The Dream Syndicate

Βιογραφικό

O Steve Wynn ήταν ένας νέος μουσικός στο Los Angeles που έκανε το μουσικοκριτικό σε τοπικά έντυπα (ή μήπως το αντίστροφο;). Όπως και να έχει, η ιδιότητα του μουσικού υπερίσχυσε (ευτυχώς!) και στις αρχές των 80s σχημάτισε τους Dream Syndicate με τον Karl Precoda στην κιθάρα, την Kendra Smith στο μπάσο και τον Dennis Duck στα τύμπανα, ενώ για τον εαυτό του κράτησε το ρόλο του τραγουδιστή και κιθαρίστα. Το πρώτο τους album "The days of wine and roses" κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του ΄82 στη Slash, μετά από ένα ep που τάραξε τα νερά, και έσκασε περίπου σαν βόμβα στην "ανεξάρτητη κοινότητα" που τότε ήταν έτσι κι αλλιώς στα σπάργανα. Σκοτεινός ακατέργαστος ήχος, βρώμικα σόλο, μινιμαλιστικά διανοουμενίστικοι στίχοι του Wynn, ένας βινυλιακός κολοσσός της Ρόδου με το ένα πόδι να πατάει στους Velvet Underground και το άλλο στο punk. Οι Dream Syn έγιναν θρύλος τη μέρα που κυκλοφόρησε.

Το κρίσιμο δεύτερο album κυκλοφόρησε σε πολυεθνική (A&M) με μεγάλο παραγωγό (Sandy Pearlman) που τους καθάρισε τον ήχο και χωρίς την Kendra Smith. O Dave Provost πήρε τη θέση της μόνο για το "medicine show" που κυκλοφόρησε το ΄84 και κατάφερε να σταθεί στο ύψος του πρώτου, και για πολλούς να το ξεπεράσει, κυρίως λόγω του εννιάλεπτου οργιώδους "John Coltrane stereo blues" που θεωρείται από πολλούς το ζενίθ τους.

Η κρίσιμη στροφή στην ιστορία τους έγινε μετά το δεύτερο album. Δεν έγιναν το πρώτο ανεξάρτητο group των 80s που θα έκανε το μπαμ (η μοίρα κρατούσε αυτή τη θέση για τους REM, που ήταν ανεξάρτητο group, κι ας ήταν απ΄την αρχή σε πολυεθνική) και ξαναγύρισαν στις ανεξάρτητες -διάβαζε θυγατρικές. Ο Precoda έφυγε και τη θέση του πήρε ο Paul B. Cutler (δημιουργώντας σχίσμα στους κόλπους των fans του τύπου Πελέ ή Μαραντόνα) και ήρθε για να μείνει ο μπασσίστας Mark Walton. Με τη σύνθεση αυτή κυκλοφόρησαν τα δύο studio LPs που έγραψαν ως τη διάλυσή τους, το "Out of the Grey" το ΄86 (Big Time) και το "Ghost Stories" το ΄88 (Enigma) καθώς και το "Live at Raji's" το ΄89 (Enigma). Οι Dream Syn στα δύο τελευταία albums τους έγιναν πιο συμβατικό ροκ συγκρότημα, αλλά δόθηκε βάρος στο τραγούδι σαν φόρμα, γεγονός που επέτρεψε στο Wynn να ξεδιπλώσει το μεγάλο του ταλέντο στην τραγουδοποιία (μελωδική φλέβα στην παράδοση ενος Neil Young και ενος Bruce Springsteen). Μπορείτε να ξεχάσετε την τελευταία πρόταση για το live που είναι ένα ροκ Διονυσιακό όργιο, από τα κορυφαία live της ιστορίας για την αφεντομουτσουνάρα μου.

Οι Dream Syndicate διαλύθηκαν το 1989 και τα αμέτρητα bootlegs που κυκλοφόρησαν με επιτυχία πριν ακόμη διαλυθούν (ψάξτε το "It's too late to stop now") δείχνουν ότι δεν ήταν ακόμη ένα συγκρότημα. Η εταιρεία τους προσπάθησε και αυτή να εκμεταλλευτεί το συνεχιζόμενο ενδιαφέρον κυκλοφορώντας συλλογές από ακυκλοφόρητα ("The Lost Tapes"). O Steve Wynn κάνει σόλο καριέρα κυκλοφορώντας καλά albums αλλά λείπει η μαγεία των Syndicate. Ίσως να φταίει και το ότι δεν είμαι 20 χρονών όπως τότε...