Hüsker Dü

Recurring Dreams

Βιογραφικό / Δισκογραφία

Husker Du GameΚάπου χαμένη στα ενδότερα της Αμερικάνικης ηπείρου βρίσκεται η πολιτεία της Minnesota. Με πληθυσμό γύρω στα πέντε εκατομμύρια, αλλά και αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, η μουσική σκηνή της δεν θα μπορούσε να έχει τις φιλοδοξίες αλλά και τη φήμη των ανατολικών και δυτικών ακτών της χώρας.

Η πρωτεύουσα της πολιτείας αυτής είναι μια μικρή και άσημη κωμόπολη ονόματι St. Paul. Χαμένη στη δόξα της δίδυμης της Minneapolis, αυτή η πόλη ξέβρασε τρεις μουσικούς που για μερικά χρόνια θα την έκαναν υπερήφανη.

Παίρνοντας τ’ όνομά τους από ένα γνωστό παλαιότερο Σκανδιναβικό επιτραπέζιο παιχνίδι, οι Bob Mould κιθάρα και φωνή, Grant Hart ντραμς και φωνή και Greg Norton στο μπάσο, ήταν οι Hüsker Dü ("θυμάσαι" στα Ελληνικά) και παρέμειναν χωρίς αλλαγές στο πόστο τους ως την τελική τους διάλυση.

Όλα ξεκίνησαν με πρόβες στο υπόγειο του πατρικού του Norton, και πρώτη επίσημη συναυλία τον Φεβρουάριο του 1979 με τέταρτο μέλος μάλιστα στα keyboards, μέλος που έμεινε μόλις μία εβδομάδα μαζί τους, καθώς δεν ταίριαζε στον ήχο των υπολοίπων. Οι αρκετές συναυλίες τους στις γύρω περιοχές ακολουθούνται από την κυκλοφορία του πρώτου τους single 'Statues' / 'Amusement' στη δική τους Reflex Records τον Ιανουάριο του 1981. Το 'Statues' είναι τραγουδισμένο από τον Hart, ενώ το 'Amusement' που είναι παρμένο από συναυλία, από τον Mould. Κανένα από τα δύο τραγούδια δεν ανταποκρίνεται στις απεριόριστες δυνατότητες και την πραγματική δύναμη που θα έβγαζε το τρίο στη συνέχεια. Σκεφτείτε τους Joy Division όταν ήταν Warsaw για να καταλάβετε τη διαφορά.

Land Speed RecordsΤο καλοκαίρι του 1981 το γκρουπ κάνει την πρώτη του μεγάλη περιοδεία με ονομασία Children’s Crusade που περιλαμβάνει συναυλίες σε αρκετές πόλεις της Αμερικής και του Καναδά και διαρκεί δύο μήνες. Μία από αυτές είναι και στην πατρίδα τους τη Minneapolis στις δεκαπέντε Αυγούστου. Η συναυλία ηχογραφείται και παρουσιάζεται σαν LP τον Ιανουάριο του 1982 με την ονομασία 'Land Speed Record' στη New Alliance Records, την δισκογραφική των Minutemen. Το πολύ εξτρεμιστικό εξώφυλλο του δίσκου με τα φέρετρα Αμερικανών στρατιωτών σε κάποιο αεροδρόμιο των Η.Π.Α. θα τους δημιουργήσει κάποια μικροπροβλήματα με τη διανομή του δίσκου που έτσι κι αλλιώς είναι υποτυπώδης, αλλά και θα τραβήξει την προσοχή του Jello Biafra που λίγο καιρό αργότερα θα τον επανεκδόσει στην δική του εταιρία Alternative Tentacles (Virus 25). Το άλμπουμ περιλαμβάνει δεκαεφτά τραγούδια παιγμένα μόλις σε εικοσιέξι λεπτά, με τα δεκατέσσερα εξ αυτών να είναι γνώριμα στο κοινό τους και μόλις τρία τα καινούργια ('Guns At My School', 'You’re Naive' και 'Ultracore').

Η λέξη speed του τίτλου είναι και το κύριο χαρακτηριστικό αυτού του δίσκου. Το γκρουπ δε σταματάει δευτερόλεπτο να παίζει, το ένα τραγούδι διαδέχεται το άλλο και όλα μαζί συναγωνίζονται μεταξύ τους πιο θα είναι τελικά το πιο γρήγορο. Δύσκολο στιχουργικά άλμπουμ για αυτούς που τα Αγγλικά δεν είναι η μητρική τους γλώσσα, καθώς δεν θα βγάζουν λέξη σ’ αυτό το μπαράζ ήχου που συνοδεύει το κάθε κομμάτι και ούτε θα καταλάβουν πότε έρχεται το επόμενο. Το καλό είναι πως η αγριάδα, η ενέργεια και η ένταση που βγαίνει είναι αληθινή και περιμένεις να δεις πιο θα είναι το επόμενο βήμα τους.

Everything Falls ApartΚαι να το επόμενο βήμα. Τον Μάιο του 1982 βγαίνει ένα πραγματικό punk rock single με τίτλο 'In A Free Land', που περιλαμβάνει το ομώνυμο τραγούδι και τα 'What Do I Want' και 'M.I.C.' και πάλι στη New Alliance Records. Περισσότερο πολιτικοποιημένο αλλά το ίδιο γρήγορο και δυναμικό, αυτό το σετ τραγουδιών είναι ότι καλύτερο είχαν κυκλοφορήσει ως τότε. Από εδώ ξεκινάει και το στυλ που θα καθιερώσουν αργότερα με τα δεύτερα φωνητικά (ως απάντηση στα πρώτα), κάτι που ως σήμερα κανένα γκρουπ δεν μπόρεσε να ξεπεράσει.

Τον Ιανουάριο του 1983 κυκλοφορεί το 'Everything Falls Apart' πίσω πάλι στη Reflex Records που είναι ένα E.P. με δώδεκα τραγούδια συνολικής διάρκειας περίπου είκοσι λεπτών. Και αυτή η κυκλοφορία είναι καλύτερη από οτιδήποτε είχε ηχογραφηθεί από τους Hüsker Dü στο παρελθόν, δείχνοντας πως μέρα με τη μέρα το γκρουπ βελτιώνεται τόσο συνθετικά όσο κυρίως ηχητικά, με τραγούδια που αυτή τη φορά είναι καθαρότερα στο αυτί, χάριν κυρίως στη μαεστρική παραγωγή του ειδικότερου για τέτοιες καταστάσεις Spot. Τα χαρντκορίστικα φωνητικά του Mould εδώ ξεσηκώνουν με τη δύναμη και το πάθος τους, ενώ ο Hart ξεκινάει με το παίξιμό του να δημιουργεί τη δική του σχολή στα ντραμς, διασκευάζει μάλιστα πραγματικά απολαυστικά και το 'Sunshine Superman' του Donovan. Για τους ανθρώπους (εμένα δηλαδή) που είχαν κάποτε τον δίσκο αυτό και έκαναν το μοιραίο λάθος να τον ανταλλάξουν και φυσικά δεν μπορούν να τον ξαναποκτήσουν, ο δίσκος επανακυκλοφόρησε σ’ ένα ηλίθιο CD με bonus τα πέντε τραγούδια από τα δύο προηγούμενα singles τους.

Metal CircusΛίγο καιρό αργότερα η SST Records κυκλοφορεί μία συλλογή με τίτλο 'The Blasting Concept' που περιλαμβάνει συγκροτήματα από το δυναμικό της. Ένα από τα διαμάντια αυτού του δίσκου ήταν και το 'Real World' που τελικά μαζί με άλλα έξι αποτέλεσαν το επόμενο EP των Husker Du με τίτλο 'Metal Circus' τον Οκτώβριο του 1983 (SST 020).

Το 'Metal Circus' συνεχίζει την παράδοση που θέλει κάθε επόμενη κυκλοφορία να είναι καλύτερη από την προηγούμενη. Μαζί με το 'The Bad Seed' των Birthday Party είναι ότι καλύτερο έχει ποτέ κυκλοφορήσει και παίζεται στις σαρανταπέντε στροφές. Από εδώ και στο εξής οι Hüsker Dü σταματάνε να είναι ένα ακόμη απλό hardcore συγκρότημα του σωρού και γίνονται οι κορυφαίοι. Από τα αγανακτισμένα ουρλιαχτά του Mould στα 'Real World' και 'Deadly Skies', στην λυπημένη έκφραση του Hart στο 'It’s Not Funny Anymore' πρώτη μικρή επιτυχία για αυτούς στον χώρο. Και αν στα επόμενα 'First Of The Last Calls', 'Lifeline' και 'Out On A Limb' το τρίο χτυπάει αλύπητα τα όργανα με ήχο πρωτάκουστο, έρχεται το 'Diane' που εξιστορεί την απαγωγή, βιασμό και τέλος δολοφονία μιας κοπέλας, με τον Hart να παραδίδει μαθήματα εκφραστικότητας στην αρχή γλυκός, μετά συγκαταβατικός και στο τέλος αγριεμένος, καθώς από πίσω του ο Mould κλαίγοντας σχεδόν ουρλιάζει λέγοντας ξανά και ξανά "Die" παραφράζοντας τον τίτλο.

Σειρά παίρνει τον Απρίλιο του 1984 το single 'Eight Miles High' / 'Masochism World' στην SST Records (SST 025) σε παραγωγή και πάλι του Spot. Το 'Eight Miles High' είναι η διασκευή τους στη γνωστή επιτυχία των Byrds ενώ το 'Masochism World' είναι παιγμένο ζωντανά και κακόηχα, ένα τραγούδι που θα το συναντήσουμε λίγους μήνες αργότερα στον δίσκο σταθμό της καριέρας τους αλλά και γενικότερα όλης της rock μουσικής.

Zen Arcade'Zen Arcade'. Αυτό που λέγαμε παραπάνω. Διπλό LP στην SST Records (SST 027) που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1984. Το ζενίθ στην καριέρα των Hüsker Dü, σε παραγωγή του Spot και των ιδίων. Ο δίσκος περιλαμβάνει τα πάντα. Από δαιμονιώδεις ηχητικές εκρήξεις σε ηλεκτρικά ποπ ξεσπάσματα και από χαοτικούς ξέφρενους ρυθμούς σε απολογητικές ρυθμικές εκτελέσεις. Είναι άλλωστε από μόνος του μια ιστορία. Η ιστορία ενός πιτσιρικά που φεύγει από το σπίτι του για ν’ ανακαλύψει τη ζωή που τελικά αποδεικνύεται δύσκολη και πέρα από τις δυνατότητές του να την υπερνικήσει. Όμως είναι ένα όνειρο που έχει συγχωνευτεί και περιγράφεται μέσα από τα μάτια (και τα χέρια) τριών ατόμων ταυτόχρονα όσο δύσκολο και αν φαντάζει αυτό.

Από τις πρώτες νότες του στο 'Something I Learned Today' και του 'Broken Home Broken Heart' καταλαβαίνεις πως κάτι σημαντικό θα γίνει εδώ. Εκπληκτικό δέσιμο των μουσικών, ποπ γραμμές στο μπάσο, λυσσαλέα συνεχόμενα γυρίσματα στα ντραμς, ασταμάτητη κιθάρα. Ένα μικρό ξεμούδιασμα unplugged και βουρ ξανά για το διαμαντένιο 'Chartered Trips' που συνεχίζει την ιστορία. Ψιθυρίσματα ψυχεδέλειας και instrumental τοπία δίνουν τη θέση τους στη δεύτερη πλευρά που το παιδάκι πλέον έχει φύγει αλλά είναι μόνο του. Οι ήχοι είναι πιο άγριοι, η πραγματικότητα πιο ωμή, πιο ακραία με περισσότερα όμως συναισθήματα και φοβερό πάθος από τους μουσικούς. Μέσα από τους τίτλους ξετυλίγεται και η ιστορία. Ο μικρός δεν ξεχνάει, καταλαβαίνει πως ήταν όλα ψέμα και αναρωτιέται τι συμβαίνει καθώς μόνος πλέον ατενίζει τον ωκεανό.

Αποστασιοποιημένη η τρίτη πλευρά θέλει να ολοκληρώσει το αριστούργημα. Pop, punk, και hardcore ενώνουν τις δυνάμεις τους και κορυφώνουν τον δίσκο. Θέματα, θέματα, θέματα. Είναι αδύνατον να περιγράψεις το 'Zen Arcade' στα πλαίσια ενός αφιερώματος. Και δεν υπάρχει χώρος για αφιέρωμα μέσα στο αφιέρωμα. Το παιδάκι θα απολογηθεί στους γονείς του και το αποκορύφωμα θα έλθει στο τέλος. Φρικαλέες απορίες στο 'Turn On The News' δίνουν τις απαντήσεις χωρίς λόγια πλέον στη μεγαλύτερη ηχητική βρωμιά που έχει κυκλοφορήσει στην Αμερική και που δίνει τέλος στο όνειρο του παιδιού. Και όλα τα κομμάτια σχεδόν, παιγμένα μία κι έξω στο στούντιο, στο χρόνο ρεκόρ των σαρανταπέντε ωρών. Διπλός δίσκος χωρίς αδύνατο σημείο, με εικοσιτρείς μεμονωμένες διηγήσεις δεμένες έτσι ώστε όλες μαζί να φτιάχνουν μία ιστορία. Και όλα αυτά από ένα ως τότε μετρημένων δυνατοτήτων punk συγκρότημα.

New Day RisingΜε το 'Zen Arcade' οι Hüsker Dü απογειώνονται. Το πρόβλημα είναι όμως μετά από αυτό τι θα μπορεί να υπάρξει και θα είναι ικανό να σταθεί ισάξια δίπλα του. Η κριτική αποδοχή θα μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ αν κάτι στραβώσει. Το επόμενο βήμα τους είναι τελικά ανάλογο των προσδοκιών.

Πριν καλά καλά κοπάσει ο θόρυβος του 'Zen Arcade', η SST κυκλοφορεί το επόμενο LP των Hüsker Dü με τίτλο 'New Day Rising' (SST 031) τον Ιανουάριο του 1985 και πάλι σε παραγωγή του Spot και του συγκροτήματος.

Ο δίσκος ξεκινάει με το ομώνυμο τραγούδι. Το παρελθόν έχει μπει πλέον στην μπάντα. Πρέπει να πουν πως μια "νέα μέρα ξημερώνει", πολλές φορές όμως για να το καταλάβουν και οι ίδιοι. Η συνέχεια είναι καταλυτική. Από το σπαραχτικό 'Girl Who Lives On Heaven Hill' του Hart, στο αριστουργηματικό 'I Apologize' του Mould που θα τους βάλει με αυτό στους ραδιοφωνικούς σταθμούς της Αμερικής για πρώτη φορά, στο όπως θέλω μεγαλουργώ 'Folklore', και στο 'If I Told You' μοναδικό κομμάτι που υπογράφεται από τους δύο κοινά. Η πρωτοπορία συνεχίζεται με το 'Celebrated Summer' που προσφέρει αυτό που μόνο οι Huskers καταφέρνουν να δώσουν: ηλεκτρισμό του hardcore συνδυασμένο με την απαλότητα ενός pop κομματιού, και κλείνει με το 'Perfect Example', ιδανικό παράδειγμα στο τι πρεσβεύει ο τίτλος του δίσκου. Η δεύτερη πλευρά του 'New Day Rising' φέρνει το γκρουπ στη νέα πραγματικότητα που τους ανοίγεται. Όσο και αν ο Mould προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από τα ουρλιαχτά του ('59 Times The Pain'), ή τις νορμάλ punk φόρμες ('Whatcha Drinkin’'), η pop φύση των τραγουδιών είναι ολοφάνερη. Τα κομμάτια χωρίς να χάνουν τον δυναμισμό τους είναι σε ύφεση, τα όργανα κατεβάζουν στροφές, αλλά και ξανά επιτυγχάνουν να βγάλουν ένα μικρό αριστούργημα το 'Books About UFOs', με το πιάνο όχι απλώς συνοδευτικό αλλά σε πρώτο πια πλάνο. Υπάρχει και μια μαγκιά σ’ αυτό το δίσκο που λέγεται 'How To Skin A Cat', που πίσω από ένα ηλεκτρικό ντελίριο, ο Mould εξηγεί πως μπορείς να δημιουργήσεις μία φάρμα από γάτες δίπλα σε μια φάρμα ποντικιών όπου οι μεν θα τρέφονται από τους δε, ενώ εσύ θα πλουτίζεις πουλώντας το δέρμα της γάτας.

Κριτικά αποδεκτοί πλέον από το σύνολο του μουσικού τύπου οι τρεις φίλοι πλέον μπαίνουν στα σπίτια και τα ραδιόφωνα και των πιο δύσπιστων. Φίλοι είπατε; Λάθος. Η σχέση των δύο ηγετών του γκρουπ αρχίζει να κλονίζεται σταδιακά. Ο ένας θέλει να επιβληθεί στον άλλο με τον Norton απλώς να παίζει το μπάσο του και να περιμένει. Το single που ακολουθεί πάντως περιέχει το απολαυστικό και πιασάρικο 'Makes No Sense At All' του Mould με τα γνωστά γυρίσματα των ντραμς του Hart σε πρώτο πλάνο. Σα να μας λένε αυτός εκτελεί αλλά εγώ φαίνομαι. Το flip side είναι η διασκευή τους στο γνωστό τραγούδι του Sonny Curtis 'Love Is All Around' σε μία εντελώς αδιάφορα βαριεστημένη εκτέλεση. Και αυτό το δισκάκι κυκλοφόρησε από την SST (SST 051) τον Αύγουστο του 1985 ταυτόχρονα με την πρώτη τους περιοδεία στην Ευρώπη που τόσο καιρό τους άκουγε αλλά δεν τους έβλεπε.

Flip Your WigΜια νύχτα του Σεπτέμβρη λοιπόν ο μικρός βλαχοροκάς ξεκινάει να πάει να τους δει. Μικρός και μόνος μέσα σε ξένους, με δυσκολία βρίσκει τον τόπο της συναυλίας. Τα κλαμπ όμως είναι δύο και είναι σχεδόν κολλητά. Σε ποιο άραγε να παίζουν αυτοί οι Αμερικάνοι. Ο κόσμος που άρχισε να μαζεύεται στο ένα είναι κάτι τύποι με λωρίδες, δερμάτινα μπουφάν και μπότες καλογυαλισμένες. Στο δίπλα κάτι μυστήριοι περιμένουν στην ουρά χωρίς φασαρία. Εγώ ο μάγκας ξέρω πως λωρίδες και Αμερική δεν ταιριάζουν, και έτσι ακολουθώ τους τελευταίους. Περιμένοντας να αρχίσει η συναυλία και ελπίζοντας να μην την πάτησα, βλέπω ν’ ανεβαίνει στη σκηνή ένας χοντρούλης με χαβανέζικο πουκάμισο και μία κιθάρα σαν αυτή που χρησιμοποιούν οι χεβυμεταλλάδες. Με ζώνουν τα φίδια. Να φάω τέτοιον παπά εγώ. Από πίσω του άλλος χοντρός γυμνός από πάνω με μακριά μαλλιά και ένα σορτσάκι. Σκέφτομαι την πάτησα σαν πρωτάρης (που ήμουν). Σε λάθος κλαμπ ήλθα. Η χαριστική βολή έρχεται βλέποντας τον τρίτο. Ένας ψηλός με τσιγκελωτό μουστάκι ντυμένος στην τρίχα να μας χαμογελάει και να μας χαιρετάει σαν χαζός λέγοντάς μας θα δείτε σε λίγο. Λέω από μέσα μου πως ίσως είναι οι μηχανικοί του ήχου για να ξεγελαστώ αλλά και πάλι... Παίρνουν θέση, ο πρώτος λέει "one two three", και αυτό ήταν. Δεν λάθεψα. Καταιγίδα ηλεκτρικού θορύβου όμως non stop για μία ώρα και παραπάνω. Τρεις μέρες δεν άκουγα τίποτα και για πολύ καιρό δεν είχα ξεπεράσει το σοκ. Οι Hüsker Dü ήταν τρομεροί στη σκηνή, παραδίδοντας πραγματικό σόου. Δεν λέω άλλα γιατί τα θυμάμαι και ανατριχιάζω. Τελικά έμαθα πως στο δίπλα κλαμπ έπαιζαν οι Exploited. Τι καλά που δε λάθεψα!

Ενώ το τρίο σαρώνει την Ευρώπη, νέος δίσκος σκάει μύτη στην Αμερική. Και πάλι (για τελευταία φορά όμως) στην αξιότιμη SST Records (SST 055) ονόματι 'Flip Your Wig'. Αυτός είναι ο μεταβατικός δίσκος που ισορροπεί τους ήχους των προηγούμενων δουλειών, με τους ήχους που θα ακουστούν στο μέλλον. Η παραγωγή εδώ είναι καθαρότερη, καθώς δουλεύουν χωρίς τον Spot στο στούντιο, και έτσι το hardcore ύφος τους αφήνει περισσότερους διαδρόμους στις μελωδίες που τώρα πια κυριαρχούν. Αν σκεφτεί κάποιος πως το 'Zen Arcade' είχε κυκλοφορήσει μόλις ένα χρόνο πριν και ενδιάμεσα υπήρχε και το 'New Day Rising', θα διαπιστώσει πως η στροφή που συντελείται εδώ είναι τεράστια. Πάντως τα τραγούδια στην πλειοψηφία τους στέκονται σε υψηλό επίπεδο, με αυτά του Hart να κινούνται σε πιο ρομαντικό-ερωτικό πεδίο ('Green Eyes', 'Every Everything'), ενώ του Mould να βαστάνε λίγο ακόμη από τις δάφνες του παρελθόντος ('Flip Your Wig', 'Divide And Conquer'). Στο δίσκο περιέχονται ακόμη το 'Makes No Sense At All' από το προηγούμενο single τους, μερικές αδύναμες στιγμές για το επίπεδό τους ('Hate Paper Doll', 'Find Me', 'Baby Song'), τα instrumental 'The Wit And The Wisdom' και 'Don’t Know Yet' που μάλλον βρίσκονται για να συμπληρώσουν το άλμπουμ, αλλά και απόλαυση κορυφαίων στιγμών που μόνο αυτά τα τρία παλικάρια μπορούν να προσφέρουν. ('Games', 'Keep Hanging On', 'Flexible Flyer').

Candy Apple GeyΚαι ενώ οι Hüsker Dü συνεχίζουν ν’ απολαμβάνουν τις δάφνες τους, η SST κυκλοφορεί και το 'Blasting Concept Volume 2' με τραγούδια από την αφρόκρεμά της (Black Flag, Minutemen, Saccharine Trust κλπ). Σε αυτή τη συλλογή φυσικά δεν ήταν δυνατόν να λείπουν και αυτοί, αυτή τη φορά με το μικρής διάρκειας κομμάτι τους 'Erase Today' που είχε μείνει έξω από το 'New Day Rising', τραγουδισμένο από τον Mould.

Τον Σεπτέμβριο του 1985 και αμέσως μετά την κυκλοφορία του 'Flip Your Wig' οι Hüsker Dü κάνουν το μεγάλο βήμα και υπογράφουν συμβόλαιο με την πολυεθνική Warner Bros. Σε αυτήν λοιπόν κυκλοφορούν τον Μάρτιο του 1986 το επόμενο LP τους με τίτλο 'Candy Apple Grey'. Παρά τις αντιρρήσεις ορισμένων για ξεπούλημα και τέτοια, ο δίσκος είναι υπέροχος, έχοντας μάλιστα μέσα του δύο κομμάτια το 'Don’t Want To Know If You Are Lonely' και ειδικά το 'Sorry Somehow' που ξεπερνούν κάθε προσδοκία, δείχνοντας πως το γκρουπ είναι σε μεγάλη φόρμα και η αλλαγή εταιρίας τελικά τους έκανε καλό. Τα υπόλοιπα τραγούδια είναι μία συνέχεια του 'Flip Your Wig' με καθαρότερη ακόμη παραγωγή, ενώ δεν λείπουν και τα μπαλαντοειδή κομμάτια δείγμα της αλλαγής πλεύσης που συντελείται. Το μόνο τρωτό σημείο του δίσκου είναι οι χωρίς έμπνευση και σχεδόν όμοιες εισαγωγές των τραγουδιών. Είπαμε είναι καλός ο Hart αλλά η πολύ επανάληψη βλάπτει. Τα 'Sorry Somehow' και 'All This I’ve Done For You' του δίσκου χρησιμοποιούνται ως EP με δεύτερη πλευρά τα παλαιότερα 'Flexible Flyer' και 'Celebrated Summer' παιγμένα ζωντανά στο Roxy του Λος Άντζελες, μαζί με ένα πρωτοεμφανιζόμενο και τελικά πολύ φασαριόζικο instrumental με τίτλο 'Fattie'.

Δεύτερο EP από το δίσκο είναι η άλλη μεγάλη τους επιτυχία 'Don’t Want To Know If You Are Lonely' με δεύτερη πλευρά το 'All Work And No Play', που στην Αμερικάνικη έκδοσή του έχει και τρίτο τραγούδι την διασκευή τους στο 'Helter Skelter' των Beatles παιγμένο live.

Warehouse Songs and StoriesΟ δίσκος που κλείνει την καριέρα τους είναι διπλός και λέγεται 'Warehouse: Songs And Stories' και κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1987 και πάλι στη Warner. Μάλλον η εταιρία τους δεν θα ήθελε έναν διπλό άλμπουμ, αλλά αυτοί ξέροντας πως το τέλος τους είναι αναπόφευκτο, κατάφεραν να της επιβληθούν και τελικά το κυκλοφόρησαν. Ο δίσκος ηχεί σα να προέρχεται από δύο διαφορετικά συγκροτήματα. Οι μαλωμένοι μεταξύ τους Hart και Mould κρατάνε το κάθε κομμάτι για τον εαυτό τους και ο Norton απλώς παίζει το μπάσο του σιωπηλός. Οι συνθέσεις είναι σχεδόν μοιρασμένες, η παραγωγή παραφορτωμένη με κολπάκια και μπιχλιμπίδια αχρείαστα, αλλά το τελικό αποτέλεσμα και πάλι αξιόλογο. Κρίμα γιατί κάποιες προσωπικές διαφωνίες κατέστρεψαν εντελώς άδοξα ένα πολύ σημαντικό συγκρότημα.

Δύο singles κυκλοφόρησαν από αυτό το άλμπουμ το 'Could You Be The One?' με το ομώνυμο και το 'Charity, Chastity, Prudence And Hope' να το συμπληρώνει, ενώ στη δεύτερη πλευρά περιέχει το 'Everytime', μια σύνθεση του Norton που κακώς έμεινε έξω από τον δίσκο, ενώ σαφώς και είχε θέση. Ένα τραγούδι έγραψε ο άνθρωπος και δεν το εκτιμήσανε όπως έπρεπε. Το άλλο single είναι το εντυπωσιακό 'Ice Cold Ice' που στην πίσω πλευρά είχε το ασήμαντο 'Gotta Lotta'.

Και ενώ οι σχέσεις των μελών είχαν φτάσει στο απροχώρητο, για πρώτη φορά στην καριέρα τους βγαίνουν σε περιοδεία για να προωθήσουν δίσκο που έχει ήδη κυκλοφορήσει. Πάντα αυτά που παίζανε ήταν και αυτά που αργότερα ηχογραφούνταν. Από τη μεριά της η Warner τους πιέζει για νέο άλμπουμ με δικό της παραγωγό μάλιστα. Καλή δικαιολογία για να το διαλύσουν μία ώρα νωρίτερα.. Το Δεκέμβριο του 1987 δίνουν την τελευταία τους συναυλία και τον Ιανουάριο του 1988 ο Hart φεύγει από το γκρουπ, ή απομακρύνεται βιαίως ή έστω διώχνεται από τον Mould, ή όπως αλλιώς θέλετε πέστε το. Δυστυχώς οι Hüsker Dü θα γίνουν ιστορία. Ο Hart και ο Mould θ’ ακολουθήσουν ο καθένας τον δρόμο του. Ο πρώτος θα δημιουργήσει τους Nova Mob και αργότερα θα συνεχίσει σόλο, ο δεύτερος πρώτα τους Sugar και τώρα τελευταία και αυτός μόνος του. Και ο Norton; Αυτός έκανε την καλύτερη δουλειά. Έγινε σεφ και οι δυναμικές του γραμμές στο μπάσο έγιναν καλοψημένα φιλετάκια. Άραγε όταν τα ψήνει χοροπηδάει όπως συνήθιζε στις συναυλίες;

Το 1990 η SST επανακυκλοφόρησε τα 'Eight Miles High' και 'Makes No Sense At All' μαζί σε δεκάιντση μορφή, και το 1994 η Warner έβγαλε το 'The Living End', αυτό το καταπληκτικό live που μας ξαναθύμισε τον λόγο που αγαπήσαμε και μεγαλώσαμε με αυτό το τρίο της Minneapolis.