Nirvana

Revisited

Ο Χρήστος Αναγνώστου άκουσε τους στούντιο δίσκους τους μετά 20 χρόνια και γράφει τι βρήκε πως σάπισε με την πάροδο του χρόνου και τι ήταν σάπιο απ' την αρχή.

Το 1994 σηματοδοτεί επίσημα την χρoνιά που πέθανε το grunge. Μετά τον θάνατο του Cobain η σκηνή που είχε πάρει την κατρακύλα, διαλύθηκε αφήνοντας απομεινάρια στον αέρα. Οι πολυεθνικές εγκατέλειψαν το Seattle πιο γρήγορα από όσο το είχαν κατακλύσει ελάχιστα χρόνια πριν, και οι εναπομείνασες super bands έμειναν να μαζέψουν τα κομμάτια τους.

Για μας εδώ που η Αμερική παραμένει μακρινή, απλά ξεκίναγε μια ιστορία που αρχικά θα μας ενθουσίαζε αλλά στην πορεία θα μας έπνιγε μέσω της επανάληψης, είτε από τους ροκ σταθμούς ή από αντίστοιχα βραδινά μαγαζιά. 20 χρόνια μετά και μην έχοντας υπάρξει ποτέ οπαδός των Nirvana (ούτε τότε, ούτε τώρα) κάθομαι ν' ακούσω για πρώτη φορά μαζί και τους τρεις κανονικούς δίσκους τους (Bleach, Nevermind, In Utero) για να διαπιστώσω αν αντέχουν ακόμα.

Δεν περιλαμβάνονται φυσικά το MTV Unplugged in New York (ο μόνος δίσκος τους που ουσιαστικά συμπαθώ, δεν παύει να είναι αρπαχτή στην... υγεία του μακαρίτη) και το Incesticide βέβαια.

Bleach (1989, Sub Pop)

BleachΕδώ έχουμε να κάνουμε με το πιο αδύναμο δημιούργημα του συγκροτήματος. Μέσα από αυτά τα κομμάτια αναδύεται η νεότητα, οι επιρροές και οποιοδήποτε είδος punk attitude μπορεί να είχε ποτέ η μουσική τους. Η αδυναμία αντοχής του δίσκου στην πάροδο του χρόνου είναι εμφανέστατη και αν δεν έλεγε Nirvana απέξω κανείς δεν θα άκουγε κάτι που κυκλοφόρησε το '89 και θυμίζει πιο πολύ καλογυαλισμένο demo παρά ολοκληρωμένο album. Το παράδοξο όμως είναι ότι παραμένει μάλλον το καλύτερο από τα τρία, πιο γνήσιο και εκπληκτικά οικείο. Αντέχεις να το ακούσεις άνετα (σε αντίθεση με το Nevermind). Ειδικά το "School Buzz" δεν έχει μετατραπεί σε πολυφορεμένο hit τύπου "Smells like Teen Spirit" που στρίβεις γωνία όπου το συναντάς (μπαρ, καφετερία, playlist στο Spotify). Δεν λείπουν όμως και τα κομμάτια τύπου "Paper Cuts" το οποίο ακούγεται σαν κάτι ανάμεσα σε Soundgarden και Mudhoney. Πολύ ουρλιαχτό για το τίποτα (Α ναι ξέχασα, πονάει!).Το "Swap Meet" είναι κομματάρα και στέκει στα πόδια του ακόμη και σήμερα σε αντίθεση με το "Sifting" που και να μην υπήρχε δεν θα το καταλάβαινες καθόλου.

Nevermind (1991, Geffen)

NevermindΔεν παίζει κομμάτι που να μην έχεις ακούσει απ' τον δεύτερο δίσκο και η διαφορά της παραγωγής είναι εμφανής σε σύγκριση με τον πρώτο. Το "Breed" παραμένει ακόμη καλό μετά από τόσα χρόνια. Θα μπορούσες άνετα να το πλασάρεις σε κάποιον ως ένα best of των Nirvana μιας και το υπερβολικό παίξιμο μεμονωμένων τραγουδιών παντού, έχει καταστρέψει την οποιαδήποτε αίσθηση συνοχής. Με λίγα λόγια ακούγεται σαν καλό άλμπουμ για όποιον κάτω των 6 ετών ακούει ροκ ή μόλις βγήκε από μοναστήρι μετά από 23 χρόνια. Για όλους τους υπόλοιπους είναι αυτό το κομμάτι των Nirvana που άκουσαν όταν ήταν στο τάδε μπαρ/σπίτι/κομμωτήριο/ασανσέρ συμπληρώστε ότι θέλετε. Ναι, παραμένει η πιο ολοκληρωμένη δουλειά τους αλλά παράλληλα τσακώνεται με το "Appetite for Destruction" των Guns N Roses για το βραβείο ενοχλητικής επανάληψης. Μετά το άκουσμα του δηλαδή αναφωνείς και εσύ το πολύ ελεγμένο "Ευτυχώς αυτοκτόνησε".

In Utero (1993, Geffen)

In UteroΑυτή η κυκλοφορία έχει μεγαλύτερη παραφιλολογία και σενάριο από την Λάμψη του Φώσκολου. Τα μέλη του συγκροτήματος δεν μιλούσαν μεταξύ τους, η πολυεθνική δεν γούσταρε την παραγωγή του alternative Albini και τον ξαναπέρασε μία (παραγωγή) πριν την κυκλοφορία, με αποτέλεσμα ν' ακούγεται παραγυαλισμένος και επίπεδος. O Kurt ήταν λιωμένος απ' την ηρωίνη και μετά βίας απέδιδε, άσε που οι συνθέσεις ήταν μισοτελειωμένες και ο δίσκος βγήκε για να κονομήσει η εταιρία. Αφήνοντας στην άκρη το πόσα ισχύουν από τα παραπάνω, προσεγγίζεις το "In Utero" με πολύ περισσότερη συμπάθεια από το "Nevermind". Το "Serve the Servants" θα στέκει πάντα σαν το δικό του κατηγορώ απέναντι στο πως είχε εξελιχθεί η ζωή του (αντιμετώπιση από media, δισκογραφικές κλπ). Το "Heart Shaped Box" είμαι σίγουρος θα χρησιμοποιείται σαν αντίστοιχο "Smoke on the Water" για τα πρώτα μαθήματα κιθάρας. Παραμένει αιώνιο single που εντυπωσιάζει με την απλότητά του και παραδόξως λειτουργεί και σαν εισαγωγή για τον αμύητο στον ήχο των Nirvana. Ακούς δηλαδή αυτό, εντυπωσιάζεσαι και μετά ασχολείσαι με τα "παλιά" τους για να δεις αν θα οπαδό- ή αποστασιο- ποιηθείς. Τα "Milk It" και "Pennyroyal Tea" στέκουν ισάξια παρά τα χρόνια τους, δεν κάνεις skip και ειδικά στο δεύτερο σου έρχεται και υποψία επιθυμίας headbanging/ να τα σπάσεις στο δωμάτιο σου. Το "Tourette's" έχει πλάκα και το "All Apologies" κάνει το τέλειο κλείσιμο. Ο δίσκος αντέχει, αρκεί ν' ακούς ακόμη ροκ (ξέρετε αυτό που έχει πεθάνει).

Η προσπάθεια έγινε όσο πιο αντικειμενικά γινόταν και ουσιαστικά το συνολικό αποτέλεσμα είναι δύο προς ένα. Το pop status του Nevermind το κατατάσσει στην κατηγορία δίσκου των Doors - καλό μεν αλλά θες ν' ακούσεις και κάτι πιο καινούριο. Α, ναι, και "Courtney is a bitch"!