Chicago - μέρος πρώτο

Slint 01ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ Η "ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ" ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΑΙΩΝΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ Ή ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ...CHICAGO!.

The musically crowded cities will wxist forever (...or "the real meaning of the "foreverland").
Υπάρχει η μουσική ως οντότητα αυτόνομη και ανεξάρτητη. Υπάρχει η ιστορία της μουσικής ως σύνδεσμος επικουρικός της πρώτης με το χρόνο, με το μέλλον και το παρελθόν. Υπάρχουν ακόμη οι "διάφορες ιστορίες" γύρω από τη μουσική, ως στοιχείο που προσθέτει δυναμική και αίγλη στην παρουσία της μουσικής στην καθημερινή μας ζωή, τις ώρες που ΔΕΝ ακούμε μουσική. Τόσο η μουσική, όσο και η ιστορία της, αλλά και οι "διάφορες ιστορίες" γύρω από αυτήν τροφοδοτούνται και αιματώνονται από φαινομενικά δευτερεύοντα στοιχεία, που όμως τελικά ασκούν καταλυτική επίδραση στη λειτουργία της ανωτέρω "τριάδας". Η μουσική κυκλοφορεί μεσα από εταιρείες, οι εταιρείες δίσκων γράφουν την επίσημη ιστορία της μουσικής, ενώ εκατοντάδες "διάφορες ιστορίες" υπάρχουν για τις δισκογραφικές εταιρείες...

Παρομοίως και για τις πόλεις ως σημεία αναφοράς σε σχέση με τη μουσική. Οταν συμβαίνει μια πόλη να κατακλύζεται από μουσική σε μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο, τότε δημιουργείται μια "σκηνή", σε επίπεδο χωρικό. Οι "μουσικές σκηνές" κατέχουν εξέχουσα θέση στην μουσική ιστορία, και παράλληλα οι "διάφορες ιστορίες" που κυκλοφορούν γύρω από αυτές είναι συνήθως πιο ενδιαφέρουσες και από την ίδια την "πρωτογενή ύλη" τους, και αναφέρομαι φυσικά στη μουσική!.

Πόλεις και μουσική, μουσική και πόλεις... η μουσική των πόλεων ή οι πόλεις της μουσικής. Μύθοι, μύθοι, μύθοι και στο βάθος αυτών μια συνήθως διαφορετική πραγματικότητα. H ψυχεδελική Βοστώνη στα '60ς, το Canterbury, το Λονδίνο σε διάφορες χρονικές φάσεις, η Νέα Υόρκη των late '70s και early '80s, το Manchester των late '80s και early '90s, το Seattle των '90ς, το Detroit των techno '90s, η Γλασκώβη των mid '90s, το house Παρίσι των late '90s και ο κατάλογος μοιάζει ατελείωτος. Κάπου προς το -μέχρι στιγμής- τέλος του συναντάμε για μία ακόμη φορά το Chicago, με εξέχουσα θέση μέχρι στιγμής στην μουσική ιστορία, για το οποίο ανέκαθεν ακούγονταν "διάφορες ιστορίες" και που πλέον θεωρείται μια πόλη πνιγμένη... στη μουσική!.

Το Σικάγο είναι στις Η.Π.Α., οι Η.Π.Α. Στην Αμερικάνικη ήπειρο......και η Αμερικάνικη ήπειρος στον πλανήτη γη. Αυτά όμως τα ξέρουν και οι πέτρες. Οι οποίες ίδιες πέτρες έχουν μάθει να συνδέουν τα τελευταία χρόνια την πόλη του Σικάγο με τις δύο μαγικές - πλέον - λεξούλες για τη "νέα μουσική": post+rock= post rock... Aαα... ώστε έτσι!.

Πρίν από το post-rock το Σικάγο δε ζούσε βέβαια και στα σκοτάδια, κάθε άλλο μάλιστα. Chicago Bulls και οι ενδοξότερες σελίδες της μπασκετικής ιστορίας με τον Michael Jordan να φέρνει το όνομα της πόλης στο στόμα όλων... Ακόμη πιο πριν η ένδοξη μαφία του Σικάγο (...γίναμε, που λέει ο λαός). Από ροκ γκρουπ μεγάλες δόξες και εδώ: από τους Cheap Trick στους Smashing Pumpkins, και από αυτούς στους Big Black του Steve Albini! Και ένα πέρασμα από ένδοξους χαουζάδες συν η τιμημένη hip-hop σκηνή της πόλης. Το Σικάγο βέβαια δεν είναι μητρόπολη, δεν είναι Νέα Υόρκη... και πολύ περισσότερο Λος Άντζελες. Παρουσιάζεται όμως ως ο τόπος των "μεγάλων ευκαιριών", και να που αυτές δίνονται και στη μουσική. Λέγεται ότι είναι πόλη πιο "χαλαρωμένη", όχι τόσο έντονα στρεσαρισμένη και γρήγορη όπως οι υπόλοιπες μεγάλες Αμερικάνικες πόλεις, με περισσότερες δυνατότητες επικοινωνίας. O Bobby Conn, εξέχον μέλος της τοπικής μουσικής κοινωνίας, υποστηρίζει ότι όταν εκείνος έφτασε εκεί στα μέσα της δεκαετίας του '80, ακολουθώντας ένα φυσιολογικό ωράριο εργασίας κάποιος μπορούσε να εξασφαλίσει ένα ανεκτό βιοτικό επίπεδο, που ακριβώς του έδινε την άνεση να ασχοληθεί με διάφορα άλλα πράγματα. Και κάπως έτσι έγινε και πλάκωσαν οι μουσικοί και οι καλλιτέχνες στην πόλη. Κατά τα άλλα το Σικάγο ήταν και είναι μια πόλη άσχημη και βιομηχανική.. .
<

11th Dream Day 01>Even the never-ending stories have a starting point... Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ψάξουμε το πως και από που ξεκίνησε το όλο πράγμα εκεί στο Σικάγο... Στη δεκαετία του '80 λοιπόν η πόλη ζει σε έντονους - έως εντονότατους-πανκ ρυθμούς. Δε μπορούμε να ισχυριστούμε όμως ότι υφίστατο η "πανκ σκηνή του Σικάγο", όπως συνέβαινε για παράδειγμα στην Ουάσιγκτον. Τα συγκροτήματα δεν είχαν επικοινωνία μεταξύ τους, δεν υπήρχε η απαραίτητη "στέγαση" κάτω από ένα ή και περισσότερα labels. Τα ίδια τα γκρουπ δε φάνηκε να πίστευαν στην προοπτική μιας καριέρας με την έννοια που αυτή λαμβάνει στα πλαίσια της μουσικής βιομηχανίας. Βέβαια όταν υπάρχουν και λειτουργούν φύσει ριζοσπαστικά -και για αυτό σπουδαία- γκρουπ, όπως οι Big Black και οι Jesus Lizard, τότε μάλλον αμελητέα κρίνεται η απουσία μιας τυπικής οργανωμένης Αμερικάνικης πανκ σκηνής με δεκάδες μέτρια γκρουπ στις τάξεις της (California... uber alles...).

Υπήρχε όμως κάτι άλλο εξίσου σημαντικό. Υπήρχε το "κοινό πνεύμα" που αιωρείτο, έστω και υποσυνείδητα, στην ατμόσφαιρα. Καθώς ο κύκλος ήταν ουσιαστικά περιορισμένος οι πανκ συναυλίες μάζευαν τελικά εξειδικευμένα συγκεκριμένο κόσμο, που αν τον μαζέψεις σήμερα και τον χωρίσεις σε πεντάδες, δε βγάζεις ομάδες μπάσκετ, άλλα τα line-up των περισσότερων σημερινών σχημάτων. Όλοι ξέραν που, πότε και τι ακριβώς συνέβαινε και έτσι αναπτύσσοταν υπογείως μία "ομού και χωριστά" κινητικότητα. Η πόλη όσο και για τα δεδομένα της Αμερικής να μην είναι μια "μητρόπολη" και "χωνευτήρι φυλών" δεν παύει να είναι τεράστια. Όλοι όμως οι "εμπλεκόμενοι" σήμερα -που έχουν αποκρυσταλλωθεί τα πράγματα- συμφωνούν ότι πάντα συνέβαινε και βρισκόντουσαν μεταξύ τους, πάντα οι "ίδιες φάτσες" κινούνταν σε κοινούς χώρους και τελικά αρχίζουν να πραγματοποιούνται οι πρώτες συνεργασίες. Αυτή την "πανκ αισθητική και συμπεριφορά" όμως που κυριαρχούσε τότε καλό είναι, αν και ηχητικά πέρασε αλλού το πράγμα, να τη θεωρήσουμε σημαντική για το μηχανισμό ανάπτυξης της μουσικής σκηνής της πόλης.

Ένας "συνήθης ύποπτος" σε τέτοιου είδους ιστορίες έχει βάλει και εδώ το χεράκι του. Δεν είναι άλλος από τον Steve Albini. O Albini βέβαια για άλλα πράγματα θα μείνει στην ιστορία, όμως παίζει και εδώ τον ρόλο του. Από την αρχή της πορείας των Tortoise θέτει το γκρουπ "υπό την προστασία του", σχεδόν το πατρονάρει θα λέγαμε... Γενικότερα αν και οι αντιλήψεις του βρίσκονταν και είναι ακόμη μακριά από τον "ήχο του Σικάγο", όπως τελικά τον γνωρίσαμε, βοηθάει όλα τα γκρουπ της σκηνής. Τους διδάσκει τον τρόπο, την νοοτροπία, την εναλλακτική διάθεση και συμπεριφορά, το αρχέτυπο και αιώνιο "punk attitude". Τελικά τα "παιδιά" του βρίσκονται κοντά του σε ότι αφορά τα παραπάνω, απομακρύνονται όμως ριζικά αναφορικά με τη μουσική.
<

Chicago> Η περσόνα που απαντάει στο αρμολωδικό όνομα Jim O' Rourke επιτελεί ασφαλώς έργο καταλυτικότερο και από αυτό του Albini, προσωπική μου γνώμη και από τον McEntire. Παραγωγός, μηχανικός ήχου, μουσικός, θεωρητικός της μουσικής μα πάνω απ'όλα πάντοτε "ανήσυχος", ανανεωμένος και "ανοιχτός" σε ερεθίσματα, ο Rourke αναπτύσσει ποσοτικά και ποιοτικά υψηλόβαθμες δραστηριότητες και δείχνει ακόμη και σήμερα να οδηγεί τα πράγματα και να αποτελεί μοχλό εκκίνησης της μηχανής του Σικάγο. O Jim Ο' Rourke φαντάζει σαν ένας φρίκουλας -άλλα όχι φρικαλέος τύπος- που μπορεί και κάνει τα πάντα. Είναι πανκιό και διανοούμενος, θορυβοποιεί ασυστόλως και κυκλοφορεί τα καλύτερα easy-listening τραγούδια στην πιάτσα. Τελικά αν ασχοληθείς πολύ μαζί του, καταντάει να σε εκνευρίζει μόλις ανακαλύπτεις ότι όλα όσα είχες υπ'όψιν σου δεν είναι παρά τα μισά από αυτά που έχει κάνει, και το ένα τέταρτο αυτών που σχεδιάζει... Θα τα πούμε και παρακάτω για αυτόν!.

Αφήνοντας όμως για τη συνέχεια τα πρόσωπα , εμμένουμε στην πόλη και φυσιολογικά έρχεται η ερώτηση γιατί στο Σικάγο και όχι οπουδήποτε αλλού; Μπορεί όπως είπαμε να μην υπήρξε η "οργανωμένη σκηνή" στα '80ς, υπήρχε όμως ένας μηχανισμός λειτουργιών που ευνόησαν τελικά την ανάπτυξη της: μουσικός -τοπικός -τύπος και ραδιόφωνα, συναυλίες και μαγαζιά για να στηρίξουν τη φάση, παραγωγοί και τελικά εταιρείες για να την προωθήσουν. Και φυσικά οι μουσικοί, γηγενείς και μη. Γιατί τελικά η σκηνή του Σικάγο αποτελείται και από εξω-Σικαγικούς παίκτες (πως ήρθε ο Kukoc στην ομάδα, ε κάπως έτσι κι εδώ). Θυμάστε πώς όλοι οι δρόμοι οδηγούσαν στο Seattle πριν δέκα χρόνια και... τώρα λοιπόν οδηγούν στο Σικάγο. Μπορεί ο Liam Hayes -PLUSH- να διαμαρτύρεται για αυτό και "τοπικιστικά" σκεπτόμενος να υποστηρίζει ότι "τοιουτοτρόπως δεν έχει αξία, πρέπει να είσαι όντως από το Σικάγο, για να ανήκεις στη σκηνή του Σικάγο", αναμφίβολα όμως η μετακίνηση μουσικών προς τα εκεί είναι τρανταχτή απόδειξη για το ότι κάτι συμβαίνει και συνηγορεί στη γιγάντωση αυτού που συμβαίνει. Δηλαδή ο Bundy K. Brown που έφτασε στην πόλη το 1985 -ως dj παρακαλώ- δεν πρέπει να θεωρηθεί μέλος της "σκηνής του Σικάγο"; Μην τρελαθούμε κιόλας.. .

Παραπέρα είναι πλέον γνωστό ότι όποτε ο μουσικός τύπος αρχίζει να κάνει λόγο για τη μουσική σκηνή της... τάδε πόλης, τα μέλη της αυτομάτως σπεύδουν να διαψεύσουν την ύπαρξη της. Το αυτό συμβαίναι και στην περίπτωση μας. Ειδικά οι νεότεροι (π.χ. Joan of Arc) δηλώνουν ότι επ'ουδενί δεν αισθάνονται μέλη κάποιας σκηνής. Όλοι δε συμφωνούν ότι η κατηγοριοποίηση της μουσικής της πόλης κάτω από την ταμπέλα του "post-rock" είναι τέχνασμα του μουσικού τύπου για να πλασάρει και να πλασάρεται καλύτερα και αποτελεσματικότερα. Δείχνουν δε να ενοχλούνται από την Seattle-οποίηση της πόλης και μοιάζουν να έχουν γνώση του ότι αργά ή γρήγορα τα "φώτα της εναλλακτικής δημοσιότητας" θα φύγουν από πάνω τους και θα περάσουν κάπου αλλού, όπως έγινε και με τους συναδέλφους τους στο Seattle. Μουσική νομοτέλεια είναι αυτή τι να κάνουμε, μπορείς να νικήσεις τη φύση;.