Το Pitchfork βαθμολόγησε τη μουσική με 6,8

Η μουσική, ο τρόπος δημιουργικής έκφρασης που απαρτίζεται από ήχους και σιωπές όπως εκφράζονται εδώ και αιώνες, βαθμολογήθηκε με 6,8 στα 10 σε κριτική που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα στο Pitchfork Media, το γνωστό σάιτ μουσικοκριτικής.

Σύμφωνα με την κριτική του αρχισυντάκτη Ryan Schreiber, το δημοφιλές μέσο έκφρασης που προηγήθηκε του γραπτού λόγου δείχνει ελπιδοφόρο, αλλά παρ' όλα αυτά "δεν αφήνει απόλυτα ικανοποιημένο τον ακροατή".

"Αποτιμώντας την πρώτη περίοδο της μουσικής, μια ετερόκλιτη, ποικίλη αλλά κυρίως λειτουργική σύνοψη επιρροών από το 5.000 προ Χριστού μέχρι σήμερα, καταλήγουμε ότι αυτή η τάση όχι μόνο σπατάλησε το χρόνο που είχε στη διάθεσή της για να ολοκληρωθεί, αλλά βρίσκεται ήδη σε παρακμή", έγραψε ο Schreiber. "Η μοναδική πιθανότητα της μουσικής να διατηρήσει το ενδιαφέρον μας είναι να προχωρήσει πέρα ​​από τις ίδιες, ευχάριστες μεν αλλά προβλέψιμες νότες, μέτρα, μελωδίες, τονικότητες, ατονικότητες, ηχοχρώματα και αρμονίες".

Η εν μέρει ευνοϊκή κριτική του Schreiber, η οποία ουσιαστικά αρχίζει μετά από ένα προοίμιο έξι παραγράφων που περιλαμβάνει έναν μακρύ κατάλογο από βαρύγδουπα ανέκδοτα αλλά άσχετα προς το θέμα, διανθισμένα με ασαφείς αναφορές, συνοψίζει τη μουσική ως ένα "συμπαγές αλλά ανέμπνευστο πόνημα".

"Μετά από μια εξουθενωτική διαδρομή 7.000 ετών, η μουσική βαρύνεται από υπερβολικά πολλά mid-tempo κομμάτια, τα πιο σημαντικά από τα οποία θα λέγαμε ότι είναι το 'Liebesträume Νο. 3 In A-Flat' του Franz Liszt και το 'Closing Time' του alt-rock  συγκροτήματος των 90ς Semisonic", έγραψε ο Schreiber. "Τελικά η μουσική, παρότι κάποιες φορές μπορεί να είναι ευφυής, ως μέσο συνολικά μοιάζει με απομίμηση των Pavement".

Ενώ ο Schreiber παραδέχεται ότι η μουσική ακόμα "προσπαθεί να βρει την αισθητική της", ισχυρίζεται επίσης ότι αυτή η μορφή τέχνης δεν στάθηκε αντάξια των γενναιόδωρων επαίνων που εισέπραξε από άτομα όπως ο δημοσιογράφος της ποπ κουλτούρας Chuck Klosterman ή ο Γάλλος ρομαντικός συνθέτης και κριτικός του 19ου αιώνα Hector Berlioz, μεταξύ άλλων. Ολοκληρώνοντας την κριτική του, ο Schreiber συστήνει στη μουσική να αναπτύξει έναν πιο σφικτό και συμπαγή ήχο στις μελλοντικές κυκλοφορίες της.

"Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι [η μουσική] θα αρχίσει να εξελίσσεται μαζί με τους οπαδούς της τις προσεχείς χιλιετίες", είπε ο Schreiber. "Αν καταφέρει να συγκεντρωθεί σ’ αυτά που κάνει καλά, όπως για παράδειγμα το τραγούδι 'Peg' των Steely Dan και οι λαρυγγισμοί των τραγουδιστάδων της Τούβας, τότε η δεύτερη προσπάθειά της μπορεί να μας ενθουσιάσει πραγματικά".

Η κριτική δίχασε τη μουσική κοινότητα, καθώς πολλοί στηλιτεύουν τη χλιαρή υποδοχή της μουσικής από το Pitchfork σαν μια προκλητική κίνηση, που σκοπό έχει να προωθήσει την ικανότητα του σάιτ στη δημιουργία hype.

"Ελιτισμός για τον ελιτισμό", δήλωσε ο συντάκτης του Rolling Stone David Fricke, ο οποίος διαφώνησε με τη χαμηλή βαθμολόγηση, χαρακτηρίζοντας ολόκληρη αυτή τη μορφή τέχνης ως «έξοχη και απαράμιλλη». "Ακούω μουσική πάνω από 30 χρόνια και πιστεύω ότι παραμένει ένα από τα καλύτερα πράγματα που μπορείς να βρεις στον κόσμο".

Παρότι πολλοί έσπευσαν να υποστηρίξουν τη μουσική, η κριτική του Pitchfork είχε βαθύ αντίκτυπο στους χιλιάδες μουσικόφιλους που ακολουθούν ευλαβικά τις συμβουλές του σάιτ σε ό,τι έχει σχέση με τη μουσική απόλαυση.

"Η μουσική ήταν κάποτε σπουδαία, αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, τώρα πια δεν αξίζει πάνω από 6,8 στην καλύτερη περίπτωση", δήλωσε ο εικοσιτριάχρονος Lowell Radler από το Λος Άντζελες, ο οποίος παραδέχθηκε ότι κοίταξε απλώς το βαθμό και δεν διάβασε ολόκληρη την κριτική. "Σοβαρά το λέω, ίσως να μην ξανακούσω μουσική".

Παρ’ όλα αυτά, οι περισσότεροι αναλυτές συμφωνούν ότι ο αντίκτυπος της φαρμακερής κριτικής του Pitchfork για τη μουσική θα μετριαστεί μετά την αξιολόγησή της με 2.4 από τον Dave Maher, έναν άλλο συνεργάτη του Pitchfork, λίγα λεπτά μετά την δημοσίευση της στο διαδίκτυο. Ο Maher σχολίασε την αξιολόγηση της μουσικής από τον Schreiber ως "παρατραβηγμένη, αυνανιστική πόζα που έχει σκοπό να κάνει τους ανασφαλείς χίπστερ να αισθανθούν ότι αποτελούν κομμάτι μιας φανταστικής ελίτ ενός beau monde".
(beau monde: The world of fashionable society)

Δημοσιεύτηκε το 2007 στο ONION.
Μετάφραση Μπάμπης Αργυρίου.