Wasted Youth

Blur - Parklife

Με θλίβουν δύο πράγματα αυτό το καλοκαίρι: το ότι το Bombay Saphire (το καλύτερο gin στην πιάτσα-με διαφορά και το μοναδικό που ταιριάζει τέλεια με Martini) απουσιάζει από τα περισσότερα bar, και το ότι αμιγώς music maniac καταστάσεις στο Mic, όπως η εν λόγω στήλη που εγκαινίασε ο μέγας Γ. Κοτσώνης, αλλά και το αφιέρωμα-υπόδειγμα του A. Ξαγά στο μοναδικό ριζοσπαστικό ευρωπαϊκό γκρουπ των τελευταίων 20 χρόνων (Einsturzende Neubauten) δεν έχουν το feedback που επιβάλλεται να έχουν και που -τέλος πάντων- έχει η οποιαδήποτε ατυχής κριτική στον νέο δίσκο των Radiohead. Μετανοείτε!

Blur: Parklife (Food, 1994)

ParklifeGirls & Boys
Tracy Jacks
End of a Century
Parklife
Bank Holiday
Badhead
Debt Collector
Far Out
To the End
London Loves
Trouble in the Message Centre
Clover over Dover
Magic America
Jubilee
This Is a Low
Lot 105

Την άνοιξη του 1994 για την ακρίβεια, λίγες μέρες πριν, λίγες μέρες μετά τα 16α γενέθλια της ζωής μου. Έχοντας ήδη την τύχη να ανήκω στην elite των μυημένων στην ανωτερότητα του 'Modern Life Is Rubbish' και στην ανικανοποίητη ηδονή του 'Leisure'. Μη έχοντας -φυσικά- υιοθετήσει ποτέ -ως και σήμερα- το παραμικρό brit pop στοιχείο στην εμφάνισή μου (δεν έχω και το ανάλογο σουλούπι, θα μου πεις- πάλι καλά!). Μη ξέροντας ακόμα ότι η πενταετία 91-96 (ή μήπως 92-97;) θα είναι η πιο συναρπαστική μουσική πενταετία της ζωής μας. Περιμένοντας το 'Parklife' σαν κάτι το υπέρ-πολύτιμο. Όπως και είναι ακόμη και σήμερα, σχεδόν δέκα χρόνια μετά.

Όπως ακριβώς ο Γιώργος Κοτσώνης θεωρεί σήμερα τους U2 ένα μπουρδέλο πολυτελείας για τις μουσικές γκάβλες των ανά την υφήλιο μαζών (μεταφράζω σε παοκτσίδικη argo τα γραφόμενα ενός εκλεπτυσμένου αρειανού), έτσι κι εγώ μένω απορημένος με τις ανοησίες που επιμένουν να κυκλοφορούν κάθε φορά οι Blur, από το 'Blur' LP και πέρα. Πιστεύω ακράδαντα πλέον ότι στο μέλλον θα είναι ικανοί να ηχογραφούν θρυλικά άχρηστους δίσκους, στο επίπεδο των solo άλμπουμ του John Fogerty, να πούμε, ή κάτι τέτοιο! Πίσω στο 1994 βέβαια κάτι τέτοιο φάνταζε ακόμη μακρινή προσδοκία (μιας και ως γνωστόν τα λατρεμένα γκρουπ έχουν υποχρέωση να εκφυλίζονται)...

Υπάρχουν κάποιοι τύποι εκεί έξω που επιμένουν ότι η brit pop σκηνή των mid 90s υπήρξε ένα κατασκεύασμα του βρετανικού μουσικού τύπου. Το 'Parklife' τους διαψεύδει συστηματικά εδώ και μια δεκαετία. Χώρεσε μέσα του όλη τη βρετανική μουσική παράδοση μιας τριαντακονταετίας και βάλε (ενώ στους δίσκους των Oasis θα βρείτε μόλις το 1/10 αυτής), από τους Kinks έως τους Pet Shop Boys, από τον Scott Walker στο ξεδιάντροπο sleaze metal των 80ς, από τον Benny Hill ως τον Phil Daniels η απόσταση είναι τεράστια, καλύπτεται όμως με το σχετικό κουράγιο. Και από την άλλη μεριά: όλοι οι υπόλοιποι μεγάλοι brit pop δίσκοι των 90ς ('Dog Man Star', 'Giant Steps', 'The Bends', 'Definitely Maybe' ακόμη και το ντεμπούτο των Portishead που δεν είναι brit pop κ.λ.π.) φαντάζουν αφόρητα βαρετοί και μονοδιάστατοι συγκριτικά με το 'Parklife'.

Επιπλέον δε (για όσους έχουν, όπως εγώ, την μαζοχιστική τάση να διαβάζουν που και που το Record Collector) η ιστορία μας υπενθυμίζει ότι το 'Parklife' (και γενικά όλοι οι πρώτοι και καλοί δίσκοι των Blur), είναι κυκλοφορημένο στην Food Records, του Dave Balfe (πατρική μορφή του βρετανικού new wave). Πρόκειται για πρόωρα cult εταιρία, με line-up, που ξεκινώντας από τους π.Χ. προφήτες Brilliant, πέρασε στους ανεκδιήγητους Zodiac Mindwarp, στις θεές Shampoo, στους Blur, στους επίσης θεούς Jesus Jones, σε χαμένα αστεράκια τύπου Octopus και Dubstar, και στους άχρηστους τους Strangelove, για να καταλήξει στους βαρετούς Idlewild! Εταιρία άβυσσος δηλαδή...

Αν δεν υπήρχε το 'Your Arsenal' του Morrissey, εν ολίγοις, θα μιλούσαμε ασφαλώς για τον σπουδαιότερο ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ δίσκο της δεκαετίας του 90. Έλα που υπάρχει όμως...

BlurΓια τουλάχιστον πέντε τραγούδια αυτού του δίσκου ('Girls & Boys', 'End of a century', 'Parklife', 'To the end', 'London Loves'), έχουν γραφεί χιλιάδες πράγματα, έχουν ειπωθεί άλλα τόσα και ασφαλώς έχουν σχολιαστεί τα πάντα από κάθε άποψη (μουσική, στιχουργική, σημειολογική, κοινωνιολογική και όλες εκείνες τις γελοίες προεκτάσεις που επιμένουμε να δίνουμε στη μουσική). Αφού σταθώ για ακόμη μια φορά με δέος μπροστά στο εναρκτήριο ως ένα από τα ελάχιστα -εκτός δισκογραφίας των Pet Shop Boys- τραγούδια που φτάνουν στο μεδούλι της αληθινής pop γραφής, θα σημειώσω ασφαλώς ως προσωπική προτίμηση από τα hit το 'London loves' και από τα... υπόλοιπα τα 'Clover over Dover' και 'This Is A Low'.

Επίσης θέλω να πω χρόνια τώρα ότι με τον τρόπο που κλείνουν το 'Parklife' οι Blur ('Lot 105'), επικουρικά δε και με το 'The debt collector' κάπου στη μέση, ενισχύεται η άποψη μου που θέλει το ισοδύναμο αυτού του δίσκου στα ελληνικά μουσικά πράγματα να είναι το άλμπουμ 'Τρύπες στον παράδεισο' (κυκλοφορημένο τέσσερα χρόνια νωρίτερα...), διακρίνοντας έναν κοινό μουσικό στόχο ανακεφαλαιωτικής σύγχυσης των όσων έχουν δει και ακούσει οι δύο μπάντες, μέσα από διαφορετικές οπτικές, ιδεολογίες, προοπτικές, μέσα και απώτερους στόχους των δύο δίσκων και φυσικά έχοντας υπόψη τους φύσει διαφορετικούς ηγέτες των δύο γκρουπ. Αυτό βέβαια είναι καθαρά προσωπική μου άποψη, που σίγουρα απαιτεί περισσότερη στήριξη, όχι επί του παρόντος όμως.

Ίσως να φταίει το ότι το 'Parklife' μας βρήκε στην εφηβεία και μπόρεσε να μας «πάρει και να μας σηκώσει» με τρόπο σαρωτικό και ισοπεδωτικό. Δεκάδες άλλοι δίσκοι όμως δεν μπόρεσαν να το καταφέρουν, και ας πιστέψαμε κάποτε ότι έτσι έγινε! Ίσως το να λατρεύουμε τους Kinks θα ήταν σαν να γουστάρουμε παρωχημένες γκόμενες, με την δικαιολογία ότι ποτέ δεν ξεπεράστηκαν ουσιαστικά από τις επίδοξες απόγονους τους. Το σίγουρο είναι ότι για μια γενιά ακροατών που αναζητούσε ένα δίσκο-σύμβολο για να ταυτιστεί, το 'Parklife' ήταν το καλύτερο σωσίβιο για να πιαστεί και να γλιτώσει από τους «κινδύνους» που παραμόνευαν.

Και σε έσωζε από την μουχλιασμένη ροκ αμερικανίλα της εποχής (που μέχρι και τους ανεκδιήγητους Stone Temple Pilots μας έβαλε να λατρέψουμε once in a lifetime), και σε απεγκλώβιζε από τον κίνδυνο να καταντήσεις αυτιστικά διανοούμενος στις ακροάσεις σου, και σε οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια στην αγκαλιά της καλύτερης μουσικής που παίχτηκε ποτέ, από τους πιο στυλάτους ανθρώπους του κόσμου : του new wave, σε όλες του τις μορφές και τις ποικιλίες!

Δεν πιστεύω να χρειάζεται να βαθμολογούμε, έτσι;

This is a low
But it won't hurt you
When you are alone it will be there with you
Finding ways to stay solo.