The Lurkers

Βιογραφικό

Κάπου ανάμεσα στα πρώτα ονόματα και τους διάττοντες αστέρες. Του Μίλτου Τσίπτσιου

The LurkersΔεν ήταν μόνο οι Sex Pistols, οι Clash και οι Damned αυτοί που σήκωσαν το λάβαρο της επανάστασης στη μουσική. Ουρές χιλιομέτρων σχηματίζονταν από φερέλπηδες νεαρούς που με τα συγκροτήματά τους θέλησαν ν' αλλάξουν τον κόσμο. Κι αν μερικοί από αυτούς ξεχώρισαν και έγιναν επιτυχημένοι, οι περισσότεροι κατέληξαν διάττοντες αστέρες που στο τέλος τα παράτησαν. Υπήρχε και μια τρίτη κατηγορία με κάποια γκρουπ που έκαναν το βήμα παραπάνω, το πάλεψαν, απέκτησαν τη φήμη τους αλλά ποτέ δεν έγιναν αυτό που θα λέγαμε το συγκρότημα αναφοράς.

Τέτοιοι περίπου ήταν και οι Lurkers. Το συγκρότημα που όσο κανένα άλλο έπαιξε με τον ήχο που είχαν δημιουργήσει οι Ramones (η απάντηση της Βρετανίας στους Ramones), αλλά που ποτέ δεν έφτασε στα τόσο υψηλά στάνταρ των Αμερικανών συναδέλφων τους.

Ξεκίνησαν από το Δυτικό Λονδίνο στα μέσα του 1976 και η σύνθεσή τους αποτελούνταν από τους Pete Stride στην κιθάρα, Peter (Plug) Edwards στα φωνητικά, Nigel Moore στο μπάσο και Pete "Manic Esso" Haynes στα ντραμς. Ο Edwards γρήγορα κατάλαβε πως θα ήταν καλύτερα για όλους να αποτραβηχτεί από το μικρόφωνο και δίνει τη θέση του στον Howard Wall, για να απομείνει ένας ταπεινός roadie του συγκροτήματος. Στο τέλος της χρονιάς αποχωρεί και ο Moore και στη θέση του μπαίνει ο Arthur Billingsley γνωστότερος στο χώρο ως Arturo Bassick. Με τη νέα αυτή σύνθεση οι Lurkers αρχίζουν και χτίζουν μια κάποια φήμη παίζοντας μαζί με τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου, κάτι που τους δίνει τη δυνατότητα να γράψουν το πρώτο τους single στη μετεξέλιξη ενός δισκάδικου ονόματι Beggars Banquet σε δισκογραφική.

Free AdmissionΤο ντεμπούτο τους που παράλληλα είναι και το ντεμπούτο στο δισκογραφικό χώρο για τη Beggars Banquet είναι το single Free Admission που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1977. Περιέχει δύο τραγούδια τα Shadow και Love Story, που ολοφάνερα κινούνται στο μουσικό ηχότοπο των Ramones, με ανεπιτήδευτα φωνητικά, και μια νεανική ενέργεια που ξεχειλίζει.

Τρεις μήνες μετά, δεύτερο single για τους ίδιους, αλλά και για την Beggars Banquet το ακόμη καλύτερο (ειδικά στο flip side του) Freak Show/Mass Media Believer που ραμονίζει και αυτό επικίνδυνα, αλλά περιλαμβάνει στοιχεία από το punk της εποχής των Eater και ακόμη περισσότερο των Buzzcocks. Ακολουθεί η συμμετοχή τους στην συλλογή της Beggars Banquet "Streets" με το γεμάτο παροξυσμό κομμάτι Be My Prisoner, καθώς και τα δυο τους πρώτα Peel Session από τα συνολικά τέσσερα που ηχογράφησαν.

Τον Ιούνιο του 1978 οι Lurkers θα γνωρίσουν την πρώτη τους επιτυχία με το single Ain't Got A Clue/Ooh! Ooh! I Love You το οποίο έφτασε στο νούμερο σαράντα πέντε του επίσημου τοπ της Αγγλίας. Μαζί του στα πρώτα του δεκαπέντε χιλιάδες αντίτυπα συνοδεύονταν και ένα flexi disc ονόματι Fulham Fallout Firty Free. Άξια η επιτυχία καθώς το Ain't Got A Clue μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια μικρή δίλεπτη τελειότητα, ενώ και το πίσω του είναι από τα χαρακτηριστικά πρωτόλεια punk rock τραγούδια. Σε αυτό στο μπάσο είναι ξανά ο Nigel Moore στη θέση του Bassick που αποχωρεί για να δοκιμάσει τις δυνάμεις του με τους Pinpoint, με τους οποίους κυκλοφόρησε τρία singles και ένα LP, ενώ αργότερα έφτιαξε και τους Blubbery Hellbelies με μικρότερη επιτυχία. Στο ενδιάμεσο και για λίγο χρονικό διάστημα έπιασε το μπάσο και ο Αυστραλός Kym Bradshaw μεταγραφή από τους Saints, σε μια συνεργασία που τελικά δεν ευδοκίμησε.

Freak Show/Mass Media BelieverΜε τους εξ' αρχής συνοδοιπόρους τους να έχουν κάνει οι περισσότεροι τον κύκλο τους, άλλοι να έχουν ήδη διαλυθεί και άλλοι να έχουν γίνει ακόμη και σούπερ σταρ, οι Lurkers ετοιμάζονται για τον πρώτο τους μεγάλο δίσκο. Αυτός θα είναι το Fulham Fallout που θα κυκλοφορήσει το καλοκαίρι του 1978 και θα φτάσει ως το νούμερο πενήντα εφτά του επίσημου τοπ της Αγγλίας. Ο δίσκος περιέχει απλά, όμορφα κομμάτια που κινούνται στο χώρο του pop-punk, χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις και με μετρημένο wall of sound. Βασίζεται κυρίως στα κιθαριστικά περάσματα του Stride και τα επίπεδα, άτεχνα μα ουσιαστικά φωνητικά του Wall. Ιδιαίτερες στιγμές του το "Σπεκτορικό" Then He Kissed Me που για τις ανάγκες του punk έγινε Then I Kicked Her, όπως και το πλέον σοφιστικέ για το στυλ των Lurkers "Gerald". Γενικά είναι ένας δίσκος που δεν δικαιώθηκε από την ιστορία και τελικά πήρε πολύ λιγότερα από όσα άξιζε, ειδικότερα αν συγκριθεί με δίσκους ίδιας τεχνοτροπίας που έκαναν διάσημους τους εκτελεστές τους.

Το 1978 θα κλείσει για τους Lurkers με ένα ακόμη single το σημαδιακό όχι μόνο για αυτούς μα και για ολόκληρο το Βρετανικό punk το I Don't Need To Tell Her που στο flip side του έχει το πιο στιβαρό και προσεγμένο τραγούδι των Lurkers το Pills, ίσως την σπουδαιότερη στιγμή τους. Αυτό, βγήκε με τέσσερα διαφορετικά εξώφυλλα σε καθένα εκ των οποίων εμφανίζεται και ένα μέλος του γκρουπ. Τέλος τον Ιανουάριο του 1979 θα βγει το αδίκως παρεξηγήσιμο Just Thirteen/Countdown σε ακόμη πιο ποπ ρυθμούς.

Κάπου εδώ τελειώνει η πρώτη και καλύτερη περίοδος για τους Lurkers. Από εδώ και πέρα αρχίζουν τα δύσκολα για αυτούς καθώς θα πρέπει να διαχειριστούν την όποια επιτυχία έχουν, έτσι ώστε να τη διευρύνουν, για να μπορέσουν έστω να φτάσουν στα επίπεδα των σχετικά ομόηχών τους Boys, ή ακόμη και να πλησιάσουν στους ηγέτες αυτού του ήχου Buzzcocks. Η πρώτη τους απόπειρα δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντική, καθώς το επόμενό τους single Out In The Dark με το ομώνυμο και τα Cyanide, Suzie Is A Floozie και Cyanide "Pub Version" δεν είναι ιδιαίτερα ικανοποιητικό. Φλερτάρει αρκετά με την κιθαριστική ποπ, είναι μονότονα ρυθμικό, κάπως χαζοχαρούμενο στο Suzie, ενώ τα προσχήματα σώζει απλά το σαφώς καλύτερο όλων και καθαρόαιμα πανκοειδές Cyanide.

Ain't Got A Clue/Ooh! Ooh! I Love YouΤο δεύτερό τους άλμπουμ οι Lurkers αποφάσισαν να το ηχογραφήσουν στην Αμερική και σαν παραγωγό να πάρουν τον άσχετο του με το είδος και γνωστότερο για παραγωγές του σε soul άλμπουμ Phillip Jarret. Ονομάστηκε God's Lonely Men και σε καμιά περίπτωση δεν συναγωνίζεται το Fulham Fallout. Δίχως ενέργεια, νωχελικό σε πολλά σημεία του, με συνθέσεις που έχουν προοπτική αλλά εκτελούνται βαριεστημένα, χωρίς αυθορμητισμό, σαν από αγγαρεία. Υπάρχουν δύο τρεις εκλάμψεις όπως το Room 309, το She Knows ή και το Cyanide που δείχνουν τις πραγματικές δυνατότητες του γκρουπ αλλά γενικά είναι δίσκος ντεφορμαρίσματος.

Με τέτοιο αποτέλεσμα και με άλυτες οικονομικές διαφορές με την Beggars Banquet, οι Lurkers διαλύονται στις αρχές του 1980. Η τελευταία τους κυκλοφορία θα είναι το single New Guitar In Town που ξεχωρίζει με ανεμελιά του και την θετική αύρα που αποπνέει, με flip side τη διασκευή τους στο Little Ole Wine Drinker Me του Hank Mills που έκανε παγκόσμια επιτυχία με τη φωνή του ο διάσημος ηθοποιός και τραγουδιστής Dean Martin. Αμέσως μετά η Beggars Banquet κυκλοφορεί το σπουδαίο Greatest Hit - Last Will And Testament μια πραγματικά συμπυκνωμένη συλλογή με σχεδόν ότι καλύτερο είχε ακουστεί από το γκρουπ ως τότε, ενώ τιμητική είναι και η συμμετοχή τους στο Burning Ambitions (A History Of Punk) της Cherry Red με το Ain't Got A Clue.

Δυο χρόνια μετά επανεμφανίζονται οι Lurkers χωρίς τον Howard Wall που παράτησε την τέχνη του μουσικού για να αφοσιωθεί στην τέχνη του μάγειρα. Στη θέση του ο παντελώς άγνωστος ως τότε Marc Fincham. Υπογράφουν στην καθαρά punk εταιρία Clay Records και ξεκινούν μια νέα καριέρα κυκλοφορόντας τρία σιγκλάκια (This Dirty Town (I Can't Find My Way Out)/Wolf At The Door, Drag You Out/Heroin (It's All Over) και Frankestein Again/One Man's Meat) και ένα EP το The Final Vinyl με τα Let's Dance Now (No Time To Be Strangers), Midnight Hour, By The Heart, Frankenstein Again και Shut Out The Light. Όλα αυτά μαζί βρίσκονται μαζεμένα στο κατά κάποιο τρόπο τρίτο άλμπουμ του συγκροτήματος το This Dirty Town του 1989. Αν και η Clay περίοδός τους είναι η πιο αδιάφορη για πολλούς, το υλικό που ηχογραφήθηκε είναι αρκούντος ικανοποιητικό, έως απολαυστικό σε κάποια σημεία. Το γκρουπ φαίνεται να έχει αποστασιοποιηθεί πλέον από τον ήχο των Ramones και ακολουθεί έναν πιο straight punk προσανατολισμό που οφείλεται κυρίως στα νέα φωνητικά του Fincham. Φυσικά δεν λείπουν και οι αχρείαστες στιγμές που επικεντρώνονται κυρίως στα προς το electro-pop τραγούδια του The Final Vinyl με τη χρήση synths μα και σαξοφώνου.

Fulham FalloutΘα περάσει μια τετραετία γεμάτη χωρίς ίχνος από Lurkers ώσπου οι Γερμανοί Die Toten Hosen ξεσκονίζοντας τις επιρροές τους αποφασίζουν να τις αναγεννήσουν. Έτσι το 1987 μετά την παρότρυνση τους, οι Lurkers επανέρχονται και ένα χρόνο αργότερα κυκλοφορούν το LP Wild Times Again στη Γερμανική Weser Records. Μάλιστα την παραγωγή την ανέλαβε ο ίδιος ο Campino τραγουδιστής των Toten Hosen. Στο Wild Times Again ξαναβρίσκουμε τον παλιόφιλό μας Arturo Bassick αυτή τη φορά αναβαθμισμένο στα φωνητικά σε ένα δίσκο που προσπαθεί να επαναφέρει τον ήχο των Lurkers στις ρίζες του χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία.

Το 1989 βγαίνει το mini LP King Of The Mountain με εφτά τραγούδια το οποίο θα θυμόμαστε μόνο για το μικρό ποπ διαμαντάκι το Barbara Blue που περιέχει. Σε αυτό στη θέση του Esso ο Dan Tozer. Ο Esso από τότε που έφυγε από τους Lurkers άρχισε μία συγγραφική δραστηριότητα που του έχει φέρει μέχρι σήμερα να έχει εκδώσει τέσσερα βιβλία, με το ένα μάλιστα να αναφέρεται στις μέρες που είχε διαπρέψει ως punk rock μουσουργός. Ένα χρόνο μετά το King Of Mountain βγαίνει το σχετικά αξιοπρεπές LP Powerjive από την Released Emotions.

Μετά και τη φυγή του Nigel Moore, ο Bassick αναλαμβάνει ξανά το μπάσο μαζί με τα φωνητικά όντας ο απόλυτος κυρίαρχος πλέον του γκρουπ, για το Non-Stop Nitropop του 1992, ενώ στον δίσκο του 1995 Ripped 'N' Torn δεν υπάρχει ούτε ο Stride καθώς η θέση του έχει καταληφθεί από τον Tom Spencer.

Από τότε και μέχρι σήμερα ο Bassick με διάφορους συνεργάτες γνωστούς και άγνωστους περιοδεύει και κυκλοφορεί διάφορους -ως επί τω πλείστον- αδιάφορους δίσκους σαν το 26 Years του 2003 και πιο πρόσφατα το Fried Brains του 2008, ουσιαστικά αμαυρώνοντας το καλό όνομα των Lurkers.

Είναι προτιμότερο αν κάποιος θέλει να γνωρίσει τους καλούς Lurkers να απευθυνθεί στο Beggars Banquet Singles Collection της Anagram του 1997 που περιέχει αυτό που επικαλείται και ο τίτλος του, ή στο ζωντανό, δαιμονιώδες, υπερηχητικό και με φοβερό πάθος και ένταση Live And Loud!! της Link του 1989.