The Messjazz

You’ve got that jazzy feeling (είτε το ξέρεις, είτε όχι)

Soft Machine - ThirdΚάποιοι πιστεύουν πως η jazz είναι η πεμπτουσία της μουσικής και ότι μόνο οι μουσικοί της ξέρουν αληθινά να παίζουν. Υπάρχουν όμως κάποιοι άλλοι που την περιφρονούν, συνήθως χωρίς καν να έχουν ασχοληθεί μαζί της, διότι πιστεύουν πως είναι ταυτόσημη ατελείωτων και ακατάληπτων αυτοσχεδιασμών.

Όπως και να ‘χει, το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι μας έχουμε (ή έστω, κρύβουμε) ένα μέρος στην καρδιά μας για τη jazz, απλά διότι δε γίνεται αλλιώς. Για δείτε πάλι τον τίτλο της επιστημονικής αυτής μελέτης… Λοιπόν, όσοι το ξέρουμε, το απολαμβάνουμε. Όσοι όχι, μάλλον ήρθε η ώρα να το ανακαλύψετε με τη βοήθεια της επαναστατικής, ανέξοδης και αλάνθαστης μεθόδου που ακολουθεί, η οποία δεν είναι δοκιμασμένη σε πειραματόζωα (με μόνη επιφύλαξη τους οπαδούς του ήχου του Manchester)! Κι επειδή τίποτα δε γίνεται σωστά με εξαναγκασμό ή με τη συνθήκη παροχής - αντιπαροχής, ο μόνος ενδεικνυόμενος τρόπος είναι να βρείτε την οδό προς τη jazz ο καθένας από εσάς προσωπικά. Η εγκεκριμένη αυτή από το πανεπιστήμιο της Ουψάλα (αν με απατά η μνήμη μου) μέθοδος εδράζεται σε μακροχρόνιες έρευνες, μουσικά δεδομένα από τεράστιες δισκοθήκες και μελέτη πολύπλευρων στατιστικών.

Style Council My Ever Changing MoodsΑφετηριακά, πριν αποφασίσετε να ασχοληθείτε (έστω και ελάχιστα, λόγω της ευγένειας που ανέκαθεν σας διέκρινε απέναντί μου) με τη jazz, καλό θα είναι να γνωρίζετε ότι είναι «μικρόβιο» που προξενεί «ισόβια νόσο». Αν το κολλήσετε, θα το κουβαλάτε για όλη σας τη ζωή και θα το αναζητάτε παντού (άντε, κυρίως στη μουσική). Η αφορμή για να την ψάξετε δεν είναι δυνατό να έχει μια συγκεκριμένη μορφή. Θα μπορούσε να ήταν ένα σχόλιο που διαβάσατε, του τύπου: «Δεν υπάρχει μέρα που θα ακούσω λιγότερο από τρεις ώρες Chet Baker» ή η αναλαμπή ότι έχετε ήδη ακούσει κάμποση jazz χωρίς να το έχετε συνειδητοποιήσει, ως λάτρης του progressive rock, που ιδίως στα σπάργανά του ήταν συχνά συνώνυμο του jazz rock.

Αν, λοιπόν, θέλετε να εξερευνήσετε τη φωτεινή πλευρά του φεγγαριού, ακολουθεί η αφορμή που τόσα χρόνια ψάχνατε (χωρίς καν να το ξέρετε) με μια σύντομη και εξ ορισμού ανεπαρκέστατη λίστα με jazz rock άλμπουμ, τα οποία δεν είναι φτιαγμένα από τζαζίστες που μπορεί και να μη μισούσαν τη rock (οπότε μην περιμένετε προτάσεις τύπου Miles Davis και τα σχετικά), αλλά από ροκάδες που αγαπούσαν τη jazz. Αν όμως δεν είστε και πολύ στη jazz rock φάση ή δεν έχετε το χρόνο να ακούτε ολόκληρους δίσκους (με άλλα λόγια, δεν έχετε το χρόνο να «ζείτε»), μην ανησυχείτε. Η επιστημονική μας μέθοδος το ‘χει κι αυτό προβλέψει.

Steely Dan Do It AgainΑκόμα παρακάτω θα βρείτε μια άλλη λίστα με περισσότερο ή λιγότερο γνωστά σας τραγούδια, που ο κύριος λόγος που σας (ή θα σας) αρέσουν είναι τα εμφανή jazz στοιχεία τους, τα οποία πιθανώς δε γνωρίζατε ως τέτοια. Τα ακούτε λοιπόν, κάνοντας το τεστ «πού είναι η jazz, οέο», μετά συλλογάστε τι χάνατε τόσα χρόνια και αφού δακρύσετε μπροστά σε ένα θολό από τη βροχή τζάμι που βλέπει στον ωκεανό, βρίσκετε (το) ένα νόημα στη γκρίζα μουσική σας ζωή! Είπαμε, αυτό που ακολουθεί είναι η αφορμή. Ψάξτε κι εσείς τα δικά σας pop και rock τραγούδια που κρύβουν τη jazz μέσα τους και στείλτε τα στο Mic.gr (πλάκα κάνω - «το γυρίσαμε τώρα στη jazz;»). Σας διαβεβαιώνω, πως είναι πολύ περισσότερα από όσα νομίζετε.

Σαν βγεις στον πηγαιμό για τη jazz Ιθάκη, εύχεσαι δεν εύχεσαι, θα είναι μακρύς ο δρόμος…

Καλή ακρόαση! 

JAZZ ROCK προτάσεις (και όχι best of λίστα)

Camel: “The Snow Goose”, “Camel”
Caravan: “In The Land Of Grey And Pink”, “If I Could Do It All Over Again I’d Do It All Over You”
Soft Machine: “Third”, “Fifth”
Hatfield And The North: “Hatfield And The North”, “The Rotters’ Club”
Weather Report: “I Sing The Body Electric”, “Weather Report”
National Ηealth: “National Ηealth”
Colosseum: “Valentyne Suite”
Egg: “Egg”
Henry Cow: “Legend”
Triumvirat: “Old Loves Die Hard”

Jazzy pop & rock τραγούδια

Everything But The GirlEveryhting But The Girl - “Tender Blue”
Αν έβαζα το συγκλονιστικό “Crabwalk”, θα στραβώνατε επειδή είναι καθαρόαιμη τζαζιά. Οπότε έκανα την (πιο ευχάριστη δε γίνεται) έκπληξη με ένα πολύχρωμο τραγούδι, παρά τους αδιέξοδους στίχους του, στο οποίο χρωστώ ευγνωμοσύνη, διότι με έστειλε συστημένο (από την εποχή που η Basement ήταν στο υπόγειο της Ικτίνου) στον καθημερινό μου φίλο Chet Baker.

Supertramp - “Sooner Or Later
Ό,τι κι αν έβαζα από Supertramp, που λέει ο λόγος, μέσα θα ήμουνα. Διαλέγω τελικά κάτι πιο «σύγχρονο», που, ειλικρινέστατα, δεν έχω ακούσει ούτε μια φορά χωρίς να το βάλω στο repeat. Κι αν ούτε εδώ ακούτε τη jazz, ούτε καν μετά το τρίλεπτο, έχω συγγενή έναν εξαιρετικό ΩΡΙΛΑ κοντά στον Πύργο το Λευκό, που κάνει φιλικές τιμές! Πιο απολαυστικό, δύσκολα γίνεται.

Sade - “Siempre Hay Esperanza
Ξέρω, ξέρω. Περιμένατε το “Your Love Is King”. Καλό κι αυτό, δε λέω. Όπως και πολλά δικά της. Δε νομίζω ότι πρέπει κάποιος να κατέχει τη jazz, για να καταλάβει τι εξαιρετικούς μουσικούς είχε δίπλα της. Η jazzy pop στα καλύτερά της.

Steely Dan - “Do It Again”
Δε διάλεξα το “Trans Island Skyway” του Donald Fagen για να μην αρχίσετε τα «πού το ξέθαψες αυτό, χάθηκε κανένα γνωστό κομμάτι»; Πήρα κάτι πιο γνωστό από το γκρουπ του Donald, που φλέρταρε όσο ελάχιστα με τη jazz. Δηλαδή, δε φλέρταρε απλά, αλλά την είχε childhood sweetheart. Μερικοί το χορέψατε, πόσοι όμως το προσέξατε; Να η jazzy ευκαιρία!

Barry Adamson - “Boppin’ Out / Eternal Morning”Barry Adamson - “Boppin’ Out / Eternal Morning”
Όχι, δε θυμίζει τους καταπληκτικούς Magazine, τους οποίους θα δελεαζόμουν να βάλω σε μια σχετική λίστα για πολύ προχωρημένους. Ο ανεκτίμητος αυτός τύπος έχει κάνει τα πάντα γύρω από τη jazz. Ομολογώ ότι θα μπορούσα άνετα να βάλω το μυθικό “The Man With The Golden Arm”, αλλά διάλεξα το άλλο, όχι μόνο επειδή το έχω σε 12’’, αλλά επειδή το θεωρώ καλύτερο. Γίνεται; Και όμως, ναι!

Toto - “Georgy Porgy
Εθνικός ύμνος των 70’ς με ανεπανάληπτο μπάσο και… ξέρετε εσείς τι στυλ. Ακούστε ειδικότερα τη μουσική όταν τα γυναικεία φωνητικά επαναλαμβάνουν το ρεφρέν. Προσέξτε και τις παύσεις. Έτσι μπήκε η jazz σε κάθε ανυποψίαστο σπίτι, με δούρειο ίππο την pop. Κι όταν είχε και soul (μουσικά και κυριολεκτικά), δεν παιζόταν.

Style Council - “My Ever Changing Moods” (acoustic version)
Τι έχει αυτό το τραγούδι, εκτός από το Hammond, που μας ταξιδεύει στα μονοπάτια της jazz; Δε σας το λέω. Αν, πάντως, δεν το βρείτε, διαβάστε την αμέσως επόμενη παράγραφο και ξαφνικά θα σας έρθει μια ιδέα! Δελεάστηκα να βάλω το “The Paris Match” με τα φωνητικά της Tracey Thorn, αλλά σκέφτηκα πως, έχοντας βάλει στην αρχή τους Everything But The Girl, δε θα μπορούσα να παραλείψω τον Ben Watt. Δηλαδή, φαύλος κύκλος. Κι έτσι, έμεινα στους σκέτους Style Council.

Simply Red - “Holding Back The Years”
Γαλανομάτα soul τη λέγανε, ναι. Φυσικά και pop. Όχι όμως σκέτη. Μαντεύετε τι άλλο ήταν; Βλέπετε, κάποιες φορές η jazz, εκτός από τη μουσική, μπορεί να κρύβεται στα φωνητικά. Στην προκειμένη περίπτωση, αναδύεται και από τα δύο.

Colorblind James Experience - “A Different Bob”Colorblind James Experience - “A Different Bob
Δε γράφονται πια τέτοια τραγούδια και ιδίως τέτοιοι στίχοι. Μπορεί το “I’m Considering A Move To Memphis” να είναι κλασικό, αλλά τούτο εδώ είναι «εγκεφαλικό» στην «ενοχλητική» απλότητά του. Μάλλον μαντεύετε εξαιτίας ποιου μουσικού στοιχείου. Σωστά; Κι ύστερα αναλογίζεσαι το τέλος των στίχων, συνειδητοποιείς ότι ο τύπος θα μείνει με την απορία στην υπόλοιπή του ζωή και αναφωνείς: τελικά, αυτή η jazz κάνει θαύματα!

Sniff And The Tears - “Looking For You”
Όλοι είχαν κολλήσει με το “Driver’s Seat”, που έμελλε να γίνει κλασικό. Υπήρχε όμως κι αυτό, που ξεκινούσε ως ένα ρυθμικό pop τραγούδι, αλλά μετά τη μέση έδειχνε όλο και περισσότερο την αγάπη του για τη jazz. Εκεί ακριβώς που δεν το περίμενες.

Επίμετρο

Είδατε; Εύκολο δεν ήταν; Ούτε καν σε διαδικασία μέτρησης επίδοσης δε σας βάλαμε. Ποιος έχει την υπομονή να προσθέτει, σε μια εποχή που όλοι μάς αφαιρούν; Το είπαμε: μιλάμε για την τελευταία λέξη της επιστήμης.

Τώρα λοιπόν, ξέρετε. Αν φτάσατε μέχρι εδώ διαβάζοντας και όχι με ένα παρατεταμένο πάτημα του “page down”, δε δικαιολογείστε πια. Τώρα, πάρτε βαθιά ανάσα και ξαναδιαβάστε τον τίτλο ως ερώτηση. Αν απαντάτε “Yes, I do”, είστε πλέον συνειδητοποιημένοι ακροατές. Αν απαντάτε “No, I don’t”, δυστυχώς δεν έχετε βγει ακόμα από το πηγάδι της άγνοιας, αλλά δε σας βρίσκω και αγχωμένους. Αν, τέλος, δε γεννηθήκατε και τόσο ισχυρογνώμονες, ούτε σας είναι εύκολο να βρίσκετε άκρη σε περιπτώσεις πολλαπλών επιλογών (ή, έστω, ακόμα και δύο), και απαντάτε δήθεν αδιάφορα και μαγκιόρικα “I dunno, but I think I’ll stick to Chet Baker” είστε μεν γεννημένοι διπλωμάτες και απροβλημάτιστοι, πλην όμως έχετε σαφείς προοπτικές βελτίωσης.