Wasted Youth

Iron Maiden - Somewhere in time

Όταν (με το καλό) έρθει η ώρα του αποχωρισμού μ' αυτή τη ζωή, λίγο δύσκολο το βλέπω να στριφογυρνά στο μυαλό, ως τελευταία, μια ανάμνηση δροσερής μπύρας συνδυασμένη με μια πίτσα λιχουδιά, ανεμελιά στον καναπέ, αθλητικά στην τηλεόραση. Κι όμως, τούτες οι 'μικρές' στιγμές κρύβουν ώρες ώρες αβάσταχτη ευχαρίστηση. Ειδικά όταν ο νους, ασυνείδητα μάλλον, ζει τις δικές του διακοπές, μακριά από επώδυνες σκέψεις. Τείνω, λοιπόν, ν' αγαπώ πολύ αυτές τις στιγμές, με μια γλυκόπικρη σκιά μέσα μου (κατά) πόσο τις έχω βιώσει ή συνειδητοποιήσει. Κι επειδή οι στιγμές, για να μη χαθούν από τ' ορμητικό ποτάμι διαγραφής της μνήμης, χρειάζονται ένα κάπως σταθερό σημείο αναφοράς, δίσκοι σαν αυτόν έχουν για μένα μια τέτοιου είδους λειτουργία.

Somewhere in timeIron Maiden
Somewhere In Time

(EMI, 1986)

01. Caught Somewhere In Time
02. Wasted Years
03. Sea Of Madness
04. Heaven Can Wait
05. The Loneliness Of The Long Distance Runner
06. Stranger In A Strange Land
07. Deja-Vu
08. Alexander The Great

Τους Maiden τους μάθαινε κανείς στα χρόνια του γυμνασίου - λυκείου εάν αναφερθούμε στη δεκαετία του '80. Σχεδόν πάντα υπήρχαν τύποι με τα χαρακτηριστικά μπλουζάκια στο προαύλιο. Σχεδόν πάντα είχα το ίδιο αίσθημα αποστροφής στη θέα (και βέβαια κυρίως στη νοοτροπία) κάτι τόσο 'κραυγαλέα προκλητικού' που λέει κι ο φίλος μου ο Αντώνης Ξ. Χωρίς καμιά ελιτίστικη διάθεση, μου φαίνεται χάσιμο χρόνου ν' ασχοληθώ με το μέταλ, τα καρφιά του, τις κώμες του, τα 'ακόμα δεν τέλειωσε;' σόλα του, τις γυναίκες-φωτιά που ο γενναίος ιππότης θα.. δαμάσει, το Βελζεβούλ και τα τέρατα.. Βέβαια, όσο κωμικά κι αν φαίνονται όλ' αυτά, εξ' ίσου αστείο θα'ταν να βάλει κανείς τους πάντες, σ' αυτό τον (αχανή μάλιστα) χώρο, στην ίδια μοίρα. Ειδικά όταν η διαφορά ποιεί αυτό που ο (φευ) συμπατριώτης Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος εποίησε σε χιλιάδες άμοιρους Βουλγάρους αιχμαλώτους..

Τότε, λοιπόν, στα 'υπέροχα' χρόνια του λυκείου, ένας 'μεταλλικός' συμμαθητής (φημισμένος και περήφανος για τις ασύλληπτες πρωτιές του σε σπορ που σχετίζονται με ηχηρές αντιδράσεις του οργανισμού που συνοδεύονται από έντονη δυσοσμία) μου παρέδωσε μια κασέτα επί συμβολικού, νομίζω, αντιτίμου. Τη μια πλευρά της την είχε γράψει επί άμεσης παραγγελίας μου όταν μου' πε ότι είχε το 'Concert' των Cure (πως έγινε αυτό; Ούτε ο ίδιος ο Βελζεβούλ δεν ξέρει..). Την άλλη μου την έγραψε αυτοβούλως ως συμπλήρωμα κι ήταν το 'Νumber of the beast', το 3ο και γνωστό σε όλους, υποθέτω, LP των Maiden. Aφού το άκουσα, από μέσα μου έκανα κάτι που ποτέ δεν περίμενα: τον επαίνεσα. Και το ίδιο κάνω μέχρι σήμερα, άλλωστε η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις, ενίοτε και θετικές..

Ναι, αρκούν μερικές προσεχτικές ακροάσεις και λίγο γενικότερο ψάξιμο για να βγει το αβίαστο συμπέρασμα ότι οι Maiden είναι πολύ μακριά από χώρους ταφής για παλιοσίδερα και μέταλλα.. Ακόμα κι όταν ασχολούνται με δαίμονες κλπ, το κάνουν με τρόπο ελαχιστότατα έως καθόλου γραφικό, στη δική μου, τουλάχιστον, αντίληψη. Kι ευτυχώς, κουβέντα γι' άγρια θηλυκά με τουρνωτούς ξέρετε τι, ειδικά στην πιο ένδοξή τους περίοδο απ' το ομώνυμο 'Iron Maiden' του '79 μέχρι το 'Seventh son of the seventh son' του '88. Όσο για τον αέναο μεταλλικό αυνανισμό με τα σόλα, η κατάσταση είναι σαφώς ελεγχόμενη, ίσως και λόγω της καθοριστικής παρουσίας ενός μεγάλου μπασσίστα (Steve Harris).

Iron MaidenTo 'Somewhere in time' κυκλοφόρησε λίγο μετά τα μέσα της ΥΠΕΡΟΧΗΣ δεκαετίας του '80 (που καθόρισε μουσικά όχι μόνο εμένα αλλά και όλους ανεξαιρέτως τους 30+ στο mic συν τον τυχερό σε σημείο ζηλοφθονείας όσον αφορά το μικρό του όνομα Άρη Κ.) κι απ' ό,τι θυμάμαι είχε δυσαρεστήσει αρκετούς σκληροπυρηνικούς της μπάντας γιατί οι κιθάρες δεν ήταν 'ατόφιες' αλλά σύνθι-κιθάρες με προφανή στόχο την παραγωγή ήχων κάποιας διαφορετικής διάστασης. Κι η δικαίωση είναι πλήρης. Αυτή η κάπως πιο progressive κατεύθυνση (του δηλωμένου fan Harris σε μπάντες όπως οι Wishbone Ash του εκπληκτικού 'Argus') προσδίδει όγκο, ισορροπία, επική μεγαλοπρέπεια, με μια λέξη πλούτο στον ήχο των Maiden. 8 συνθέσεις, η μια καλύτερη απ' την άλλη, σε σημείο που η άνευ διακοπής ακρόαση είναι τόσο δεδομένη όσο κι η απέχθειά μου για την επικεφαλής του Αθήνα2004 (εντάξει, κι όχι μόνο γι' αυτή).Το να πρέπει να ξεχωρίσεις κάποιες απ' αυτές είναι σα να ξεχωρίζεις κάποιες απ' τις ταινίες του Κιούμπρικ (ή, έστω, του Κάρπεντερ..). Δε μπορώ, ωστόσο, να μη μιλήσω για το 'Wasted Years'. Πρώτο single του δίσκου, είναι ενδεικτικό του 'διαστημικού' ηχητικά concept του 'Somewhere in time' με πρώτο βιολί συνθετικά τον μέχρι τότε μάλλον 'δεύτερο' κιθαρίστα Adrian Smith. Xαρακτηριστικότατο ριφ και επαγγελματικά (με την κάλλιστη έννοια του όρου) καλοδουλεμένη σύνθεση.

Θα'ταν επίσης έγκλημα (όμοιο με το να εμφανιστεί η επικεφαλής του Αθήνα2004 επί δύο μέρες με την ίδια ακριβώς τσάντα από δέρμα φιδιού) να μην αποδοθούν οι πρέπουσες τιμές στο 'Loneliness of the long distance runner', ελληνιστί 'Η μοναξιά του δρομέα μεγάλου αποστάσεων', που ενδεχομένως σε κάποιους φέρνει στο μυαλό την ομώνυμη ταινία του βρετανικού 'free cinema' της δεκαετίας του '60 ή και το 'Γκαλλίπολις' του Πήτερ Γουίαρ. Για μένα, η ανυπέρβλητη απογείωση της μπάντας, με τις δυο κιθάρες να σου διαλύουν έστω και τη μισή αμφιβολία που ίσως να είχες για το ποιο είναι (μακράν) το πιο συγκινησιακό μουσικό όργανο, το μπάσσο του 'Χάρυ' να δίνει την έναρξη σ' άλλον έναν τρελό καλπασμό, τα ντραμς να κρατάνε τα τρελά γκέμια και τη φωνή που απολύτως δίκαια χαρακτηρίσθηκε 'σειρήνα αεροπορικής επιδρομής' του Dickinson να κραυγάζει σαν μέσα απ' το υποσυνείδητο του ίδιου του 'δρομέα΄ την ώρα της μεγάλης προσπάθειας. Το ηχητικό ύδωρ της μάνικας του 'Loneliness..' είναι τόσο ορμητικό που θα μπορούσε, φαντάζομαι, να κρατήσει ξύπνιους άπαντες, απ' αυτούς που χασμουριούνται την ώρα του κηρύγματος στην εκκλησία ή μισοκοιμούνται (μ' ανοιχτά μάλιστα μάτια..) στη σκοπιά μέχρι τα παιδάκια που κινδύνευαν αν τα' παιρνε ο ύπνος απ' τον Φρέντυ Κρούγκερ.

Κι όσο για την τελευταία προτίμηση, δε θα μπορούσε να' ναι άλλη απ' το 'Alexander the Great', το φόρο τιμής μιας μπάντας που αγαπά να εμπνέεται απ' την Ιστορία ( ενίοτε και μυθολογία, βλέπε 'Flight of Icarus' ) στο μεγάλο Μακεδόνα στρατηλάτη, που και για μένα -φυσικά, ως Έλληνα (κατά πρώτο λόγο) και ως Μακεδόνα (κατά δεύτερο) ανέκαθεν υπήρξε μια πολύ μεγάλη συμπάθεια (το λιγότερο..) για λόγους που ούτε αισθάνομαι κι ούτε έχω καμιά υποχρέωση να αναλύσω (για όσους, πάντως, με περισσή ευκολία προτάσσουν τον όρο του 'μιλιταριστή' κι έτσι απλά ξεμπερδεύουν- θαρρείς και νοιάζεται κανείς-, χωρίς να' χω πρόθεση να φτάσω στο άλλο άκρο υποστηρίζοντας πως είχε αποκλειστικά 'αγαθούς' σκοπούς, θεωρώ σωστό να μην ξεχνά κανείς το, όποιο, μικρό ή μεγάλο, εκπολιτιστικό του έργο και την πρωτοφανή διάθεση για ανάμειξη με τους ντόπιους πληθυσμούς- κάτι για το οποίο κατηγορήθηκε έντονα απ' τους ίδιους του τους συμπατριώτες. Θυμηθείτε επίσης ότι έλαβε τη μόρφωσή του από κάποιον Αριστοτέλη κι αν η τελική εικόνα παραπέμπει πάλι σε κλασσικό 'ιμπεριαλιστή' ή 'σφαγέα', προφανώς το κάθε ΚΚΕ μ-λ μπορεί άφοβα να φουσκώνει από περηφάνια για σας. Με τους της 'απέναντι όχθης' εξίσου θλιβερούς που ενίοτε επιχειρούν να ιδιοποιηθούν τα περί Αλεξάνδρου αρνούμαι ν' ασχοληθώ για λόγους αυτονόητους).

Το 'Somewhere in time' είναι για μένα μια αισθηματική σχέση. Δεν είναι ο σοβαρός δεσμός του '..lion's mouth' ή του 'Dawnrazor' όπου προτιμώ τα φώτα να' ναι κλειστά, το ίδιο πολλές φορές και τα μάτια. Το 'Somewhere..' το ακούω οποιαδήποτε στιγμή κι όχι 'απαραίτητα' βράδυ, με μάτια ολάνοιχτα, ακόμα κι όταν κάνω δουλειές του σπιτιού. Και ξεφεύγω-αυτό είναι σίγουρα μια μορφή ευτυχίας. Κι ίσως, τελικά, κάπου στο χρόνο, συνειδητοποιήσω περισσότερα για την αξία των μικρών στιγμών..