Anti-Pasti

Βιογραφικό

Γρήγορη αναγνώριση, ένα καλό άλμπουμ, ολίσθηση στη λήθη. Του Μίλτου Τσίπτσιου

Anti-PastiΑπό τις κλασσικότερες των περιπτώσεων συγκροτήματος που πριν καλά - καλά στηθεί στα πόδια του, κάνει το μπαμ γνωρίζοντας τεράστια εμπορική αποδοχή με ένα εξαιρετικό άλμπουμ από τα καλύτερα της δεύτερης γενιάς του Αγγλικού punk και ξαφνικά, μη μπορώντας να διαχειριστεί σωστά την ουρανοκατέβατη επιτυχία, κάνει βιαστικές και λάθος κινήσεις που το οδηγούν στη μετριότητα και τελικά στη διάλυση.

Ήταν τα καμάρια του Ντέρμπι και δημιουργήθηκαν στις αρχές του 1979 από τα τρία μέλη των Scrincers τον κιθαρίστα Duggi Bell, τον μπασίστα Russell Maw και τον ντράμερ Eddie Barke. Παίρνοντας ως τραγουδιστή τον Martin Roper γίνονται Anti-Pasti, μα πολύ γρήγορα οι Russell και Barke αναχωρούν και αντικαθίστανται από τον Stu Winfield και τον Stan Smith αντίστοιχα.

Η τύχη τους έφερε ν' ανοίξουν για τους Clash όταν αυτοί έφτασαν στο Ντέρμπι στα πλαίσια του London Calling Tour, και από τότε να γίνουν από τα πιο ονομαστά γκρουπ της περιοχής.

Στις αρχές του 1980 κυκλοφορούν την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά το Four Sore Points EP στη δική τους Dose Records. Αυτό, περιέχει τέσσερα κομμάτια τα No Government, το γνωστότερό τους τραγούδι, αυτό που τους ανέδειξε και ένα από τα πιο πολυτραγουδισμένα κομμάτια του Αγγλικού punk, το Two Years Too Late "δανεισμένο" από τους Epileptics πριν αυτοί γίνουν Flux Of Pink Indians, και τα 1980 και Something New. Το punk των Anti-Pasti είναι απλό, γρήγορο μα και προβλέψιμο, με πολιτικοποιημένο στίχο, και προβληματισμούς ιδιαίτερα προσιτούς στο νεανικό κοινό που έψαχνε τότε κάτι το διαφορετικό.

 Four Sore PointsΑμέσως μετά την κυκλοφορία οι Will Hoon και Kevin Nixon πρώην μέλη των Egyptian Kings αναλαμβάνουν στο μπάσο και τα ντραμς αντίστοιχα, τη στιγμή που το δισκάκι τους επανεκδίδεται από τη Rondelet Records στα τέλη του 1980.

Στα ίδια μουσικά και στιχουργικά πλαίσια κυκλοφορεί και το δεύτερό τους single τον Ιανουάριο του 1981 το Let Them Free/Another Dead Soldier-Hell. Πολιτικοποιημένο και δυνατό και αυτό, σταθεροποιεί τους Anti-Pasti στην κορυφή των νέων ονομάτων στο Αγγλικό punk.

Το 1981 φαίνεται πως ήταν η χρονιά τους καθώς μέσα σε αυτήν έβγαλαν μια κασέτα, ένα split single με τους Exploited, ένα ακόμη single, και το πρώτο τους άλμπουμ. Ξεκινώντας από την αρχή, μετά το Let Them Free βγαίνει η κασέτα της Chaos Tapes με τίτλο Live Lyceum σε δύο χιλιάδες κομμάτια, όπου γνωρίζουμε για πρώτη φορά καταγεγραμμένη τη δυναμική τους στα live. Με αυτή στο βιογραφικό τους και όντας σημαντικό πλέον όνομα παρότι με μόλις μια χούφτα τραγούδια, ακολουθούν τους Exploited στο Apocalypse Tour. Η φιλία ανάμεσα στα δύο γκρουπ οδήγησε στην κυκλοφορία του split single με τίτλο Don't Let Them Grind You Down όπου οι Anti - Pasti έδωσαν τα τραγούδια Ain't Got Me και Another Dead Soldier που είχαν ηχογραφηθεί από την εποχή των Winfield και Smith.

Ακολούθως βγαίνει το single Six Guns με το ομώνυμο και τα Now's The Time και Call The Army (I'm Alive) που πάει ως το νούμερο ένα του indie τοπ, και το πρώτο τους LP το The Last Call σε παραγωγή των ιδίων. Το The Last Call είναι ένας από τους σημαντικότερους δίσκους του Αγγλικού punk, με σπιρτόζικα τραγούδια, δυνατούς και πολιτικοποιημένους στίχους, λιτές αν και χορταστικές συνθέσεις, και στρωτά φωνητικά από μια δεμένη rhythm section, στο ύφος που καθιέρωσαν συγκροτήματα όπως οι Exploited και οι Abrasive Wheels. Σχεδόν όλα τα κομμάτια από το LP έγιναν επιτυχίες με κυριότερες τα City Below, Freedom Row και Last Call, πλην βέβαια τα ήδη χιλιοακουσμένα No Government και Another Dead Soldier που επαναλαμβάνονται και στο άλμπουμ. Ο δίσκος κλείνει με μια ωραιότατη διασκευή στο I Wanna Be Your Dog των Stooges και σκαρφαλώνει στο νούμερο τριάντα ένα του επίσημου τοπ της Αγγλίας.

Don't Let Them Grind You DownΩς εδώ όλα πήγαιναν καλά. Μάλιστα, στην υπέρ επιτυχημένη περιοδεία τους στην Αμερική (την πρώτη που έγινε από punk γκρουπ της δεύτερης γενιάς), σε μια συναυλία στο Σαν Φρανσίσκο είχαν την τιμή ν' ανοίξουν και για τους Dead Kennedys.

Αλλά ήταν αυτή η επιτυχία τους είχε χτυπήσει κατακέφαλα, κάνοντας το punk τους μοδάτο και αυτούς χωρίς να το καταλάβουν να βρίσκονταν σε συνεντεύξεις και φωτογραφίες σε κάθε είδους μουσικά περιοδικά. Η Rondelet από τη μεριά της τους είδε σαν την κότα που γεννάει τα χρυσά αυγά, και τους έκλεισε άρον - άρον στο στούντιο για το single East To The West/Burn In Your Own Flames. Σε αυτό προστίθεται ως πέμπτο μέλος στην κιθάρα ο Olly Hoon αδελφός του Will. Ο ήχος τους εδώ αλλάζει δραματικά και γίνεται πιο σοφιστικέ, τα γκάζια χαμηλώνουν και προστίθενται ηχητικές προσμίξεις διαφορετικών ειδών από το ως τότε κλασσικό τους punk, κάτι που ξένισε αρνητικά τους φίλους του γκρουπ.

Ήλθε και το LP Caution In The Wind για ν' αποτελειώσει το έργο. Ένας δίσκος που μπορεί να θεωρούνταν αξιοπρεπής για κάποιους με new wave τάσεις και ποπ ροκ φόρμες στο στυλ των Boomtown Rats, μα για δίσκος Anti-Pasti φαντάζει κάπως άχαρος και καταλήγει σε μια μεγαλειώδη αποτυχία, με τους ίδιους να βρίσκονται κατηγορούμενοι για ξεπούλημα. Μερικά καλά κομμάτια όπως το East To The West, το Hate Circulation, άντε βαριά -βαριά το The Best Of Us και τίποτα παραπάνω.

The Last CallΤο single Caution In The Wind/Last Train To Nowhere/Blind Faith που βγαίνει το Νοέμβριο του 1982, είναι και η τελευταία τους κυκλοφορία. Παρά τις καλές του προθέσεις αυτό το single, δεν κατάφερε ν' αντιστρέψει το βαρύ κλίμα που είχε δημιουργηθεί. Ο Roper απομακρύνεται από το γκρουπ με τον Dixon ν' αναλαμβάνει τα φωνητικά, αλλά αντιλαμβάνονται πολύ γρήγορα πως η σπίθα πλέον έχει σβήσει και διαλύονται στις αρχές του 1984.

Το1995 υπήρξε μια προσωρινή επανασύνδεση με μικρή περιοδεία στο νησί και σε Γερμανία, Βέλγιο και Ολλανδία, ενώ την ίδια χρονιά επανακυκλοφορεί Το The Last Call από την Anagram με bonus τα τρία πρώτα τους σιγκλάκια, όπως και το Caution In The Wind με τα δικά του, ενώ όλα μαζί μπορεί να τα βρει κάποιος στο The Best Of της Dojo της επόμενης χρονιάς.