάει στράφι. Τα προσχήματα κρατάει ή τουλάχιστον προσπαθεί το Hello Farewell Goodbye, το Make My Day και το ομώνυμο Rollercoaster. Κατά τ' άλλα απελπισία.

Ακόμη και τώρα κυκλοφορούν κάποια σενάρια για επερχόμενο δίσκο των Adicts. Ποιος ξέρει, ίσως ξαναβρούν τον δρόμο τους και γνωρίσουν και πάλι την επιτυχία που τους αξίζει. Άλλωστε δεν είναι μυστικό πως με την ίδια ίσως και χειρότερη μουσική, άλλα συγκροτήματα αναβίωσης αυτού του pop punk είδους έχουν γίνει εκατομμυριούχοι. Γιατί όχι και οι Adicts;