Anti-Nowhere League

Βιογραφικό

Βρώμικοι, ηλίθιοι, σιχαμεροί, αποβράσματα. Του Μίλτου Τσίπτσιου

Anti-Nowhere LeagueΚατά καιρούς έχουν χαρακτηριστεί ως τα χειρότερα αποβράσματα της κοινωνίας. Ως τα πιο αυθάδη και επικίνδυνα στοιχεία για τη νεολαία, τα άτομα που βρίσκονται στο χαμηλότερο σημείο ποιότητας και κουλτούρας, με χαρακτηριστικότερο ιδίωμα τον μηδενικό σεβασμό στους συνανθρώπους τους. Εν κατακλείδι στιγματίστηκαν σαν οι πιο βρώμικοι, ηλίθιοι και σιχαμεροί από οποιουσδήποτε άλλους.

...Και όχι άδικα.

Ήταν μια παρέα αλητάμπουρων που δημιουργήθηκαν στις αρχές του 1980 στο Tunbridge Wells του Kent καμιά ώρα νότια του Λονδίνου. Μηχανόβιοι και πότες που το punk έλαχε να τους σμίξει. Ήταν ο Nick Culmer πιο γνωστός ως Animal στα φωνητικά και ο Chris Exall ή Maggo στην κιθάρα. Μαζί με τον Tony Shaw ή Bones στα ντραμς και τον Baggy Elvy στο μπάσο, ξεκινούν σαν μια cover band και παραμένουν έτσι ώσπου δεν υπήρχε club στην περιοχή που να τους δέχονταν ή που να μην τους έχει πετάξει στο δρόμο.

Με την προσθήκη του Clive "Winston" Blake και του Ιρανού Djahanshah Aghssa ή συντομότερα PJ (Persian John), ολοκληρώνεται το κλασσικό line up και το γυρίζουν στο punk rock, βρίσκοντας το ως το κοντινότερο μουσικό είδος που μπορούσε να ταιριάξει με τους χαρακτήρες τους.

Εξελίσσονται ραγδαία παίζοντας μαζί με τους Damned ή εφορμώντας με τους Chron Gen και τους Anti Pasti στο Apocalypse Tour των Exploited και υπογράφουν στην WXYZ. Εκεί κυκλοφορούν το πρώτο τους single το Streets Of London/So What. Το πρώτο είναι μια punk διασκευή στο folk χιτάκι του Ralph Mc Tell, ανέλπιστα εκπληκτικά αποδιδόμενο, με ρεαλισμό και σεβασμό, ενώ το flip - side είναι το τραγούδι που θα στιγματίσει το γκρουπ, όταν πολλά χρόνια αργότερα θα διασκευαστεί από τους Metallica και θα χαρίσει στιγμές δόξας και χρήματος στον Animal.

Με χυδαίους στίχους όπως: I've fucked the queen, I've fucked Bach, I've even sucked an old man's cock ή I've fucked a sheep, I've fucked a goat, I rammed my cock right down its throat, φυσικό επακόλουθο ήταν το δισκάκι να κυνηγηθεί από την αστυνομία, πολλά αντίτυπά του να κατασχεθούν, ακόμη περισσότερα να καταστραφούν, ενώ άξιο αναφοράς είναι πως βγήκε ανακοίνωση πως όσοι το έχουν στην κατοχή τους, να το παραδώσουν στα πλησιέστερα αστυνομικά τμήματα. Παρόλα αυτά το δισκάκι φτάνει στο νούμερο ένα του indie chart χαρίζοντας την πρώτη επιτυχία στους ANWL από τις αρκετές που θ' ακολουθούσαν.

Streets Of London/So WhatΜε καλό όνομα πλέον, εφορμούν στο δικό τους tour το λεγόμενο So What Tour, παίρνοντας μαζί τους Chelsea, Chron Gen και Defects. Αμέσως μετά βγαίνει το δεύτερό τους single I Hate People/Let's Break The Law. Ακόμη ένα τραγούδι γεμάτο punk βρωμιά και αυθάδεια, τη στιγμή που το flip-side είναι ένα καθαρό street punk αριστουργηματάκι από τα καλύτερα κομμάτι των ANWL. Το E.P. The Anti-Nowhere League που περιλαμβάνει και τα τέσσερα κομμάτια των δύο προαναφερόμενων single, κυκλοφόρησε αμέσως μετά μόνο για την Αμερικάνικη αγορά.

Το 1982 κυκλοφορούν το πρώτο τους LP το θρυλικό πλέον We Are... The League. Ένα άλμπουμ γεμάτο δύναμη, βρωμιά και αλητεία. Ένα άλμπουμ που τα συνδυάζει όλα: χιούμορ και οργή, ηλιθιότητα και μισογυνισμό. Ένα άλμπουμ έξω από τα δόντια, από ένα ισοπεδωτικό συγκρότημα που εκμηδενίζει κάθε έννοια καθωσπρεπισμού και κολακείας. Ένα άλμπουμ πιο ανήθικο από κάθε τι άλλο, που από όπου και αν το πιάσεις θα λερωθείς. Ένα άλμπουμ με τα περισσότερα "fuck" και "cunt" από κάθε άλλο, που ποτέ δεν θα το έπαιρνες δώρο για τα παιδιά σου. Ένα άλμπουμ από υπάνθρωπους διασκεδαστές που γίνανε punk είδωλα. Τέλος, ένα άλμπουμ που ο κόσμος το αγάπησε, απλά και όμορφα παιγμένο, με τραγούδια κλασικά, που κατέκτησε την επιτυχία, άλμπουμ αναφοράς για την δεύτερη γενιά του Αγγλικού punk. Το We Are...The League σκαρφάλωσε εύκολα στο νούμερο ένα του ανεξάρτητου chart, αλλά και στο είκοσι τέσσερα του επίσημου και έβγαλε το single Woman/Rocker ένα από τα πιο ξεδιάντροπα μισογύνικα και αντιφεμινιστικά τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ. Το απόλυτα πετυχημένο 1982 κλείνει με το τέταρτο single του γκρουπ το For You/Ballad Of JJ Decay.

Η συνεχόμενα προκλητική τους συμπεριφορά έχει ως αποτέλεσμα να πετιούνται ή να μην βρίσκουν εύκολα συναυλιακό χώρο να παίξουν, ενώ αν και καλούνται στο Top Of The Pops, τους απαγορεύεται ν' ανέβουν στη σκηνή από τη στιγμή που ο σχεδόν δίμετρος Animal κραδαίνει ένα τσεκούρι και απειλεί με αυτό το ανυποψίαστο κοινό. Ακολουθεί περιοδεία στην Αμερική με τους U.K. Subs που περιλαμβάνει θηριωδίες στα ξενοδοχεία, επεισόδια στα κλαμπάκια, ζημιές στα αεροπλάνα και στα πούλμαν και οτιδήποτε άλλο άσχημο, ενάντια σε κάθε τι που συμβαδίζει με τον καθωσπρεπισμό.

I Hate PeopleΤελικά, με την προσθήκη δεύτερου κιθαρίστα του Mark (Gilly) Gilham πηγαίνουν για συναυλίες στη Γιουγκοσλαβία το 1983 και για την κυκλοφορία του Live In Yugoslavia από την I.D. Records. Αυτός ο δίσκος πέρασε από σαράντα κύματα μέχρι να βγει καθώς οι αρχές της χώρας δέσμευσαν τις μήτρες εξαιτίας των άσχημων χαρακτηρισμών που ακούγονταν από το γκρουπ για τον Τίτο τον αρχηγό του κράτους. Μερικά μπιπ και κάποια κοψίματα και ραψίματα έσωσαν την κατάσταση και ο δίσκος κυκλοφόρησε κανονικά. Είναι ένα πολύ καλό live άλμπουμ παιγμένο από ένα γκρουπ που παρουσιάζεται αρκετά υπερφίαλο να φέρεται υποτιμητικά στον κόσμο νομίζοντας πως βρίσκεται σε υπανάπτυκτη χώρα, αλλά και με ένα αλαλάζον κοινό που δεν καταλαβαίνει τίποτα και συμμετέχει όσο πιο φανατισμένα μπορεί.

Με τον δεύτερο κιθαρίστα ο ήχος τους δυναμώνει, γίνεται πιο γεμάτος παίρνοντας όγκο, η παραγωγή είναι αρκετά καθαρή για την εποχή και τις συνθήκες και οι Anti-Nowhere League φαίνεται να βρίσκονται εδώ στη μεγαλύτερη φόρμα της καριέρας τους. Παίζουν με πάθος όλα τους τα χιτάκια, (παρουσιάζονται και δύο νέα τα Let The Country Feed You και We Will Survive), ενώ και για το encore επιφυλάσσουν μια διασκευή στο Paint It Black των Rolling Stones. Αυτή ήταν και η τελευταία αξιομνημόνευτη δουλειά των Anti-Nowhere League.

Η συνέχεια δεν είναι η αναμενόμενη, καθώς γίνεται μια προσπάθεια αλλαγής σ' ένα πιο μοντέρνο στυλ που δεν τους άρμοζε και που τους οδηγεί ουσιαστικά στον αφανισμό. Η αρχή του τέλους έρχεται όταν σε μία ακόμη περιοδεία στην Αμερική απολύεται ο PJ.

We are the leagueΜε το νέο τους ντράμερ Michael Βettell στα τέλη του 1984 κυκλοφορούν το μέτριο EP Out On The Wasteland στην ABC Records. Αυτό, περιέχει τρία τραγούδια, το ομώνυμο, το Queen And Country και το πραγματικά καλό και γνωστότερο από το live τους We Will Survive. Αυτή είναι και η μοναδική συμμετοχή του Bettell σε ηχογράφηση του γκρουπ. Λίγα χρόνια αργότερα πεθαίνει από όγκο στο κεφάλι.

Η ηχητική αλλαγή ολοκληρώνεται με το The Perfect Crime του 1987 το δεύτερό στούντιο άλμπουμ των Anti-Nowhere League. Εδώ ντράμερ είναι ο Jonathan Birch. Ο δίσκος κυκλοφόρησε μετά βασάνων και κόπων από την GWR Records εταιρία που ειδικεύονταν σε πιο hard και heavy κυκλοφορίες. Τα τραγούδια κινούνται σε power rock ή νεοκυματικούς ρυθμούς, τελείως αποξενωμένα από την punk αισθητική που έβγαζε το γκρουπ παλαιότερα, θυμίζοντας πιο πολύ γκρουπ όπως οι Alarm, οι Simple Minds, οι INXS ή οι Big Country γκρουπ με το οποίο μάλιστα περιόδευσαν. Φυσικό και αναμενόμενο το εγχείρημα αυτό να μη γίνει αποδεκτό από το hardcore κοινό του γκρουπ που επιδεικτικά το γυρνούν την πλάτη. Έτσι ο Animal διαλύει το γκρουπ και εξαφανίζεται από το προσκήνιο για μερικά χρόνια.

Το 1989 γίνεται μια σαν αποχαιρετιστήρια συναυλία στον τόπο καταγωγής τους που ηχογραφείται και κυκλοφορεί από τη σειρά Live And Loud της Link Records. Από την ίδια συναυλία προέρχεται και το EP Fuck Around The Clock. Καλό το live άλμπουμ, με τους ANWL να επανέρχονται στο γνωστό αλήτικό τους στυλ που δεν τους πρόδιδε ποτέ, με τα καθιερωμένα βρισίδια μεταξύ κοινού και μουσικών σε μία κατεξοχήν punk rock ατμόσφαιρα. Την ίδια περίπου εποχή η Cleopatra κυκλοφορεί τη συλλογή The Best Of Anti - Nowhere League ό,τι καλύτερο για κάποιον που θέλει να έχει μαζωμένα όλα τα καλούδια του συγκροτήματος.

To 1992 οι Metallica που στο μεταξύ έχουν διασκευάσει το So What, καλούν τον Animal να το τραγουδήσει σε μια συναυλία τους στο Wembley. Ο Animal μυρίζεται χρήμα και δόξα και επανασυνδέει τους ANWL. Τρία χρόνια αργότερα και ενώ περιστασιακά το γκρουπ δίνει μερικές συναυλίες που το κρατούν ζεστό, η Γερμανική Impact βγάζει το αδιάφορο EP Pig Iron με τέσσερα τραγούδια σε heavy metal ρυθμούς, ενώ την ίδια χρονιά βγαίνει και το live The Horse Is Dead από την Receiver και ένα χρόνο αργότερα το Return To Yugoslavia από την Knock Out Records με μέλη πλην Animal και Maggo κάποιους Beef στην κιθάρα, JJ Kaos στο μπάσο και Rewin Taylor στα ντραμς.

LiveΜε το Scum του 1998 ξανά από την Impact, επανέρχονται στις punk ρίζες τους. Ένα συμβατικό μεν, ικανοποιητικό δε old school punk άλμπουμ κοντά στο στυλ των U.K.Subs, τυπικά παιγμένο, χωρίς σκαμπανεβάσματα αλλά και χωρίς κάτι που να το αναδεικνύει. Με κακή προώθηση το άλμπουμ πήγε άπατο. Χωρίς ν' αποτελεί δα και κανένα αριστούργημα, ίσως άξιζε καλύτερης τύχης.

Το 2000 βγαίνει το LP Out Of Control που περιλαμβάνει υλικό από demo της εποχής We Are The League ή και προγενέστερο, που δεν είχαν χρησιμοποιηθεί ή είχε απορριφθεί. Τα κομμάτια που το απαρτίζουν, ακατέργαστα, σκληρά και άτεχνα, θαρρείς και βγήκαν από κάποια outtakes των Sex Pistols. Καλό υλικό λίγο όμως μπαγιάτικο και ξεπερασμένο για τον εικοστό πρώτο αιώνα.

Το 2001 ο αχώριστος σύντροφος του Animal και μυαλό των ANWL Maggo αποτραβιέται από το μουσικό στερέωμα αφήνοντας ουσιαστικά ακέφαλο το γκρουπ. Ο Animal επαναπροσλαμβάνει τον PJ και με τους Jez και Shady το 2005 βγάζουν το Kings And Queens στην Captain Oi. Ένα καλούτσικο άλμπουμ χωρίς όμως εξάρσεις, με χιλιοπαιγμένα θέματα που δεν τραβούν ιδιαίτερα το ενδιαφέρον του κοινού προς αυτό. Ο Animal παρά τα χρόνια που έχουν περάσει, εξακολουθεί και τραγουδά τα γνωστά αρρωστημένα θέματά του, πλέον όμως αυτά έχουν ξεθωριάσει και μόνο ως καρικατούρες εκλαμβάνονται. Σε αυτό το άλμπουμ ήταν να συμπεριληφθούν και δύο κομμάτια τα The Day The World Turned Gay και The Adventures Of Peter Vile. Και τα δύο αποκλείστηκαν από την τελική δωδεκάδα λόγω των επιλήψιμων θεμάτων τους και τελικά θα ενσωματώθηκαν στο Pig Iron-The Album που περιλαμβάνει το EP Pig Iron μαζί με το Scum από τη δική τους Nowhere Records.

To 2007 με νέο ντράμερ τον Nato, βγαίνει το αναπάντεχα ικανοποιητικό -τηρουμένων των αναλογιών- Road To Rampton. Είναι ένα αυτοβιογραφικό LP μέσα στο οποίο ξετυλίγεται όλη η αμαρτωλή ζωή του Animal από παιδί ως τη μέση ηλικία που βρίσκεται τώρα.

Αισίως το 2010 ο Animal πραγματοποιεί μια ακόμη περιοδεία και φαίνεται πως τίποτα δεν τον σταματά να προκαλεί και να μην αφήνει σε ησυχία οτιδήποτε καθωσπρέπει πέφτει στην αντίληψή του.