Cockney Rejects

Βιογραφικό

Cockney RejectsΤο να ζει κανείς στις άθλιες φτωχογειτονιές του Ανατολικού Λονδίνου στα τέλη των seventies, δεν ήταν και ότι το καλύτερο. Δύσκολες οι συνθήκες διαβίωσης, και οι διέξοδοι για τους πιτσιρικάδες που έμπαιναν στη εφηβεία λιγοστές, και αυτές περιορισμένες μέσα στο τρίπτυχο ποδόσφαιρο, φασαρίες στους δρόμους και punk rock.

Μέσα σ' αυτό το περιβάλλον γαλουχήθηκε ο Mickey Geggus και ο αδελφός του Jeff "Stinky Turner". Χουλιγκάνοι της West Ham από τους πρώτους, μποξέρ από τους καλύτερους στην χώρα για την ηλικία τους, και δημιουργοί των Cockney Rejects του σπουδαιότερου και πιο επιτυχημένου punk rock συγκροτήματος της περιοχής.

Στην οικογενειακή τους υπόθεση συμπεριλήφθηκε ένας ακόμη του σογιού, ο γαμπρός τους Chrissie Murrell στο μπάσο και ο Paul Harley στα ντραμς. Οι τέσσερεις αυτοί όποτε δεν ακολουθούσαν τα "σφυριά", ή δεν επεδείκνυαν τις πυγμαχικές τους ικανότητες στις παμπ και τους δρόμους με αντίπαλες συμμορίες, έμεναν στον κήπο του σπιτιού τους παίζοντας punk rock μέχρι τελικής πτώσεως.

Έχοντας ως μέσον τον Garry Bushell συντάκτη τότε στο περιοδικό Sounds, δίνουν ένα demo τους στη Small Wonder με τα τραγούδια Flares And Slippers, I Wanna Be A Star, Police Car και The Fight Song, και αυτή αποφασίζει να τους κυκλοφορήσει ένα σιγκλάκι. Αυτό βγήκε τον Φεβρουάριο του 1979 και περιλάμβανε τα τρία προαναφερόμενα πλην του The Fight Song. Τραχύς κιθαριστικός ήχος, τρεις νότες όλες κι όλες, ιδιόμορφης προφοράς φωνητικά, και χορωδιακό ρεφραίν ήταν το στίγμα που άφηνε αυτό το σιγκλάκι, θυμίζοντας κάτι ανάμεσα σε Lurkers και Sham 69. Η αγάπη τους για τους τελευταίους, αλλά και τη West Ham αποτυπώνεται στους στίχους από το Police Car που ξεκινάει με τα λόγια "I like Punk, and I like Sham, I got nicked over at West Ham". Το δισκάκι βρήκε αμέσως μεγάλη ανταπόκριση πουλώντας σε δύο εβδομάδες και τα πέντε χιλιάδες αντίτυπά του, φτάνοντας στο νούμερο είκοσι τέσσερα του indie καταλόγου της Αγγλίας ενώ το γκρουπ δεν είχε κάνει ακόμη ούτε την πρώτη του συναυλία!.

Flares And SlippersΑμέσως μετά οι Murell και Harley αποχωρούν και αντικαθίστανται από τον Vince Riordan, έναν ακόμη χουλιγκάνο, βγαλμένο κατ' ευθείαν από τις συμμορίες τους East End, και τον Andy Scott αντίστοιχα και αμέσως μετά καλούνται από τον John Peel για το πρώτο τους session στα στούντιο του BBC. Εκεί παίζουν τα East End, Are You Ready To Ruck, Flares And Slippers και They're Gonna Put Me Away και πριν καν καταλάβουν τι γίνεται, γίνονται το μήλον της έριδος για τις μεγάλες πολυεθνικές που μυρίστηκαν το next big thing του Αγγλικού punk. Τελική νικήτρια η EMI που τους βάζει και υπογράφουν συμβόλαιο κυκλοφορόντας τους αμέσως το δεύτερό τους single I'm Not A Fool/ East End σε παραγωγή του Jimmy Pursey των Sham 69. Δύο κλασικά πλέον τραγούδια, ακόμη σκληρότερα των προκάτοχών τους και πάλι επικεντρωμένα θεματολογικά στην άθλια ζωή της περιοχής τους. Και αυτό γνωρίζει τεράστια εμπορική επιτυχία φτάνοντας στο νούμερο εξήντα πέντε του επίσημου τοπ της Αγγλίας, όπως το ίδιο συμβαίνει και με το επόμενό τους single Bad Man/New Song με λίγο πιο μελωδική κιθάρα και με περισσότερα street punk στοιχεία, στην ίσως καλύτερη στιγμή της καριέρας τους.

Μέσα σε αυτή την πανδαισία της επιτυχίας και της καλλιτεχνικής καταξίωσης, έρχεται και η ώρα και για το πρώτο τους LP. Ονομάστηκε Greatest Hits Vol 1 και κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 1980. Ένας δίσκος ωμός, γεμάτος με τραγούδια μιας ανάσας που μιλούν για την περιοχή τους, την σκληρή καθημερινότητα, τη διαφορετικότητα της δικής τους εργατικής τάξης με αυτή των υπολοίπων της ελίτ, για τις μάχες σώμα με σώμα στους δρόμους και τα γήπεδα, και φυσικά για την αγαπημένη τους West Ham. Ένας δίσκος γεμάτος ακατέργαστο και ανεπιτήδευτο street punk, με κιθαριστικά ριφάκια απλά στο παίξιμο, απ' ευθείας προερχόμενα από του την Steve Jones σχολή. Τραγούδια ευκολομνημόνευτα, γεμάτα θυμό και πάθος, μα και με παντελή έλλειψη πολιτικού περιεχόμενου. Πλην των τεσσάρων τραγουδιών από τα δύο τους τελευταία τους singles που κοσμούν το άλμπουμ, περίοπτη θέση κατέχουν και τα Headbanger, Join The Rejects και Are You Ready To Ruck.

I'm Not A Fool/ East EndΤο Greatest Hits Vol 1 φρέσκο και συναρπαστικό, αμέσως με την κυκλοφορία του γνωρίζει τρομερή εμπορική απήχηση, εκτοξεύεται στο νούμερο είκοσι δύο του εθνικού τοπ της Μεγάλης Βρετανίας, πουλώντας με μιας εξήντα χιλιάδες αντίτυπα, αλλά είναι και η τελευταία συνεργασία του γκρουπ με τον Pursey, καθώς ο τελευταίος μέσα στην παρακμή του προσπαθούσε να επιβάλει κανόνες στα λάθος άτομα.

Απτόητοι οι Cockney Rejects συνεχίζουν και σαρώνουν τα charts με ένα ακόμη single το The Greatest Cockney Rip-Off/Hate Of The City με τον Nigel Woolf στα ντραμς. Και αυτό κινείται στους βασικούς ρυθμούς των Sex Pistols, μια παρωδία του Hersham Boys των Sham 69 που και αυτό πούλησε τόνους ολόκληρους από βινύλιο. Με αυτό εμφανίζονται στο Top Of The Pops σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της σειράς. Και όταν η θρυλική West Ham κατακτά το κύπελο Αγγλίας, οι Cockney Rejects προς τιμήν της βγάζουν τον επίσημό της ύμνο I'm Forever Blowing Bubbles σε punk διασκευή, με το West Side Boys από πίσω της, και με το σήμα της ομάδας στο εξώφυλλο.

Μέσα στην ίδια χρονιά προλαβαίνουν και περνούν από τον John Peel για ένα ακόμη session που περιλαμβάνει τα Blockbuster, The Greatest Cockney - Rip Off, 15 Nights και I Wanna Be A Star, ενώ στη συνέχεια βγάζουν δύο ακόμη σιγκλάκια τα We Can Do Anything/15 Nights τον Ιούλιο και We Are The Firm/War On The Terraces αμέσως μετά, με το εξώφυλλο του τελευταίου ν' απεικονίζει ιδιαίτερες στιγμές οπαδών της West Ham με αυτών της μισητής Millwall.

Και αυτό ήταν τελικά το μεγάλο λάθος των Cockney Rejects. Που συνέδεσαν δηλαδή τ' όνομά τους με μια ποδοσφαιρική ομάδα. Έτσι στην προγραμματισμένη τους δεύτερη περιοδεία στην χώρα, και ειδικά στις εκτός Λονδίνου συναυλίες, το κοινό αποτελούνταν ως επί τω πλείστων όχι από punks, αλλά από hooligans άλλων ομάδων που μοναδικός τους στόχος ήταν τα επεισόδια και οι φασαρίες. Λίγες συναυλίες ολοκληρώνονταν, με τις περισσότερες να καταλήγουν βουτηγμένες στο αίμα, μέσα σε καταιγισμό από σπασμένα μπουκάλια, ανοιγμένα κεφάλια και με ασθενοφόρα να μαζεύουν τραυματίες.

Greatest Hits Vol 1Τον Οκτώβριο του 1980 λίγους μόλις μήνες μετά το Greatest Hits Vol 1, έρχεται και το Greatest Hits Vol 2. Φυσική κληρονομιά του Vol 1, αισθητά όμως κατώτερο, με σχεδόν καρμπόν μουσικά στοιχεία, και το Vol 2 περιλαμβάνει τραγούδια που ξεχειλίζουν από οργή και punk δυναμική που ο μέσος οπαδός του γκρουπ μπορούσε άμεσα να ταυτιστεί μαζί της. Εδώ βρίσκεται και το κομμάτι Oi Oi Oi. Ουσιαστικά πρόκειται για έναν χαιρετισμό που ο Turner συνήθιζε να κραυγάζει ανάμεσα στα τραγούδια στις ζωντανές τους εμφανίσεις. Η κατάληξη ήταν αυτό το σύνθημα να ονοματίσει ένα ολόκληρο κίνημα και μια νέα φιλοσοφία πάνω στην punk rock μουσική με τη γνωστή συνέχεια.

Κάπως έτσι τελειώνει το 1980, χρονιά στη οποία οι Cockney Rejects πρόλαβαν και κυκλοφόρησαν πέντε σιγκλάκια που μπήκαν και τα πέντε στο επίσημο βρετανικό τσαρτ, δύο υπέρ - επιτυχημένους μεγάλους δίσκους, αναστάτωσαν το Top Of The Pops τρεις φορές με το The Greatest Cockney Rip-Off και I'm Forever Blowing Bubbles, πήραν μέρος σε δύο Peel Sessions, και βάφτισαν ένα ολόκληρό κίνημα με ένα μόνο τους τραγούδι. Και όλα αυτά με τον βασικό τους τραγουδιστή να μην έχει μπει καλά - καλά στα δεκάξι του χρόνια.

Το 1981 ξεκινάει με την αντικατάσταση του Woolf από τον Keith "Stix" Warrington πρώην ντράμερ των Angelic Upstarts. Μεαυτόνβγαίνειτο Greatest Hits Vol 3: Live And Loud. Πρόκειται για ένα τύποις ζωντανό άλμπουμ, ηχογραφημένο στο στούντιο με τετρακόσιους φίλους του γκρουπ μέσα, να κάνουν όσο το δυνατόν περισσότερη φασαρία μπορούν. Στο σετ συμπεριλαμβάνονται οι καλύτερες στιγμές της μέχρι τότε καριέρας τους και ένα - δύο κομμάτια από την επερχόμενη νέα τους δουλειά. Εδώ υπάρχει και η διασκευή τους στο Motorhead που συμπεριλήφθηκε στο single Easy Life μαζί με το Hang 'Em High.

Κουρασμένο πλέον το γκρουπ από τις απανωτές βιαιότητες που μάστιζαν την καθημερινότητά τους και με τα δύο αδέλφια να έχουν πλέον σοβαρά προβλήματα και με το νόμο, αποφασίζουν να ξεφύγουν από το χοντροκομμένο και έκρυθμο punk rock, από το χορωδιακό τους Oi, που μέχρι τότε υπεράσπιζαν, μεταβαίνοντας σε περισσότερο συμβατικές rock φόρμες.

Greatest Hits Vol 2Αυτό συμβαίνει στο επόμενό τους LP The Power And The Glory. Είναι ένας δίσκος που παρατάει τον δυναμισμό των πρώτων ημερών και ανοίγει τα πλοκάμια του σε πιο ανάλαφρες μελωδίες, με περισσότερα μεταλίζων χαρακτηριστικά, αρκετά σύνθια, μικρές μπαλάντες, καθάρια και προσεγμένη παραγωγή. Ο Mickey για πρώτη φορά, και θέλοντας να δείξει την ωριμότητα στο παίξιμο του, προσθέτει heavy σόλα και προχωράει σε μια συνθετική πολυπλοκότητα που καταλήγει όμως σε βάρος της μέχρι τότε αμεσότητας. Ακόμη και ο Turner προσπαθεί να τραγουδήσει αποβάλλοντας τη χαρακτηριστική cockney προφορά σε ένα τελικά αποτέλεσμα που μάλλον ξενίζει. Από αυτόν τον δίσκο βγαίνει ως single το On The Streets Again/Lomdob.

Εκεί που χαλάει εντελώς το πράγμα είναι με το επόμενό τους LP το χεβυμεταλλίζων The Wild Ones και το single Till The End Of The Day/Rock 'n' Roll Dream του 1982 στην A.K.A Records. Το γκρουπ φανερά απογοητευμένο από τις συνθήκες της rock business, χωρίς δισκογραφική στέγη και σχεδόν χρεοκοπημένο, αποφασίζει ν' αποτινάξει μια για πάντα το punk rock παρελθόν του και να δοκιμάσει την τύχη του στον χώρο του hard και heavy metal. Άλλωστε από παλιά οι επιρροές του Mickey είχαν να κάνουν με συγκροτήματα του τύπου Aerosmith, UFO και Black Sabbath. Εδώ όμως ακούγονται ως κακόγουστοι κλώνοι αυτών. Ηχούν χειρότερα ακόμη και από AC/DC. Ένας δίσκος τελικά ανυπόφορος πουν γρήγορα ξεχάστηκε. Στην πραγματικά αξιοθαύμαστη παραγωγή ο Pete Way των UFO.

Ακόμη χειρότερο είναι και το Quiet Storm του 1984 στη Heavy Metal Records στο οποίο ονομάζονται απλώς Rejects και είναι τρίο χωρίς τον Riordan. Ο δίσκος είναι περισσότερο ένα one man show του Mickey που παίζει σχεδόν τα πάντα σε μια ανούσια και αλλόκοτη επιμιξία heavy metal, blues rock κι ακουστικής folk. Από εδώ βγαίνει το single Back To The Start/Leave It.

Για έξι χρόνια το γκρουπ ήταν σε μια σχετική μουσική απομόνωση σπάζοντάς την στη χάση και τη φέξη απλώς, και για δύο - τρεις συναυλίες το χρόνο, ώσπου το 1989 εντελώς ξαφνικά βγαίνει το Lethal στη Neat Records. Άλλο ένα μάπα άλμπουμ, ανάξιο λόγου και σχολιασμού που δεν αντέχεται με όσο καλές προθέσεις και αν αποφασίσεις να το προσεγγίσεις.

Greatest Hits Vol 3Στη δεκαετία που περνάει κυκλοφορούν αρκετά live άλμπουμ και συλλογές προς τιμή των Cockney Rejects με χαρακτηριστικότερη το Punk Singles Collection της Anagram που περιλαμβάνει όλα τα σιγκλάκια που είχε κυκλοφορήσει το συγκρότημα στην πλούσια καριέρα του. Αυτό μάλιστα! Είναι μία συλλογή που ξαναθυμίζει στους παλιούς τη σπουδαιότητα του γκρουπ, ενώ ταυτόχρονα είναι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία στους νέους να γνωρίσουν τα τραγούδια μιας μπάντας που από το πουθενά έφτασε στα ουράνια και από εκεί γκρεμοτσακίστηκε στα τάρταρα από δικά της λάθη.

Το 1998 μία διαφήμιση της Levi's χρησιμοποιεί το ριφάκι απ' το I' Not A Fool, και εκεί που δεν υπήρχε καμιά πιθανότητα επανασύνδεσης, δίδεται το έναυσμα στο γκρουπ ν' ασχοληθεί με τα μουσικά κοινά και πάλι. Έτσι το 2000 τα αδέλφια Geggus με τη συμπαράσταση των δύο Red Alert, του Tony Van Frater στο μπάσο και του Andrew Laing στα ντραμς κυκλοφορούν το Greatest Hits Vol 4: (Here They Come Again) ή Back On The Streets όπως ονομάστηκε στην Αμερική. Αυτό περιέχει επανηχογραφημένα παλιά και αγαπημένα τραγούδια που όμως όσο καλύτερα κι αν εκτελούνται δεν έχουν το αυθορμητισμό και το συναίσθημα των πρώτων ημερών.

Από τότε το γκρουπ ακολουθεί μία σταθερή πορεία παίζοντας σε μερικά φεστιβάλ, ή περιοδεύοντας ανά τον κόσμο. Το 2002 βγάζουν το άλμπουμ Out Of The Gutter στην Captain Oi με power pop, punk metal και μελωδίες rock, ενώ το 2004 o Stinky Finger κυκλοφορεί το βιβλίο Cockney Reject με τη συνδρομή του Garry Bushell του μάνατζέρ τους των πρώτων ημερών. Στην εισαγωγή αυτού ο... Morissey. Το βιβλίο περιγράφει με γλαφυρό και πολλές φορές με χιουμοριστικό τρόπο την ιστορία του γκρουπ από τις πρώτες μέρες της ύπαρξής του μέχρι και τις τελευταίες. Ένα βιβλίο must για αυτούς που θέλουν να γνωρίσουν τις συνθήκες ζωής στις απομακρυσμένες γειτονιές του Λονδίνου στα τέλη των seventies και στις αρχές των eighties.

Το 2007 βγαίνει το Unforgiven στην G&R Records ένας pop rock δίσκος χωρίς μεγάλο ενδιαφέρον, ενώ το 2012 ξεκίνησε με μια νέα φουρνιά κυκλοφοριών που περιλαμβάνει την τριπλή συλλογή Join The Rejects The Zonophone Years 79-81 της EMI, το Blitz & Pieces (Cockney Rejects Rarities 1980-2012) που περιέχει μάλιστα και το τραγούδι England I Miss You, σύνθεση του Mickey Geggus με ερμηνεία από τον Paul Weller, όπως επίσης και το νέο τους άλμπουμ East End Babylon στην Cadiz Music, μαζί με την αυτοβιογραφική ταινία East End Babylon.