Cypress Hill

The Early Years

Δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρώτου, ομώνυμου του συγκροτήματος δίσκου, οι πωλήσεις των Cypress Hill ανέρχονται σε δώδεκα εκατομμύρια «κομμάτια» και ίσως και να αποτελούν ένα πρώτης τάξεως επιχείρημα για τη νομιμοποίηση της μαριχουάνας, αν δεχτούμε βέβαια ότι με το να αγοράζεις ένα δίσκο ασπάζεσαι και τις ιδέες του δημιουργού του... Από τον σκοτεινό και ατμοσφαιρικό hip hop ήχο των πρώτων χρόνων, τις περίεργες λούπες και τους «ενοχλητικούς» μυστήριους θορύβους στην τελική υποταγή (μετά από φλερτ πολλών ετών) στις επιταγές ενός αόριστου rap metal / funk υβριδίου, με σήμα κατατεθέν πάντοτε τα σχεδόν κωμικά ένρινα φωνητικά του B Real, οι Cypress Hill υπήρξαν το ιδανικό πέρασμα από το old school hip hop σε αυτό της δεκαετίας του 90, και πέρα.
Το 1971 ο Senen Reyes (Sen Dog) και ο μικρότερος αδερφός του Ulpiano Sergio (Mellow Man Ace) μετακομίζουν από την Κούβα στα προάστια του Los Angeles και δεκαεφτά χρόνια αργότερα φορμάρουν την πρώτη σύνθεση του γκρουπ, κάτω από το όνομα DVX, με τη συμμετοχή του ΙταλοΑμερικάνου Νεουορκέζου Laurence Muggerud (DJ Muggs) και του Μεξικανοκουβανού Louis Freese (Β-Real). Μετά την αποχώρηση του Ace οι υπόλοιποι περιέργως δεν ονομάζονται «ο πύργος της Βαβέλ», αλλά προτιμούν το Cypress Hill, εμπνεόμενοι από ένα δρόμο της γειτονιάς τους.

Οι πρώτες τους εμφανίσεις απευθύνονται κυρίως σε λατινόφωνα ακροατήρια, ώσπου το τραγούδι τους 'How I could just kill a man?' γίνεται επιτυχία και τους οδηγεί στην υπογραφή συμβολαίου με την Ruffhouse, ιδιοκτησίας της Columbia Records. To 'Cypress Hill' lp κυκλοφορεί το 1991 και θεωρείται ακόμη και σήμερα καταλυτικό για την εξέλιξη του hip hop ήχου στα '90ς. Δυνατό μπάσο, big beats, θόρυβοι και έξυνα samples και τα φωνητικά του B-Real να διαφοροποιούνται από αυτά των gangsta που είχαμε συνηθίσει. Και φυσικά όλη αυτή η ενέργεια, η δύναμη και ο θυμός... απαραίτητα στοιχεία ενός hip hop δίσκου που σέβεται τον εαυτό του και πουλάει και δύο εκατομμύρια κόπιες. Το 'Black Sunday' του 1993 παραμένει τόσα χρόνια μετά το ίδιο σκοτεινό και ριζοσπαστικό, σαν μια συνάντηση των Black Sabbath με τους Public Enemy που ευτυχώς δεν απέφερε θύματα.

Εκτός του ανένδοτου αγώνα για τη νομιμοποίηση της μαριχουάνας (που είναι πλέον κάτι σαν το λογότυπο του συγκροτήματος), οι στίχοι των Cypress Hill αναφέρονται φυσικά στη βία των δρόμων, εμμένουν σε... ψυχοτροπικές καταστάσεις και διατηρούν πάντοτε την οξύτητα και το χιούμορ τους. Η επιδραστικότητά τους αγγίζει ακόμη και σημαντικά ονόματα του χώρου (π.χ. Dr Dre), ενώ έχουν βρεθεί σε περιοδεία με μεγάλες rock και hip hop μπάντες όπως οι Rage Against the Machine, House of Pain κ.α. Εμφανίζονται σε Woodstok και Lollapalooza και το 1994 έρχεται στη μπάντα ο περκασσιονίστας Eric Bobo (με θητεία στους Beastie Boys).

Η συμμετοχή τους στο sondtrack της ταινίας 'Judgement Night' και η συνεργασία τους με τους Sonic Youth και τους Pearl Jam επιβεβαιώνει την (ήδη υπάρχουσα) σχέση της μπάντας με τον rock ήχο και δείχνει το δρόμο για την ηχητική κατεύθυνση του μέλλοντος τους. To 'Temple of boom' του 1995 είναι ένας ακόμη πολυπλατινένιος δίσκος, που συνεχίζει σε αργούς ρυθμούς, επαναλαμβάνει όμως σε βαθμό ανησυχητικό τα στιχουργικά και ηχητικά μοτίβα της μπάντας.

Από το 1996 και μετά, όλα τα μέλη των Cypress Hill ασχολούνται παράλληλα με διάφορα προσωπικά project (Muggs presents the Soul Assasins) και συνεργασίες (B-Real με Bustah Rhymes, Method Man από τους Wu Tang Clan και LL Cool J), ενώ ο Sen Dog πάει ακόμα παραπέρα κυκλοφορώντας το 'Get Wood Sampler' lp με τους punk metallers SX-10. To 1998 πάντως συμμαζεύονται και πάλι και κυκλοφορούν όλοι μαζί το 'IV' lp, απ' όπου και το smash hit single 'Tequila sunrise'. Ένα χρόνο αργότερα στο 'Los Grandes Exitos en espagnol' μεταφράζουν τα πιο γνωστά τραγούδια τους σε άπταιστη Ισπανική (η γλώσσα ταιριάζει μια χαρά με τους ρυθμούς τους) και επισήμως πλέον είναι το πιο επιτυχημένο latin hip hop συγκρότημα στον κόσμο!

Το έτος 2000 θα τους βρει με δύο καινούργιες κυκλοφορίες. Το lp 'Skull & Bones' καλείται να διασκεδάσει τις εντυπώσεις μετά τον απογοητευτικό τέταρτο δίσκο, το rap metal από ιδίωμα έχει σε εξελιχθεί σε status στη μουσική βιομηχανία και τη συνείδηση των (νεαρών κυρίως) ακροατών, ενώ ένα σωρό μπάντες εκμεταλλεύονται πλέον τα παλιά κατορθώματα των Cypress Hill. Ο δίσκος χωρίζεται σε hip hop και rock τμήμα και ενώ στο hip hop είχαν να τα πάνε τόσο καλά από την εποχή του 'Black Sunday', οι ροκ προσπάθειες και οι διάσημες συνεργασίες, μάλλον πέφτουν στο κενό και αναγνωρίζονται ως μια προσπάθεια «ψαρέματος» των νεότερων ηλικιακά ακροατών, που πλέον αρέσκονται στα «ακραία» ακούσματα (Limp Bizkit και σία). Από κοντά και η ζωντανή ηχογράφηση της μπάντας με τίτλο 'Live at the Filmore', όπου και μπορεί να διακρίνει κανείς τις αλλαγές που υπέστη ο ήχος τους όλα αυτά τα χρόνια.

Στη νέα χιλιετία το καίριο ερώτημα για τους Cypress Hill παραμένει φυσικά το γνωστό 'Do you wanna get high?', η συμμετοχή τους σε φεστιβάλ καλλιέργειας μαριχουάνας ανά τον κόσμο ίσως να τους ενδιαφέρει περισσότερο από τη μουσική τους, ενώ ο B Real μάλλον θα θυμάται ακόμη το δεκαήμερο που ήταν σε κώμα γιατί είχε «πιει» στην κυριολεξία ένα θάμνο ολόκληρο. Έτσι κι αλλιώς ...you get high on your own supply'... που λένε και κάποιοι άλλοι!