Flying Saucer Attack

The Early Years

Η σκηνή του Bristol έχει μια ακόμη πλευρά, πιο σκοτεινή από τα μαύρα beats των Massive και πιο άγρια μελαγχολική από το αστικό blues των Portishead. Οι Flying Saucer Attack αποτελούν ένα από τα σχήματα που στηρίζουν αυτό το αληθινό Bristol underground, και για πολλούς το σημαντικότερο από όλα τα υπόλοιπα. Στην ουσία έχουμε να κάνουμε με την προσωπική υπόθεση του David Pearce, ενώ από όσους έχουν περάσει κατά καιρούς από τη μπάντα (σε στούντιο ή απλά στη σκηνή...) ως συνεργάτης του Pearce θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μόνο ο Rachel Brook. Για την περιγραφή της μουσικής τους συνηθίζεται να αναφέρεται αρχικά το στοιχείο της 'βουκολικής' Βρετανικής 'folk' τραγουδιστικής παράδοσης, που περνώντας μές από την αφαιρετική στοιχειωμένη τραγουδοποιεία του Nick Drake συναντάει τις 4-track ηχογραφήσεις, τις noise περιπτύξεις του ροκ με τη no-wave/avant guarde αισθητική, χάνεται κάτω από δεκάδες στρώματα θορύβου, 'φυσήματος' και Kraut- εμφυσημάτων και καταλήγει να γοητεύται από τα κάλη της ποπ, στην πιο dream & spacy (plus.. drug-y) μορφή της. Η ιστορία ξεκινάει από το 1983 και τις πρώτες απόλυτα experimental ηχογραφήσεις του Pearce, τα ονόματα των projects όλα αυτά τα χρόνια είναι δεκάδες (Ha ha ha, The distance, Jon & David, Rosemary's children- με 7" στην Cherry Red, Secret Garden κ.α.) ενώ συνεργάζεται με όλους όσους θα αποτελέσουν στο μέλλον το δυναμικό παρόν του 'γνήσια εξερευνητικού' ήχου. Σε αυτές τις συνεργασίες 'χτίζονται' γκρουπ όπως οι Amp, Third Eye Foundation, Philosopher's Stone..

To single 'Soaring high' εγκαινιάζει τις κυκλοφορίες κάτω από το όνομα Flying Saucer Attack, ενώ ακολουθεί το ομώνυμο του γκρουπ ντεμπούτο lp. Tα επόμενα χρόνια θα ακολουθήσουν πολλές κυκλοφορίες, ενώ ήδη από το 'Further' lp δείχνει να τελειποιείται σιγά σιγά το όραμα για την abstract ψυχεδέλεια του επόμενου αιώνα που θα βασίζεται περισσότερο στη έλλειψη, παρά στο υπερ-φόρτωμα ήχων και -ηχητικών- εικόνων. Το 'New lands' του 1997 αποτελεί ένα φαινομενικά απροσπέλαστο φρούριο 'ηλεκτρολογικού' θορύβου, πνιγμένο στο feedback και στην απαιτητική μελαγχολία, που απαιτεί απεριόριστη υπομονή και προσοχή από τον ακροατή, για να τον ανταμείψει στο τέλος με τον ίδιο πλουσιοπάροχο τρόπο που το έκαναν στο παρελθόν οι Can, οι Red Crayola και οι Spacemen 3.

Τελευταία μέχρι στιγμής κυκλοφορία το lp 'Mirror', όπου ολοκληρωτικά μόνος του πλέον ο Pearce συνεχίζει να βουτάει εκεί που λίγοι τολμάνε, στην καθολική απλότητα της μελωδίας και της αρμολωδίας ταυτόχρονα, στην ύστατη ευγένεια του πρωτογονικού θορύβου και της αφηγηματικής σχολής των μεγάλων ρομαντικών του δασκάλων. Γιατί ο Nick Drake δεν χρειάζεται τελικά να συναντήσει τον Kevin Shields, το feedback απέκτησε ψυχή και συναίσθημα εδώ και πολλά χρόνια, και το γεγονός αναμένεται να έχει και πλούσιο μέλλον.