Elastica

The Early Years

Η περίπτωση των Elastica ίσως και να μην έχει προηγούμενο στα μουσικά πράγματα... Πολλές μπάντες έφεραν τα πάνω κάτω με ένα και μόνο δίσκο, ενώ άλλοι πάλι το κατάφεραν με μονάχα ένα τραγούδι! Τόσες αναλύσεις όμως για έναν δίσκο, για το αν είναι 'αριστούργημα' ή 'καλοφτιαγμένη' κόπια, έξυπνη ιδέα ή κουτοπόνηρο αναμάσημα του παρελθόντος... ακόμη και αν τελικά οι Elastica είναι εκπρόσωποι (μοναδικοί;) του New Wave Of The New Wave... δύσκολα θα υπάρξουν, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον. Η Justine Frischmann λοιπόν έχει την τάση να 'αρέσει' στους εν δυνάμει pop stars... Η σχέση της με τον Brett Anderson κράτησε όμως λίγο και άμα τη διακοπή της, απεχώρησε και από τις τάξεις των Suede! Πέφτει λοιπόν στην αγκαλιά του Damon Albarn των Blur και το 1992 φορμάρει στο Λονδίνο τους Elastica μαζί με την Donna Matthews στην κιθάρα και την Justin Welch στα ντραμς. Και από εδώ και πέρα αρχίζει το παιχνίδι 'βρείτε ποιο τραγούδι των Elastica θυμίζει τι... και κερδίστε!'.

Τα ep's, η σαρωτική επιτυχία τους και οι... αντίστοιχες μηνύσεις έρχονται το ίδιο γρήγορα και εύκολα... Έχουμε και λέμε: οι Wire για τα "Line up" και "Connection" (με "μνήμες" από "I am the fly" και "Three girl rhumba" αντίστοιχα...), οι Stranglers για το "Waking up" (μα το πασίγνωστο "No more heroes" ξεπατίκωσαν οι αθεόφοβοι;)... Πέρα από αυτά όμως το 'Elastica' lp θα βρεθεί για πολύ καιρό καρφωμένο στο νούμερο ένα (παλεύοντας με τους Oasis μάλιστα...), ολοκληρώνοντας τη γνωριμία με μια μπάντα που θέλει να είναι οι Blondie, οι Stranglers, οι Wire... και δέκα άλλα 'τσεκαρισμένα' γκρουπ μαζί! Και που όμως ξέρει να γράφει απίθανα 'catchy' ποπ singles, ζωντανά και γεμάτα φαντασία (καλά αυτό ελέγχεται...) και που τελικά από τις κατηγορίες, τα δικαστήρια και όλη την κουβέντα που γίνεται για πάρτη της... κερδισμένη βγαίνει! Οι Elastica και στην Αμερική θα πετύχουν και στο Lollapalloza θα αποθεωθούν... για αυτό φαίνεται αποφασίζουν να ξεκουραστούν για λίγα χρόνια. Μέχρι το '6-Track' ep το 1999 οι σχέσεις της 'αρχηγού' με τη Matthews (που συνυπόγραφε πολλά και καλά τραγούδια του γκρουπ) θα φτάσουν στο να δείξουν στη δεύτερη την έξοδο και τελικά με τη μεταγραφή του Paul Jones των Linoleum στις κιθάρες το 'The Menace' lp κυκλοφορεί στις αρχές του νέου αιώνα. Κάτι ο ήχος που πήγε 'μπροστά', κάτι οι 'επιρροές' που καλύφθηκαν καλύτερα, κάτι ο Mark E. Smith στο "How he wrote Elastica man" και γιατί να μην τον πούμε ικανοποιητικό το δίσκο; Mήπως γιατί δεν έχει τη "φλόγα' της πρώτης φοράς... και τα τραγούδια που τα ακούς μία φορά και δύσκολα τα ξεχνάς, και τελικά η ίδια συνταγή δε φέρνει πάντα όμοια αποτελέσματα... οπότε μάλλον ως 'μη απογοητευτικό' χαρακτηρίζεται το 'The Menace'. Οι 'νέοι' Elastica του 2000 λοιπόν μοιάζουν να είναι κάπως 'έξω από τα πράγματα'.