Respect!

Τα ταπεινά μου σπέκια στον κύριο James Chance

ψιλοάσχετο intro:
Το 2005 ήμουν 20 και έπαιζα μουσική στο Kika κάτι Τρίτες. Ώρες-ώρες ο Πέρτσινος απηυδούσε με το post rock και μου 'λεγε "κάτσε να παίξω λίγο εγώ" και έβαζε θυμάμαι το "Mommy what's a funkadelic" και κάπως έτσι έμαθα μουσική. Έξω από την μπάρα άραζε η (συχνά μοναδική θαμώνας) φίλη μου η Φωτεινή με το Black Flag tattoo, τα Prince, τους τσαμπουκάδες και τον όγκο μουσικών πληροφοριών που θα γονάτιζε server του AllMusic.

Ένα βράδυ λοιπόν, έπαιζα Suicide και κάπως πήγε η κουβέντα στη Νέα Υόρκη, στον Branca, στο No Wave κλπ. Εγώ φυσικά δεν πολύ-είχα ιδέα. Την επόμενη Τρίτη η Φωτεινή ήρθε μαζί με ένα βιβλίο-αφιέρωμα στη σκηνή.

10 χρόνια μετά, βρέθηκα να ξεχαρβαλώνομαι στο Βερολίνο έχοντας μπροστά μου, live, τον θρυλικό James Chance. Thanx Φω.

Contortionsμισοαφιέρωμα:
Η κύρια διαφορά του James Chance από τους υπόλοιπους παλαβούς που έδρασαν μέσα στα No Wave όρια {πάντα στρετσάροντας τα (και αυτό είναι το γαμάτο με αυτή τη σκηνή)}, ήταν το ότι είχε κάποιες τεχνικές απαιτήσεις από τους μουσικούς "του". Αυτό λοιπόν, είχε ως αποτέλεσμα να γκρουβάρει περισσότερο από τον μέσο όρο της σκηνής και αυτό ακριβώς είναι αυτό που μου είχε κάνει αυτό εντύπωση όταν τον πρωτοάκουσα. Αυτό. Κατά τα άλλα τα θορύβια, θορύβια (και οι αμφεταμίνες, αμφεταμίνες). Αυτό.

Το Jazzopunk των Contortions, των Blacks, των Terminal City αλλά και της τωρινής μπάντας του Chance δεν χάνει το γκρουβ του για κανένα λόγο. Το νευρωτικό στοιχείο περιορίζεται στα lead όργανα αφήνοντας το rhythm section να είναι όσο πρόστυχο πρέπει and/or θέλει. Brilliant;

μισοreview:
JAMES CHANCE & LES CONTORTIONS live at Urban Spree, Berlin - 4th of November 2015.
Πφφφφφφφφφ.. Άντε, 2-3 notes for the love of dr. Gonzo:

1. Το "Home is where the hatred is" του Gil Scott-Heron και το "King Heroin" του James Brown είναι πολύ καλές επιλογές κομματιών να διασκευάσει κανείς αν έχει το θράσος και τα @@ (και πιστέψτε με και ο Chance αλλά και η μπάντα του..).

2. Χαουζάτη version του "Contort Yourself" για encore. Χορός μέχρι διασυρμού.

3. Δεν έπαιξε το "Sax Maniac"! Σε όσους αρέσει ο Basquiat και δεν έχουν δει το Downtown 81, η σκηνή που η τότε μπάντα του Chance (James White and the Blacks) παίζει live to "Sax Maniac", είναι must.
Δ έ ο ς κατά τα άλλα.

JC&Creprise:
Νομίζω ότι μέχρι να δω αυτό το πράγμα live, έχοντας ακούσει μόνο δίσκους και έχοντας δει κάποια βίντεο μιας εποχής που, ούτως ή άλλως, όσο και αν με γοητεύει, δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβω, είχα μια υπόνοια "αρρωστημένου" στο μυαλό μου (όταν σκεφτόμουν in No Wave terms). Κατέληξα και πάλι στο αυτονόητο. Ό,τι δεν ανταποκρίνεται στα κατά καιρούς πρότυπα, φυσικά και δεν είναι άρρωστο. Πάντα άρρωστα είναι τα πρότυπα. Ξέρω, ξέρεις. Απλά έχει πλάκα το πως μπερδευόμαστε όλοι κατά καιρούς.

Thanx Φω και πάλι. Πιπέρι και φωτιά στην κανονικότητα. Αυτό.