The Adverts

Βιογραφικό

Μεγάλα τραγούδια και μικρή καριέρα: One Chord Wonders, Gary Gilmore's Eyes, Bored Teenagers, No Time To Be 21... Του Μίλτου Τσίπτσιου

The AdvertsΟι Adverts είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα συγκροτήματος που απέτυχαν να κάνουν τη σπουδαία καριέρα και να γίνουν εμπορικά επιτυχημένοι, παρά την θετική κριτική αποδοχή που απέσπασαν, αλλά και την κατά γενική ομολογία θαυμάσια μουσική που προσέφεραν, στην τελικά πολύ μικρή χρονική περίοδο της ύπαρξής τους.

Από τα λεγόμενα πρώτης γενιάς συγκροτήματα του Αγγλικού punk rock, οι Adverts δημιουργήθηκαν τον 1976 από το μετέπειτα ζευγάρι και στη ζωή T.V. (Tim) Smith φωνητικά και Gaye Advert μπάσο. Αυτοί οι δύο μαζί με τους Howard (Boak) Pickup στην κιθάρα και τον Laurie (Muscat) Driver στα ντραμς, άφησαν κληρονομιά πίσω τους εφτά singles και δύο άλμπουμ που αποτέλεσαν μια σημαντική παρακαταθήκη και ένα είδος οχήματος για τα υπόλοιπα γκρουπ του είδους που θ' ακολουθούσαν.

One Chord WondersΣυνέδεσαν τ' όνομά τους ίσως περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο punk rock γκρουπ με το θρυλικό club Roxy, παίζοντας μάλιστα εκεί και το πρώτο τους live τον Ιανουάριο του 1977 ως support στους Generation X. Αρχικά μπαίνουν στο άρμα των Damned και περιοδεύουν στην Αγγλία με αυτούς. Πέρα από τις συναυλίες που θ' ακολουθούσαν, η περιοδεία αυτή θα μείνει ιστορική από την αφίσα που τη συνόδευσε, η οποία καλούσε τον κόσμο να παρακολουθήσει αυτές τις εμφανίσεις λέγοντας τους: "The Damned can play three chords. The Adverts can play one. See all four at..."

Μετά από την προτροπή του Brian James υπογράφουν στην Stiff Records από την οποία κυκλοφορούν ένα από τα καλύτερα singles της πρώτης γενιάς του punk, το θρυλικό One Chord Wonders τον Μάρτιο του 1977 σε παραγωγή του Larry Wallace των Pink Fairies. Είναι ένα κομμάτι σκληρό μα κι ευαίσθητο, δυνατό αλλά και μελωδικό, δραματικό μα και ταυτόχρονα αισιόδοξο, μια σύνθεση που θα τους στιγματίσει και θ' αποτελέσει αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας, όχι μόνο της δικής τους αλλά και ολόκληρου του punk κινήματος της Βρετανίας. Μέσα από τους στίχους αυτού του τραγουδιού βγαίνει όλη η αγωνία (I wonder what we'll play for you tonight / Something heavy or something light / Something to set you soul alight), όλη η απόγνωση (I wonder how we'll answer when you say / "We don't like you - go away / Come back when you learn to play"), όλη η αβεβαιότητα του μουσικού για το πώς θα υποδεχτεί την μπάντα του το κοινό (I wonder what we'll do when things go wrong / When we're half - way through / Our favorite song / We look up and the audience has gone). Και το τραγούδι θα κλείσει έτσι όπως μόνο το punk attitude ορίζει. Γιατί τελικά... The wonders don't care / We don't give a damn.

Gary Gilmore's EyesΣτο το flip - side επιλέχτηκε το Quick Step, αρκετά καλό κομμάτι όχι όμως στο ύψος του One Chord Wonder. Για το εξώφυλλο του δίσκου οι επιτελείς της Stiff διάλεξαν μια φωτογραφία της Gaye Advert. Αυτό το βλοσυρό και απόμακρο ύφος, αυτή η διεισδυτική και συνάμα προκλητική ματιά, έκανε την Advert να ξεχωρίσει μέσα στον macho αντρικό κόσμο, και από εκείνη τη στιγμή να γίνει το πρώτο sex σύμβολο του Αγγλικού punk. Και να σκεφτεί κανείς πως η επιλογή της φωτογραφίας έγινε εν' αγνοία του γκρουπ που θεωρούσε ως τότε πως στο εξώφυλλο θα συμπεριλαμβάνονταν όλοι μαζί.

Παράλληλα με την κυκλοφορία του single οι Adverts δέχονται την πρόσκληση του John Peel για το πρώτο από τα συνολικά τέσσερα session που θ' ακολουθήσουν για την μουσική εκπομπή του. Το συγκεκριμένο σετ περιλάμβανε τα δύο κομμάτια του single συν το New Boys και τα δύο τραγούδια που θ' αποτελούσαν λίγο αργότερα το δεύτερό τους single. Αυτά είναι τα Gary Gilmore's Eyes και Bored Teenagers που κυκλοφόρησαν τον Αύγουστο του 1977 από την Anchor Records το Αγγλικό παράρτημα της Αμερικάνικης πολυεθνικής ABC. Θεωρείται ένα από τα καλύτερα punk rock singles όλων των εποχών και αποτελεί τη μεγαλύτερη επιτυχία του γκρουπ μιας που έφτασε ως το τοπ είκοσι του επίσημου chart της Αγγλίας. Περιγράφει με μοναδική μαεστρία την ιστορία του ανθρώπου που ξύπνησε μια μέρα βλέποντας τον κόσμο μέσα από τα μάτια του Gary Gilmore, του ανθρώπου που τελευταία του επιθυμία πριν θανατωθεί για τους φόνους που διέπραξε, ήταν να δωρίσει τα όργανά του σε συνανθρώπους του. Πραγματικά εξωφρενική η δραματοποίηση των γεγονότων αλλά και η σύλληψη των χαρακτήρων σε αυτό το τραγούδι από τον Smith, που σιγά - σιγά αρχίζει ν' αναδεικνύεται σε έναν από τους μεγαλύτερους συνθέτες του punk rock. Όσον αφορά το Bored Teenagers είναι από τα πρώτα κομμάτια που έγραψε ο Smith, πρωτοπαρουσιάστηκε στη συλλογή Live At the Roxy WC2, και έμελλε να είναι και το αγαπημένο τραγούδι των fans του γκρουπ.

Safety In NumbersΣαν αποτέλεσμα της επιτυχίας τους έρχεται και η ανταμοιβή με την εμφάνισή τους στο Top Of The Pops και ένα ακόμη session για τον Peel. Αυτό περιλαμβάνει τα κομμάτια New Church, The Great British Mistake, Safety In Numbers και We Who Wait. Και πάλι τα δύο τελευταία χρησιμοποιήθηκαν για το επόμενό τους single που όμως δεν πήγε τόσο καλά εμπορικά όσο θα περίμενε η εταιρία παρά του ότι και τα δύο κομμάτια ήταν πολύ καλά. Παρόλα αυτά κερδίζουν μια θέση στην περιοδεία του Iggy Pop στην Ευρώπη και πιο δυνατοί πλέον κυκλοφορούν το τέταρτο στη σειρά single τους.

Είναι το No Time To Be 21/New Day Dawning στην Bright Records τον Ιανουάριο του 1978, που και αυτό θα μπει στο top σαράντα της Αγγλίας και θα είναι ο προάγγελος για το πρώτο τους LP που θα ονομαστεί Crossing The Red Sea. Άλμπουμ εφάμιλλο, ίσως και καλύτερο από τα πρώτα των Sex Pistols, των Clash, των Damned ή των Jam, θα κυκλοφορήσει σε μια εποχή που ο κόσμος είχε ανάγκη για κάτι νέο και ανατρεπτικό, κάτι που θα του έδινε ελπίδα στην ανυπόφορη ζωή του και θα μίλαγε με λόγια που θα μπορούσαν να έβγαιναν από το μυαλό του. Και αυτό ακριβώς κατάφεραν οι Adverts. Μέσα από τα αυλάκια αυτού του δίσκου ξεχύνεται όλη η αισιοδοξία για τις καλύτερες μέρες της νέας μουσικής, όλη η χαρά τους για την συμμετοχή τους σε αυτήν. Συνυπάρχει όμως και μια εναντίωση για τις κοινωνικές αδικίες, συνάμα με τη θλίψη για την άσχημη πολιτική κατάσταση.

Τα θεατρικά και δραματοποιημένα φωνητικά του Smith γοητεύουν ξεδιπλώνοντας όλο του το ταλέντο και όλη του την ισχυρή προσωπικότητα. Απλές και όμορφες μελωδίες στο μπάσο, ξερά και αλαφιασμένα τύμπανα όπως είχαν ακουστεί παλαιότερα από τον Keith Moon ή και πιο πρόσφατα από τον Rat Scabies, κιθάρα γεμάτη ενέργεια που παραμορφώνει και ηχεί σαν καταπέλτης, ή που βγάζει συναίσθημα στις πιο χαλαρές της στιγμές. Ξεκάθαροι επηρεασμοί από Stooges, Sex Pistols και Damned και δύο νέα αριστουργήματα το The Great British Mistake και το Bombsite Boy που συμπληρώνουν θαυμάσια τα κομμάτια από τα singles που επαναπαρουσιάζονται εδώ.

No Time To Be 21Χαρακτηριστικό της αρτιότητας του δίσκου το γεγονός πως το Gary Gilmore's Eyes αν και επαναηχογρφήθηκε για τις ανάγκες του άλμπουμ, τελικά έμεινε απ' έξω λόγω χώρου. Η πραγματικά σκληροτράχηλη παραγωγή που προσέδωσε ένα ακόμη κύρος στο άλμπουμ έγινε από τον John Leckie, γνωστού από τις δουλειές του με τους Magazine, τους PiL και τους Simple Minds. Το Crossing The Red Sea έμεινε στην ιστορία σαν ένα από τα κλασικότερα και καλύτερα punk rock άλμπουμ όλων των εποχών και έφτασε ως το νούμερο τριάντα οχτώ στο επίσημο τοπ της Αγγλίας.

Όμως, η πολύ μεγάλη επιτυχία του δίσκου και η μεγάλη ανταπόκριση του κοινού γι' αυτό, ήταν κάτι που τελικά οι Adverts δεν μπόρεσαν ποτέ να διαχειριστούν, και άρχισαν οι λάθος κινήσεις που τους οδήγησαν στην παρακμή και σιγά - σιγά στον αφανισμό και τελικά στην διάλυση. Αμέσως μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, ο Laurie Driver αποχωρεί από το γκρουπ για λόγους υγείας και αντικαθίσταται για λίγο από τον John Towe πρώην Generation X και Alternative TV, και λίγο αργότερα από τον Rod Latter. Με τη νέα σύνθεση θα πάνε για το τρίτο τους session στον John Peel τον Αύγουστο του 1978, εκεί όπου θα παρουσιάσουν πέντε νέα κομμάτια τα Fate Of Criminals, Love Songs, I Surrender, Television's Over και Back From The Dead. Και πάλι τα δύο τελευταία θα χρησιμοποιηθούν για το επόμενό τους single που θα κυκλοφορήσει το Νοέμβριο του 1978 από την RCA. Το Television's Over με χροιά από sixties, λίγο ψυχεδελικό και κάπως γλυκανάλατο, δεν κατάφερε να σταθεί στο ύψος των προηγούμενων κυκλοφοριών, κάτι που ισχύει και για το flip - side Back From The Dead που είναι μια σύνθεση του Smith σε συνεργασία με τον Richard Strange των Doctor Of Madness.

Το 1979 ξεκινάει με την προσθήκη του κημπορντίστα Tim Cross σαν πέμπτο μέλος, και την κυκλοφορία του single My Place/New Church. Είναι βέβαιο πως πλέον ο ήχος τους έχει απομακρυνθεί από τις πρώτες τους μέρες, φτάνοντας στο σημείο να γίνει πιο ακουστικός και εύπεπτος, χωρίς όμως να χάνει την ενέργεια και την σπιρτάδα του. Κάπως έτσι ηχεί το My Place, ενώ το New Church είναι ηχογραφημένο live και έχει παρθεί από την Γερμανική ταινία Burning Boredom στην οποία συμμετείχε και το γκρουπ.

Crossing The Red SeaΤελικά έρχεται ο μοιραίος Οκτώβρης του 1979 που σηματοδότησε όλες τις εξελίξεις για του γκρουπ. Ενώ έχουν ολοκληρωθεί οι ηχογραφήσεις για το νέο άλμπουμ των Adverts, αποχωρεί ο Pickup και αντικαθίσταται από τον Paul Martinez. Ένας άλλος Martinez ο Nick θ' αναλάβει χρέη ντράμερ για το τέταρτο και τελευταίο Peel Session. Τα νέα τραγούδια που θα παρουσιαστούν εδώ είναι τα The Adverts, I Looked At The Sun, Cast Of Thousands και I Will Walk You Home. Και πάλι τα δυο τελευταία κυκλοφόρησαν ως single που έμελλε να είναι και το τελευταίο του συγκροτήματος και συμπεριλήφθηκαν στο δεύτερο και τελευταίο τους άλμπουμ με τίτλο Cast Of Thousands.

Το Cast Of Thousands χωρίς να είναι κακό άλμπουμ, χάνει συγκρινόμενο με τον προκάτοχό του. Τα κομμάτια είναι λίγο πιο σοφιστικέ, η χρήση του κήμπορντ είναι συχνή και παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ οι επιρροές από το new wave και τα γκρουπ στο στυλ των Boomtown Rats είναι ευδιάκριτες. Η θεωρία του "One Chord Wonder" ανήκει στο παρελθόν, καθώς οι μελωδίες είναι πιο διευρυμένες, ίσως και λόγω της παραγωγής που έγινε από τον Tom Newman συνεργάτη σε αρκετές δουλειές με τον Mike Oldfield. Παρά ταύτα η φωνή του Smith είναι το ίδιο παθιασμένη όπως και παλιά και το συνθετικό του ταλέντο παραμένει αναλλοίωτο με στίχους που εξακολουθούν και βομβαρδίζουν με μηνύματα και κοινωνικές αναζητήσεις. Καλύτερα κομμάτια του δίσκου τα Fate Of Criminals, I Surrender και Love Song χωρίς τα υπόλοιπα να υπολείπονται σε κάτι.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Smith, είχε ζητηθεί από τους ιθύνοντες της RCA στο εξώφυλλο του δίσκου να μπει η φωτογραφία του φλεγόμενου Βιετναμέζου μοναχού όπως αυτή παρουσιάστηκε στον πρώτο δίσκο των Rage Against The Machine. Κάτι τέτοιο θεωρήθηκε όμως πολύ προκλητικό, που προτίμησε τελικά κάτι πιο "light" για τον συγκεκριμένο δίσκο.

Μετά τη διάλυση του γκρουπ ο Smith συνεχίζει με τους T.V. Smith Explorers κυκλοφορόντας ένα άλμπουμ και μερικά singles, για να συνεχίσει σόλο καριέρα και μάλιστα να προγραμματίζει νέο άλμπουμ για το 2010.

Οι λάτρεις του γκρουπ φυσικά και θα ενθουσιαστούν με τους δύο ζωντανούς δίσκους που κυκλοφόρησαν αρκετά χρόνια μετά το τέλος των Adverts. Είναι το Live At The Roxy Club της Receiver Records του 1990 που μάλλον δεν προέρχεται από το Roxy, και το split LP με τους Ruts ονόματι Live And Loud του 1995. Επίσης, για μια πρώτη γνωριμία με το γκρουπ υπάρχει η άριστη συλλογή της Anagram με τίτλο The Punk Singles Collection, που περιλαμβάνει και τα δεκατέσσερα κομμάτια από τα εφτά singles του συγκροτήματος. Τέλος στο The Wonders Don't Care: The Complete Radio Recordings μπορεί κανείς να βρει όλα τα τραγούδια που ηχογραφήθηκαν για τις εκπομπές του John Peel.