Blonde Redhead

The Early Years

Οι Blonde Redhead προέκυψαν από τη συνάντηση δύο γιαπωνέζων και δύο Ιταλών σε ένα Κινέζικο εστιατόριο της Νέας Υόρκης. Τα δίδυμα αδέρφια Simon και Amedeo Pace (ντραμς, φωνητικά αντίστοιχα) μαζί με την Kazu Makino (κιθάρα) και τον Maki Takahasi στο μπάσο φορμάρουν το συγκρότημα, χαρίζοντας του το όνομα ενός τραγουδιού των no-wave ηρώων D.N.A. του Arto Lindsay. Το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ τους κυκλοφορεί από την Smells like records του Pete Shelley των Sonic Youth, σε παραγωγή του ιδίου, και όσο και αν θυμίζει το μεγάλο Νεοϋορκέζικο γκρουπ δεν παύει να αποτελεί ένα δυναμικά θορυβώδες ντεμπούτο, μακριά από τις grunge κακοτοπιές του καιρού του.

Στην ίδια εταιρεία το 'La mia vita violenta' του 1996 αποτελεί ασφαλώς ένα βήμα μπροστά : χωρίς τον μπασσίστα πλέον, με πιο επιθετικό και αφαιρετικό ήχο περιέχει έναν μετά-πανκ ύμνο (I still get rocks off..) και εννιά ακόμη γεμάτα ενέργεια τραγούδια, πάντα κατάλληλα για τους οπαδούς του "Αμερικάνικου" θορύβου. Η μεταγραφή στην Touch and Go θα φέρει και το μεγάλο κόλπο για τους Blonde Redhead. Αυτή τη φορά επιθυμούν το μπάσο στον ήχο τους, για αυτό και (προ-)καλούν τον Vern από τους Unwound. Δημιουργούν λοιπόν ένα no-wave κομψοτέχνημα ακόμη πιο agressive, με γεμάτο αυτή τη φορά ήχο και με έντονες στιγμές παροξυσμού και κορύφωσης εντάσεων και συχνοτήτων.

Είναι όμως το 1998 η χρονιά κατάθεσης του πραγματικού τους magnum opus : δύσβατο για τον "απλό ακροατή" το 'In an expression of the inexpressible' lp εδραιώνει τον "ήχο των Blonde Redhead", χωρίς μπάσο και πάλι, εντονότερα "απεγνωσμένο", ενίοτε ηδονικό και οργισμένο. Εντάσσεται στις καλύτερες noise rock δουλειές των 90ς και κρίνεται απαραίτητο για τους λάτρεις του είδους. Το 2000 θα φέρει και τον πέμπτο δίσκο του γκρουπ το περίεργα τιτλοφορημένο 'Μelοdy of certain damaged lemons' σε παραγωγή του Guy Piccioto από τους Fugazi, και με μία έντονη 60ς και όχι μόνο διάθεση.