Echobelly

The Early Years

Πίσω λοιπόν στις αρχές της δεκαετίας του 90 και σε μια Αγγλική σκηνή που αναζητά "ανάστημα" απέναντι στην "Αμερικάνικη επέλαση" της εποχής... Εφευρίσκεται από την αρχή ο όρος brit-pop και η ευεργετική επίδραση του Morrissey καλείται και πάλι να σώσει την κατάσταση. Μέσα σε όλα αυτά βρίσκουν τη θέση τους και οι Echobelly με αισθητική κάπου ανάμεσα στην light επιθετικότητα των Blondie και την σαρκαστικά έξυπνη φρασεολογία των Smiths, ενώ οι αιχμηρές κιθάρες σε loud απόδοση και οι ευαίσθητα ανολοκλήρωτες μελωδίες ολοκληρώνουν το τοπίο στο ηχητικό επίπεδο. Η 'αρχηγός' Sonya Aurora Madan με την αναιδώς περήφανη ερμηνεία της και την loud & clear χρωματισμένη φωνή της οδηγεί εκ του ασφαλούς την μπάντα, γενόμενη η ίδια υποψήφιο θηλυκό alter ego του Μoz. Κυκλοφορούν το πρώτο τους ep Bellyache στην μικρή ανεξάρτητη Pandemonium records (για να δημιουργήσουν γρήγορα το δικό τους label με το όνομα Fauve και να υπογράψουν με την Rhythm King), ενώ το ντεμπούτο τους 'Everybody's got one', μια συλλογή τραγουδιών φρέσκιας ποπ ευαισθησίας γεμάτα ενέργεια και υψηλή ποιότητα γραφής, εισβάλλει στο Βρεττανικό Top-Ten (ευνοούν και οι καιροί) για να ακολουθήσει μια επιτυχημένη παγκόσμια περιοδεία, που θα έχει ως αποτέλεσμα οι Echobelly να δημιουργήσουν κοινό και στην Αμερική, ιδιαίτερα όμως στην Ιαπωνία, ακόμη και διάσημους fans όπως ο Peter Buck και η Madonna! Με το lp 'On' συνεχίζουν να αναζητούν το τέλειο 'ποπ ριφάκι', χωρίς να χάνουν στο ελάχιστο σε ενέργεια , απομακρύνονται όμως κάποια βήματα από αυτό που θα θεωρούσε ως "παράδεισο" ο μέσος indie pop ακροατής (το ντεμπούτο των Elastica για παράδειγμα...). To 1997 επειδή 'το αποφάσισε ο Thom Yorke' (η κάπως έτσι τέλος πάντων) είναι σχεδόν ντροπή να δηλώνεις ότι παίζεις ακόμη ξένοιαστη brit-pop και σχεδόν κανείς δεν προσέχει το 'Lustra' lp, από μια μπάντα που μόλις ένα χρόνο πριν γύρισε όλη τη Βρετανία με sold-out εμφανίσεις. Περιμένοντας νέα τους τώρα που 'ηρέμησαν τα πράγματα' διαπιστώνουμε ότι αρκετά χρόνια μετά ακούγεται το ίδιο ζωντανή η φωτεινά ευαίσθητη pop των Echobelly, με τις μετα-εφηβικές της ανησυχίες για αυτοεπιβεβαίωση και τις κλεφτές ματιές της στην μετα- πανκ αγριάδα (και αφέλεια...)των προγόνων της.