The Low Frequency in Stereo

Stereo Freqs

Πραγματικά σαν χθες θυμάμαι την πρώτη φορά που πήρε το μάτι μου τους Low Frequency in Stereo. Ήταν πριν περίπου τέσσερα χρόνια. Σε κάποιο τεύχος του Rock + Roll είχαν συμπεριλάβει στην συλλογή του μήνα ένα κομμάτι από τον πρώτο τους ομώνυμο δίσκο. Το "Low frequency" αν θυμάμαι καλά, πρέπει να ήταν. Τότε βέβαια, όλοι έδιναν ίσως περισσότερη από ποτέ σημασία στο λεγόμενο post-rock ιδίωμα αφού είχαν προηγηθεί και οι εκπληκτικές εμφανίσεις των Godspeed και των Giardini - σε Ρόδον και ΑΝ αντίστοιχα.

Low Frequency in Stereo 3Το συνοδευτικό κειμενάκι της συλλογής για αυτούς ήταν άκρως ενθαρρυντικό αλλά το κομμάτι ακόμη περισσότερο. Μου είχε φανεί σχεδόν τέλειο. Και μετά από τόσα χρόνια δεν έχω αλλάξει γνώμη. Ο πρώτος τους δίσκος, λοιπόν, κυκλοφόρησε στις αρχές του 2003 και έκανε αίσθηση επιτυγχάνοντας να συσπειρώσει ένα μικρό αλλά ιδιαίτερα φανατικό κοινό γύρω τους. Κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους στα μέσα του 2004 - στην Ελλάδα ήρθε το 2005 - προχωρώντας την κατάσταση πολύ πιο μακριά. Οι Low Frequency in Stereo είναι από τις περιπτώσεις που η μουσική τους και μόνο αρκεί για να σε ταξιδέψει με έναν μαγικό τρόπο. Έλα, όμως, που δημιούργησαν πολύ καλή φήμη και για τις ζωντανές εμφανίσεις τους. Έχουν σαρώσει την Βόρεια και την Κεντρική Ευρώπη ενώ στην Αγγλία δεν είναι τόσο γνωστοί. Θα έπρεπε να σας λέει κάτι, όμως, το γεγονός ότι στην Γερμανία κάνουν πάρα πολλές συναυλίες κάθε χρόνο - σχεδόν όσες και στην πατρίδα τους. Πρόσφατα ανοίχτηκαν και στην άλλη πλευρά του ατλαντικού με κορυφαία τους στιγμή την εμφάνιση τους στο The south by southwest festival στο Austin του Τexas. Ναι, ναι, με τα τρελά παλικάρια της περιοχής, τους Trail of Dead.

Οπότε, το Σάββατο 11 Μαρτίου όλοι στην Αθήνα για τους Low Frequency in Stereo. Αν υπάρχει μια συναυλία που αξίζει να ταξιδέψεις φέτος για να την παρακολουθήσεις είναι αυτοί εδώ οι τύποι με τα άσπρα πουκάμισα και τις μαύρες γραβάτες από την Νορβηγία. Αφήνεις τους Fall στην ησυχία τους και κάνεις ηρωϊκή κάθοδο. Και άφησε τους άλλους να μετράνε πόσα άτομα ήταν στους Sons and Daughters. Για το καλό σου...

ΟΙ ΔΙΣΚΟΙ:

The low frequency in stereo [Rec 90/2002]

Low FreqΗ ελαστική σε πειραματισμούς φόρμα τους βοηθά αρκετά να συνειδητοποιήσει κανείς τις όποιες δημιουργικές εμμονές τους. Pure pop περάσματα, φλερτ με τον θόρυβο - χωρίς τα απροσπέλαστα κιθαριστικά τείχη τύπου Mogwai, κατατονικά Lo-Fi παραληρήματα, μελωδικοί κιθαριστικοί εξτρεμισμοί που διεγείρουν τις αισθήσεις μέχρι και τζάζικα στιγμιότυπα συνθέτουν το γαμάτο ντεμπούτο τους δίσκο. Οι τύποι εδώ παίζουν καθαρόαιμο post-rock κι ας παραδέχονται δημοσίως μόνο το soulful instrumental rock band ως χαρακτηρισμό. Συνήθως λέμε, ότι αυτοί που κλέβουν δημιουργικά χωρίς να αντιγράφουν είναι ευφυείς και φυσικά αξιόλογες περιπτώσεις. Μόνο που οι Low Frequency in Stereo - μου φαίνεται ότι - δημιούργησαν αυτό που ονειρεύονται οι κορυφαίες μπάντες του είδους και δεν το έχουν κάνει ακόμη. Μα την Παναγία, αυτός είναι ο καλύτερος post-rock δίσκος που άκουσα ποτέ μου.

Travelling ants who got eaten by Moskus [Rec 90/2004]

Travelling antsΤο επόμενο δισκογραφικό τους βήμα το περίμενα με ανυπομονησία αλλά και περιέργεια. Αν επέλεγαν αυστηρά το ίδιο μουσικό ύφος που κινήθηκαν στο ντεμπούτο τους θα βρίσκονταν σε αδιέξοδο, όχι με την έννοια της ποιότητας αλλά με αυτή της μουσικής προόδου και εξέλιξης. Ξεχάστε θεωρίες τύπου sophomore και δεύτερου δύσκολου δίσκου. Εδώ οι Low Frequency σου δίνουν την εντύπωση ότι έχουν εξαερωθεί. Σαν να μην πατάνε πια στη γη. Το κουαρτέτο από τη Νορβηγία εξελίσσεται, προοδεύει και αφήνει πίσω του το πρώτο αριστούργημα. Απλά φτιάχνει ένα καινούργιο με φυσική αυτοπεποίθηση και κεκτημένη ταχύτητα. Προχωρά την μουσική του μίλια μπροστά κι όσοι πιστοί τους ακολουθήσουν στο μουσικό παροξυσμό τους, έχει καλώς. Αφήνουν τα προηχογραφημένα tapes και στην ίδια συχνότητα προσθέτουν μια γυναικεία φωνή που μοιάζει στη χροιά με αυτή της Bjork. Πρακτικά τολμούν να χρησιμοποιήσουν -κατά διαστήματα - όργανο, πιάνο, τρομπέτες, ξυλόφωνο, κρουστά μέχρι και samples. Έτσι, προκύπτει ένα ελκυστικά γκρουβάτο και ομοιογενές μείγμα. Εννοείται ότι πάλι ροκάρουν δυνατά. Μόνο που αυτή την φορά έχουν funky διάθεση χωρίς να παίζουν funk και σερφάρουν χωρίς να παίζουν surf. Ποιος είναι δηλαδή καλύτερος δίσκος; Αγοράστε και τους δύο - ακόμη και με παραγγελία - για να διαπιστώσετε ότι ο ένας είναι καλύτερος από τον άλλο.

The last temptation of... The Low Frequency in Stereo [Rec 90/2006]

Κυκλοφορεί το Μάρτιο.