Πέμπτο No Ordinary Φεστιβάλ

Καθώς αναμένουμε στην Θεσσαλονίκη να υποδεχτούμε την πέμπτη διοργάνωση του φεστιβάλ No Ordinary, στο χώρο του Transcedance (βρήκα τον χρόνο για να κάνω μια μικρή συνέντευξη γύρω από αυτό με τους συνοδιοργανωτές του, την Μαρίνα Ταντανόζη (Μ.Τ.) και τον Δήμο Βρύζα (Δ.Β.).

Παρακάτω λοιπόν ξεδιπλώνονται όχι μόνο πληροφορίες για την διοργάνωση που θα λάβει χώρα στις 12, 13 και 14 Σεπτεμβρίου αλλά και όνειρα και ιδέες για την εξέλιξη της. Μπορείτε να πάρετε περισσότερες πληροφορίες εδώ.

- Ομολογώ ότι καθώς συνεχίζει την ετήσια διαδρομή του το No Ordinary πολλοί και πολλές χαιρόμαστε που αρχίζει να λειτουργεί μια ιδέα στην πόλη έστω και σε ετήσια βάση. Είχατε κάποιο συγκεκριμένο πλάνο για τους καλλιτέχνες του φετινού φεστιβάλ ή λειτούργησε πιο αυθόρμητα το στήσιμο του line up;

Δ.Β: Είναι σημαντική για εμάς αυτή η συνέπεια με το ετήσιο No Ordinary Festival. Στόχος μας από την αρχή ήταν και είναι να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον φιλικό προς την πειραματική μουσική, μία σκηνή που οι ακροατές/ιες και οι μουσικοί μπορούν να συναντιούνται σταθερά και να αλληλεπιδρούν. Κάθε χρόνο δουλεύουμε έχοντας καταρτίσει λίστες με αυτοσχεδιάστριες/ες που μας ενδιαφέρουν για να έρθουν και να παίξουν στο NOF. Τις περισσότερες φορές γνωρίζουμε τα άτομα που καλούμε και έτσι μπορούμε ίσως να φανταστούμε πως θα μπορούσε να "λειτουργήσει"ένα σχήμα που στήνουμε, καθώς στο πλαίσιο των ad hoc συναυλιών που εφαρμόζουμε οι μουσικοί παίζουν για πρώτη φορά μαζί. Η adhoc συναυλία είναι μία συνθήκη που μας ενδιαφέρει και από ότι φαίνεται είναι κάτι που εκτιμάει και ενδιαφέρει και το κοινό της Θεσσαλονίκης.

- Το φεστιβάλ επικεντρώνεται περισσότερο στον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό και στον διάλογο μεταξύ καλλιτεχνών, έχετε σκεφτεί καθώς ρέει και εξελίσσεται μήπως κάνετε αργότερα και μια στροφή σε κόσμο που ασχολείται και με σύνθεση (π.χ. ηλεκτροακουστική μουσική) καθώς φλερτάρετε ή φιλοξενείτε κόσμο που έχει σχέση και με αυτή την προσέγγιση, για να μην αναφερθώ και σε εσάς τους δύο τους διοργανωτές του.

ΔΒ: Θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε έχοντας επίκεντρο τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό, είναι κάτι που μας ενδιαφέρει και θέλουμε να μείνουμε σταθεροί/ες σε αυτό καθώς δεν υπάρχει κάποιο όριο μέσα στον αυτοσχεδιασμό, πόσο μάλλον στον ελεύθερο, εκεί μπορούν να χωρέσουν όλα, φυσικά και η σύνθεση. Τα άτομα που έχουν παίξει ήδη στις προηγούμενες διοργανώσεις αλλά και στην φετινή ασχολούνται και με την σύνθεση, είναι κομμάτι της δουλειάς τους και είναι κάτι που τους/τις διαμορφώνει ως μουσικούς. Στην adhoc συνθήκη που καλούνται να παίξουν δεν υπάρχει ο χρόνος για μια "έτοιμη" σύνθεση, όλα γίνονται σε παροντικό χρόνο με άτομα που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι κατα περιπτώσεις υπάρχουν "συνθέσεις της στιγμής" στις συναυλίες αυτές αλλά προς το παρόν δεν υπάρχει κάποια πρόβλεψη για στροφή στην σύνθεση ως παρουσίαση μιας καθαρά συνθετικής δουλειάς.

- Θα θέλατε να μου δώσετε λίγες πληροφορίες για τη φετινή διοργάνωση; Ευχάριστο που ένα τέτοιο φεστιβάλ διεξάγεται σε ένα ζεστό χώρο όπως το Transcendance για μία ακόμα φορά.

ΜΤ: Το No Ordinary θα φιλοξενήσει και αυτή τη χρονιά µεγάλες µορφές της αυτοσχεδιαστικής και πειραµατικής μουσικής σκηνής με καλλιτέχνιδες/ες από την Ελλάδα, τη Γαλλία, τον Λίβανο, την Ελβετία και τη Γερμανία. Θα έχουμε τη μεγάλη χαρά λοιπόν να ακούσουμε τον Frantz Loriot στη βιόλα, να συνδιαλέγεται με τον Sharif Sehnaoui στην ακουστική κιθάρα και την Άννα Λινάρδου στα φωνητικά. Από την εγχώρια σκηνή θα ακούσουμε τον Legacy στα ηλεκτρονικά, την ακορντεονίστα Άρτεμις Βαβάτσικα και τον πολυπράγμονα Γιώργο Βαρουτά στα live electronics. Θα απολαύσουµε τέλος τον Γιώργο Δημητριάδη από το Βερολίνο σε ντραμς και ηλεκτρονικά και την σαξοφωνίστρια Eva-Maria Karbacher. Τρεις γεμάτες βραδιές στο μοναδικό χώρο του Transcendance, που στηρίζει πάρα πολύ όλη τη διοργάνωση όλα αυτά τα χρόνια. Ευχόμαστε οι ακροατές και οι ακροάτριες να παρακολουθήσουν όλο το πρόγραμμα του φεστιβάλ και να απολαύσουν αυτά που έχουμε ετοιμάσει!

- Έχει υπάρξει κάποια ιδέα ίσως στο μέλλον να υπάρξει και κάποια δράση σε εξωτερικό χώρο της πόλης του φεστιβάλ π.χ. ένας ακουστικός περίπατος ή μια τυχαία δράση σε κάποιο σημείο της πόλης σε ανύποπτο χρόνο ή είναι μια ιδέα που προς το παρόν δε σκέφτεστε;

MT: Το No Ordinary είναι μία ιδιαίτερη μουσική πρόταση για το κοινό της Θεσσαλονίκης και στόχος μας είναι να αποτελέσει μια πολύπλευρη εμπειρία. Πράγματι, σχεδιάζουμε να συμπεριλάβουμε εκτός των συναυλιών και άλλου είδους δραστηριότητες σε αυτό το τριήμερο. Όπως είπες: ακουστικοί περίπατοι (soundwalks), workshops, διαλέξεις και συζητήσεις αλλά και ηχητικές εγκαταστάσεις, προβολές φιλμ σχετικών με την αυτοσχεδιαστική μουσική και πολλές άλλες ιδέες υπάρχουν, καθώς και η όρεξη για την υλοποίησή τους. Ευελπιστούμε ότι το 2026 θα είμαστε ένα βήμα μπροστά.

Γιώργος Βαρουτάς

Τη δουλειά του Γιώργου Βαρουτά δεν την είχα προσέξει. Χάρη στο No Ordinary έψαξα τη δουλειά του και ανακάλυψα το καταπληκτικό του CD 'Chronostasis' στη Recommended, το οποίο το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον θέλει να ακούσει δημιουργική μουσική (μπορείτε να το ακούσετε / παραγγείλετε εδώ).

Παράλληλα πρόσεξα το πανέμορφο διπλό CD 'Ο βυθός άνω' που κυκλοφόρησε στο Underflow (μπορείτε να το ακούσετε / παραγγείλετε εδώ). Εδώ τον βρίσκουμε σε κουιντέτο με τους Νίκο Σιδηροκαστρίτη (κρουστά), Γιώργος Βαρουτάς (κιθάρες, ηλεκτρονικά, live sampling), Ko Ishikawa (sho) και η Άννα Λινάρδου στα φωνητικά, στο πρώτο CD ενώ σε τρίο μαζί με τους Σιδηροκαστρίτη και Ishikawa στο δεύτερο. Με τίτλο αλιευμένο απο τα "Ρόδινα Ακρογιάλια" του Παπαδιαμάντη. Δύο session στα οποία η αισθητική του αυτοσχεδιασμού δένει πολύ ωραία με τα διάφορα 'παραδοσιακά' περάσματα που κάνουν. Η αλήθεια είναι ότι βλέποντας διπλό CD ήμουν λίγο επιφυλακτικός με το αποτέλεσμα του αλλά κυλάει πολύ ωραία χωρίς να κάνει κοιλιές ή να γίνεται κουραστικό.

Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες για τη δουλειά του εδώ.

Ακούγοντας τις προαναφερθείσες κυκλοφορίες και έχοντας διαβάσει και πληροφορίες για τη δουλειά του, έστειλα τις κάτωθι ερωτήσεις ως εισαγωγή, με αφορμή και το επερχόμενο No Ordinary φεστιβάλ.

– Θα ήθελες να μου δώσεις λίγες πληροφορίες για σένα και τη δουλειά σου;

Ζω και δραστηριοποιούμαι κυρίως στην Αθήνα. Η δουλειά μου κινείται στο μεταίχμιο ανάμεσα στον ακουστικό και τον ηλεκτρονικό ήχο. Η μέθοδός μου βασίζεται στη ζωντανή επεξεργασία ήχου – κυρίως ακουστικών οργάνων και φωνής – με τη χρήση αναλογικών και ψηφιακών μέσων. Κατά καιρούς ενσωματώνει την κιθάρα ως βασικό όργανο, όχι όμως με έμφαση στον πρωταρχικό της ήχο, αλλά στην επεξεργασία του και στις νέες μορφές που μπορεί να πάρει.

– Πως γεννήθηκε το ενδιαφέρον σου για τη μουσική και πως ξεκίνησες να δημιουργείς τη δική σου;

Το ενδιαφέρον μου για τη μουσική ξεκίνησε πολύ νωρίς, σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Μια πιο συνειδητή στροφή ήρθε λίγο πριν το τέλος της προηγούμενης χιλιετίας, όταν άρχισα να έρχομαι σε ρήξη με τις mainstream φόρμες και να βασίζομαι περισσότερο στη διαίσθηση και στη μελέτη. Περίπου μια δεκαετία αργότερα δημιουργήθηκε το πρώτο μουσικό σχήμα που καθόρισε εξελικτικά αυτό που κάνω, οι Vault of Blossomed Ropes – μια πορεία που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Το 2018 κυκλοφόρησε η πρώτη μου προσωπική δουλειά, Chronostasis, από τη ReR Megacorp του Chris Cutler. Την ίδια χρονιά είχα την τιμή να συμμετάσχω στο Punkt Festival, ένα νορβηγικό φεστιβάλ που παρακολουθώ στενά εδώ και χρόνια και το οποίο ενσωματώνει με τον καλύτερο τρόπο το μουσικό πεδίο που με ενδιαφέρει.

Στη διάρκεια αυτών των χρόνων είχα την τύχη να συνεργαστώ με κάποιους από τους μουσικούς μου «ήρωες» και να συμπορευτώ με ανθρώπους που θαυμάζω βαθιά. Σημαντικές συνεργασίες αποτελούν αυτή με την Άννα Λινάρδου, τα μουσικά σχήματα Liminal Vanguard και Skraut, καθώς και οι συνεργασίες μου με τους Steve Jansen, Ko Ishikawa, Jan Bang και Arve Henriksen. Υπάρχουν επίσης και νέες συνεργασίες που καλλιεργούνται και ανυπομονώ να ευδοκιμήσουν.

– Θα ήθελες να μου δώσεις λίγες πληροφορίες για τα Ostomachion Sessions;

Τα Ostomachion Sessions είναι μια σειρά συναυλιών που ξεκίνησε στα τέλη του 2023 με τη συνδρομή του Γιάννη Νικολάου και του Underflow στην Αθήνα. Ο Γιάννης, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή, άφησε πίσω του μια ζωντανή κοινότητα που συνεχίζει το έργο του και στηρίζει αυτόν τον πολύτιμο χώρο. Η ιδέα των Sessions, που με απασχολούσε ήδη πριν από την εποχή του κορωνοϊού, βασίζεται στο Οστομάχιον, ένα αρχαίο παιχνίδι που βρέθηκε στο παλίμψηστο του Αρχιμήδη, και λειτουργεί ως μεταφορά: διαφορετικά «θραύσματα» που συναντιούνται για να σχηματίσουν κάτι καινούριο. Ο κεντρικός άξονας είναι η ζωντανή επεξεργασία ακουστικών οργάνων και φωνής με τη χρήση αναλογικών και ψηφιακών μέσων, σε διάλογο με τον πρωταρχικό ήχο των ίδιων των οργάνων. Κάθε συναυλία φέρνει σε επαφή δύο ή περισσότερους αυτοσχεδιαστές με έναν ηλεκτρονικό μουσικό, δημιουργώντας ηχητικά τοπία που θολώνουν τα όρια ανάμεσα στην ακουστική και την ηλεκτρονική μουσική. Μέχρι σήμερα έχουν συμμετάσχει σημαντικοί αυτοσχεδιαστές από την Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ το πρόγραμμα της νέας σεζόν, που θα ανακοινωθεί τον Σεπτέμβριο, στρέφεται αρκετά προς τους ήχους της Ανατολής και τη folk παράδοση.

– Τι περιμένεις και τι να περιμένουμε από το σετ στο No Ordinary ή είναι κάτι που το αφήνεις στη διάθεση της στιγμής και στον τρόπο που θα ελιχθεί το τρίο (12/9) και το ντουέτο (13/9);

Πρώτα απ’ όλα, συγχαρητήρια στην ομάδα του No Ordinary Festival· θεωρώ ότι αποτελεί έναν σημαντικό θεσμό για την αυτοσχεδιαστική και πειραματική σκηνή στην Ελλάδα. Για μένα κάθε εμφάνιση αυτοσχεδιαστικής μουσικής είναι ανοιχτή στη στιγμή και στην αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους που βρίσκονται πάνω και κάτω από τη σκηνή. Δεν υπάρχει προσχεδιασμένο αποτέλεσμα· υπάρχει ένα πεδίο δυνατοτήτων. Διαισθητικά, λόγω των συγκεκριμένων σχηματισμών και της φύσης των οργάνων, θα έλεγα ότι στο τρίο της 12ης Σεπτεμβρίου περιμένω ένταση και πυκνότητα, ενώ αντίθετα στο ντουέτο της 13ης ίσως περισσότερο χώρο και λεπτομέρεια. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι κάθε φορά κάτι νέο θα γεννηθεί εκεί, μπροστά μας.

Sharif Sehnaoui

Το όνομα του Sharif Sehnaoui το άκουσα για πρώτη φορά την προπροηγούμενη δεκαετία όταν μαζί με μια τρομερή παρέα αυτοσχεδιαστών (π.χ. Mazen Kerbaj, κ.ά.) ξεπέταξαν μια απίστευτη σκηνή στον Λίβανο, όχι μόνο με τις κυκλοφορίες τους που κυκλοφορούσαν μέσω της εταιρείας τους Al Maslakh (σημαίνει 'Σφαγείο' στα Λιβανέζικα) και σε άλλες εταιρείες αλλά και με τις συναυλίες που έστηναν στη Βυρητό, καταστάσεις οι οποίες εξελίχθηκαν στο φεστιβάλ Irtijal.

Mπορείτε να βρείτε πληροφορίες για τις κυκλοφορίες του εδώ.

Με αφορμή την εμφάνιση του στο No Ordinary έγινε η κάτωθι συνέντευξη.

- Πώς άρχισες να ασχολείσαι με την αυτοσχεδιαστική μουσική και πώς ξεκίνησες να αυτοσχεδιάζεις με όργανα όπως η κιθάρα ή το ούτι;

Λοιπόν, δεν παίζω ούτι. Η κιθάρα ήταν απλώς το όργανο που είχα στη διάθεσή μου όταν άρχισα να ασχολούμαι σοβαρά με τη μουσική, αλλά δεν ένιωθα ιδιαίτερη έλξη προς αυτό. Προσπάθησα μάλιστα να στραφώ στο τρομπόνι ή στα ντραμς, αλλά η κιθάρα δεν με άφηνε να φύγω. Μάλλον μου άρεσε περισσότερο από όσο νόμιζα. Η αυτοσχεδιαστική μουσική ήρθε μετά τη τζαζ και τη φρι τζαζ, μια τυπική πορεία για κάποιον που λαχταρά την ελευθερία, νέες μορφές έκφρασης και έχει μια γοητεία για τον ήχο.

- Θα μπορούσατε να μου δώσετε μερικές σύντομες πληροφορίες για το φεστιβάλ Irtijal; Η τρέχουσα κατάσταση στη Μέση Ανατολή προκαλεί προβλήματα στο φεστιβάλ;

Ναι, αλλά έχουμε συνηθίσει. Όλη η ιστορία του φεστιβάλ είναι γεμάτη με «καταστάσεις» που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε.

Θα έλεγα ότι η «τρέχουσα κατάσταση» δεν είναι στη «Μέση Ανατολή», αλλά μάλλον στη «Δύση», με την έννοια ότι ορισμένες χώρες που θαυμάζαμε για τις αξίες και τον πολιτισμό τους αποδείχθηκαν τελικά ρατσιστές μανιακοί που διαπράττουν γενοκτονίες. Τώρα προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να αποστασιοποιηθούμε από αυτές και να δώσουμε μια νέα ταυτότητα στο φεστιβάλ.

- Πώς είναι η τρέχουσα πειραματική σκηνή στον Λίβανο; Αντιμετωπίζετε προβλήματα; Και πώς είναι οι δισκογραφικές εταιρείες της χώρας; Στα μάτια μου, η Al Maslakh ήταν πάντα όχι μόνο μια από τις αγαπημένες μου δισκογραφικές εταιρείες, αλλά και, όσο ανόητο κι αν ακούγεται, μια εταιρεία που παρουσίαζε τον ήχο της σκηνής σας με όλες τις αλλαγές του κ.λπ.

Από την παλιά σκηνή που περιστρεφόταν γύρω από την Al Maslakh ακολούθησε μια πολύ ζωντανή και ταλαντούχα νέα σκηνή. Δεν ήταν τόσο ελεύθεροι αυτοσχεδιαστές, αλλά μάλλον μουσικοί που προέρχονταν από τη ροκ, την ποπ, την παραδοσιακή και την κλασική μουσική, αλλά ήταν σε θέση να προχωρήσουν πολύ μακριά στον πειραματισμό με εκπληκτικά αποτελέσματα. Δυστυχώς, η Al Maslakh δεν εδρεύει πλέον εδώ στο Λίβανο, αλλά λειτουργεί από τον Mazen Kerbaj στο Βερολίνο.

- Ενώ άκουγα το απίστευτο LP «Folk» του A Trio, ήθελα να σε ρωτήσω αν θα μπορούσες να μου δώσεις μερικές σύντομες πληροφορίες για τα κύρια πρότζεκτ στα οποία επικεντρώνεται η δουλειά σου, εκτός από τη σόλο δουλειά σου ή τις διάφορες συνεργασίες που πραγματοποιείς ενδιάμεσα.

Σας ευχαριστώ, χαίρομαι που σας άρεσε το «Folk». Το «A» Trio είναι σίγουρα ένα συγκρότημα στο οποίο είμαι τυχερός που συμμετέχω και ελπίζω να συνεχίσει να υπάρχει για πολύ καιρό.

Εκτός από το «A» Trio, η δουλειά μου επικεντρώνεται τώρα κυρίως στη μουσική για ταινίες και σε ένα άλλο πρότζεκτ που ονομάζεται Aya Metwalli & Calamita, το οποίο συνδυάζει tarab με noise rock και αυτοσχεδιασμό.