Fun Lovin' Criminals

The Early Years

Η εμφάνιση -και η επιτυχία- των Fun Lovin' Criminals στα μουσικά πράγματα της δεκαετίας του '90 επαναφέρει στο προσκήνιο το θέμα του κατα πόσο το 'rock n' roll' (με την ευρεία έννοια) μπορεί να επιβιώσει ως μουσική καθαρά για διασκέδαση, ενώ ταυτόχρονα επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά το 'γκρέμισμα' των τειχών ανάμεσα στα διάφορες μουσικές -και όχι μόνο- κουλτούρες, που συναντώνται και 'αναμιγνύονται' πριν καν αναζητηθεί οποιαδήποτε 'χημεία' μεταξύ τους. Hip-hop αισθητική στα φωνητικά και το attitude, jazz ρυθμοί στο μουσικό background ( παρέα βέβαια με rock n' roll κιθάρες) και ατμόσφαιρα δανεισμένη από το cult κινηματογραφικό status της Νέας Υόρκης (από Scorcese μέχρι.. Tarantino!), μία αόριστα δοσμένη cool διάθεση να πλανάται στον αέρα.. και το στυλ των Fun Lovin' Criminals έως και.. brilliant έφτασε να χαρακτηριστεί.

Ξεκινώντας από το 1993 ο θρύλος θέλει τον Huey Morgan να γνωρίζει τους 'Steve' και 'Fast' σε μία από τις πολλές επισκέψεις του στο μπαρ που δούλευε ο πρώτος και ενώ η μετέπειτα rhythm section των Fun Lovin' Criminals απασχολείτο με την παραγωγή ηλεκτρονικών ήχων μέσα από ένα techno project, η blues κιθάρα του Huey και οι 'έξυπνοι' στίχοι του οδήγησαν στη δημιουργία του γκρουπ. Δύο χρόνια αργότερα έρχεται το ντεμπούτο 'Come find yourself' με πρώτο single το 'Scooby snacks' να ακούγεται φρέσκο και διασκεδαστικό σε όλους (πλην.. Tarantino!). To funk των Fun Lovin' Criminals θα γοητεύσει τα Ευρωπαικά ακροατήρια ενισχύοντας στη συνείδηση τους τον κινηματογραφικό μύθο της 'γκανγκστερικής' και 'συναρπαστικής' Νέας Υόρκης και ο συνδιασμός cartoon αισθητικής και σινεφίλ αναφορών στάθηκε ικανός να χαρίσει 'παραπάνω επίπεδα' στον κατά τα άλλα ευπρόβλεπτο μουσικό κόσμο ενός ακόμη λευκού hip-hop γκρουπ με rock 'n' roll ρίζες.

Τα πράγματα είναι λίγο διαφοροποιημένα στο '100% Colombian' lp, με περισσότερη slow και jazz άποψη να καλύπτει τις rock εμμονές του Huey, καταλήγοντας σε έναν lounge-funk δίσκο γεμάτο - και πάλι- από χιούμορ (αμφιβόλου αισθητικής), ειρωνία και τις στάνταρ πλέον αναφορές σε cult και παρεξηγημένες μνήμες από το παρελθόν (Barry White κ.λ.π.). Στα 1999 ο Steve 'σαλτάρει ολοκληρωτικά' (κατά τα λεγόμενα του Huey!) και αποσσύρεται στο... Περού, για να αντικατασταθεί από τον Maxwell Jayson (ιδρυτικό μέλος των θρυλικών Bad Brains μεταξύ άλλων...). Η μπάντα με το 'Mimosa' lp θα ενδοσκοπήσει ακόμη περισσότερο στην smoothy πλευρά της, ανακατεύοντας επανεκτελέσεις δικών της τραγουδιών με διασκευές σε '70ς lost classics, ενώ περιμένουμε τον 'κανονικό' δύσκολο τρίτο δίσκο αργότερα μέσα στο 2000, για να δούμε αν τελικά μπορείς να επιβιώνεις όντας almost cool ο ίδιος και αντλώντας από οτιδήποτε real cool πέρασε και έφυγε πριν από εσένα.