Coil

Coil TOP 11-20

Airborne bells11. Is suicide a solution?
"Airborne bells" (1993)

Ρητορικά ερωτήματα... Τι είναι η ζωή; Μια εκ των προτέρων χαμένη μάχη; Μήπως ένα ...αυτοάνοσο νόσημα; Ποια είναι η θεραπεία; Ο χρόνος; Είναι ο χρόνος ο καλύτερος γιατρός; Ή μήπως ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός όπως τραγούδησαν κάποτε οι Τρύπες; Ή είναι η ίδια η νόσος αυτή καθαυτή; Είναι η αυτοκτονία μία κάποια λύσις; Και αλήθεια, υπάρχει άνθρωπος ο οποίος δεν έχει ποτέ αναλογιστεί την αυτοκτονία, έστω και σαν όνειρο, σαν μια φασματική επιλογή, σαν έναν ...αυτοκτονικό ιδεασμό; Από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια, υποβλητικό, με τον Balance να ψιθυρίζει χαμηλόφωνα και με εγκατάλειψη μέσα από τηλεφωνικές γραμμές... Τεχνολογική μοναξιά...

12. Baby food
"Chaos in expansion" (1994)

Αν.. Αν.. Η ζωή μας μια ατελείωτη αλληλουχία από Αν... Αν πιστεύω σε κάποιον θεό ο οποίος κυβερνά τις τύχες μας, αυτός είναι η Πιθανότητα... Το Χάος... Το 1994 η βελγική εταιρεία Sub Rosa, γνωστή στο χώρο της ...εξωμελωδικής θορυβολαγνείας για τις επιμελημένες της εκδόσεις, κυκλοφορεί έναν δίσκο αφιερωμένο στη θεωρία του Χάους, όπου δίπλα στους Coil, θα είναι ο μεγάλος Ούγγρος Ligeti και ο γκουρού της Θεωρίας Ilya Prigogine.

The angelic conversation13. Montecute
"The angelic conversation" (1994)

Aν έχετε φτάσει ως εδώ την ανάγνωση, πιστεύω είναι αδύνατο να σας έχει διαφύγει η σαφής, κάποιες φορές και ενοχλητικά κραυγαλέα ομοφυλοφιλική διάσταση των Coil... Μια διάσταση πάντως η οποία απείχε παρασάγγες από τη γνωστή επιβεβλημένη χαζοχαρούμενη κιτς gay αισθητική... Στο δικό τους δρόμο, τα φεγγάρια του έρωτα ήταν κατάμαυρα, και το σεξ ζευγάρωνε πολλές φορές με το θάνατο, σε αυτό το προαιώνιο δίπολο... Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι συνέδεσαν την κινηματογραφική τους μοίρα με έναν gay ακτιβιστή σκηνοθέτη όπως ο Derek Jarman. Το κομμάτι είναι από το soundtrack για το φωτογραφικό δράμα του Jarman "The angelic conversation". Ο δίσκος είναι από τους μετριότερους της πορείας τους, διασώζεται δε από την πλήρη αδιαφορία χάρις σε αυτή τη χαμηλότονη δραματική μελωδία με τη χαρακτηριστική απαγγελία της Judi Dench...

14. Lost rivers of London
"Unnatural History III" (1997)

Οι τρεις συλλογές της "Αφύσικης Ιστορίας" είναι ένας πολύτιμος οδηγός ο οποίος απανθίζει πολλές από τις μουσικές που οι Coil έσπερναν δεξιά κι αριστερά μέσα στον δημιουργικό τους οργασμό... Και μέσα στο αναπόφευκτο λόγω υπερπαραγωγής έρμα, αν έχεις επιμονή χρυσοθήρα, μπορεί και να ανταμειφθείς ανακαλύπτοντας κάποια εξαιρετικά μελωδικά ψήγματα "χρυσού"! Το "Lost rivers of London", αναφορά στο μυστήριο και εν πολλοίς αχαρτογράφητο υπόγειο ποτάμιο δίκτυο της πόλης, υπήρχε σε μια συλλογή λιγοστών αντίτυπων του γνωστού "ψυχεδελικού" περιοδικού Ptolemaic Terrascope, και διαθέτει μια κατασκοπική μελωδία η οποία ρέει πραγματικά υποδόρια και καταχθόνια...

Autumn Equinox15. Amethyst deceivers
"Autumn Equinox: Amethyst Deceivers" (1998)

1998 πλέον... Είναι η περίοδος όπου κάπου έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους, μπλεγμένοι στις χημείες και σε μάλλον συμβατικές έως και ανούσιες ηλεκτρονικές ambient απόπειρες. Είναι η εποχή όπου κυκλοφορούν δίσκους όπως το "Time machines", δίνουν στα κομμάτια τους τίτλους παραισθησιογόνων ναρκωτικών ("2,5-Dimethoxy-4-Ethyl-Amphetamine"!!), τα κομμάτια είναι εικοσάλεπτα βασισμένα σε έναν μόνο τόνο, μελετημένο μάλιστα έτσι ώστε να προκαλεί τις επιδράσεις που έχει και η αντίστοιχη ουσία!! Βασικά το αποτέλεσμα αντέχεται μόνο με ...στωικότητα βουδιστή μοναχού ή υπομονή ...συνταξιούχου στην ουρά του ΙΚΑ (όπως κι εκείνο το πείραμα λίγα χρόνια αργότερα με το περίφημο ANS, το ρώσικο φωτοηλεκτρικό synthesizer). Υπάρχουν όμως και κάποιες ιδιοφυείς σποραδικές εκλάμψεις... Όπως το "Amethyst deceivers" (παραπομπή σε γνωστό μανιτάρι, προφανώς όχι από αυτά που αγοράζεις στο supermarket!), μια από τις πιο όμορφες (με την κανονική έννοια!) συνθέσεις τους, από μια τετραλογία δίσκων με θέμα τις εποχές, τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες του ηλιακού έτους... Εδώ είναι φθινόπωρο και κυριαρχούν οι γλυκές άρπες και οι αέρινες κιθάρες! "Pay your respects to the vultures, 'cause they are your future..."

16. Red birds will fly out of the East and destroy Paris in a night
"Musick to play in the dark-Vol. 1" (1999)

Έχει κι άλλα διαμάντια αυτός ο δίσκος, ο οποίος από αρκετούς θεωρείται από τους καλύτερους του ντουέτου (και ιδιαίτερα κατάλληλος για όσους δεν έχουν λάβει ακόμη το βάπτισμα του πυρός!)... Διαλέγω το συγκεκριμένο κομμάτι όχι μόνο για τον προβοκατόρικο τίτλο του, αλλά και ως ενδεικτικό του πολύμορφου φάσματος των μουσικών τους αναζητήσεων, καθώς εδώ ακούγονται σαν πρώιμοι Tangerine Dream. Αυτός θα ήταν ο ήχος του διαστρικού σκότους, αν υπήρχε ήχος στο διάστημα... Πραγματική μουσική για τα "όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι"... Are you shivering?... Insomnia...

Astral disaster17. I don't want to be the one
"Astral disaster" (2000)

Δεν θέλω να είμαι ο ένας, ο μοναδικός, ο κάποιος... Η ανάδελφη μοναδικότητα, το σπάνιο είδος, το ξεχωριστό... Μια μουσική που προσπαθεί να εκφράσει τα άρρητα... Τι είναι χειρότερο, η μοναξιά ή ο φόβος της; Τα έγχορδα, τα synth, τα ουρλιαχτά, παρέα για ώρες προσωπικής σκοτεινιάς... Και αλήθεια, τελικά στη μουσική έννοιες όπως "σημαντικός" μουσικός, επιδραστικός και άλλα τέτοια αφελή με αφήνουν παγερά αδιάφορο... Αυτά τα αφήνω για τους ακαδημαϊκούς πάσης φύσεως και σποράς, για εκείνους που μέσα από τη μουσική αναζητούν την αυτοεπιβεβαίωση και αυτοδικαίωση του Εγώ... Και καμία άποψη όσο "βαριά" κι αν είναι, απ' όποια πλειοψηφία και αν υποστηρίζεται, δεν μπορεί να ισοσταθμίσει και να σβήσει τη δική μου συγκίνηση...

18. Wraiths and strays (from Montreal)
"Black antlers" (2004)

Υπάρχει μια σαφής διαχωριστική γραμμή μεταξύ λύπης και θλίψης... Είναι αυτό το θήτα του θανάτου που τις χωρίζει, το βαρύ δασύπνοο θήτα του πένΘους, σε αντίθεση με το λάμδα της χαράς που απαλύνει κάπως το λυπητερό αίσθημα... Εδώ οι Coil ακούγονται θλιμμένοι... Η εκτέλεση του "Wraiths and strays" είναι από μια ζωντανή εμφάνισή τους στο Μόντρεαλ (υπάρχει και μία πιο εμπλουτισμένη, από το Παρίσι). Δεν έκαναν πολλές ζωντανές εμφανίσεις οι Coil... Για 16 χρόνια μάλιστα δεν είχαν κάνει ούτε μία... Μόνο τα τελευταία χρόνια βγήκαν στο δρόμο, το 2002 έκαναν κι ένα πέρασμα από τη Θεσσαλονίκη, σε ένα live που προκάλεσε περισσότερο αμηχανία (στο youtube υπάρχουν εικόνες από εκείνη την παράξενη βραδιά.

Black antlers19. Sex with Sun Ra (Part I - Saturnalia)
"Black antlers" (2004)

Το "Black Antlers" είναι ένα εξαιρετικό δισκάκι, με έξι τραγούδια επιλεγμένα ένα κι ένα (μεταξύ αυτών και μία ακόμη διασκευή στο γνωστό νανούρισμα "All the pretty little horses"). To "Sex with Sun Ra" έγινε αρκετά γνωστό καθώς υπήρχε στη συλλογή της Rough Trade "Counter Culture" και είναι προφανώς αφιερωμένο στον επίσης αλαφροΐσκιωτο (θεωρούσε π.χ. ότι καταγόταν από τον Άρη!) αλλά και πρωτοπόρο μουσικό της free jazz, Sun Ra...

20. Tattooed man
"The ape of Naples" (2005)

Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά... Για οτιδήποτε σ' αυτή τη ζωή... Στο "Tattooed man", όσο κι αν ακούγεται μεταφυσικό, ο Balance τραγουδά σαν να ψυχανεμίζεται κάτι... Να είναι αυτή η εγγενής θλίψη που κουβαλά το ακορντεόν; Να είναι αυτή η συγκλονιστικά καθηλωτική ερμηνεία, αυτό το "σ' αγαπώ", τόσο αφοπλιστικό που ακούγεται περισσότερο σαν προσφορά παρά σαν κατάκτηση... Η κατάθεση μιας ήρεμης αγάπης, που δεν λαμπαδιάζει πλέον, ούτε φλέγεται στο πύρωμα του έρωτα, αλλά έχει καταλαγιάσει σε μια χωνεμένη με τα χρόνια αρμονία... Λίγο πριν το τέλος...