Waterboys

The Early Years

Η ιστορία των Waterboys είναι πρακτικά ταυτισμένη με την πορεία ζωής και τις μουσικές αναζητήσεις του Σκωτσέζου Mike Scott, ο οποίος αποτελεί τη στιχουργική και συνθετική ψυχή του συγκροτήματος και την κατευθυντήρια δύναμη σε όλες τις αλλαγές ύφους και μουσικού χαρακτήρα από τις οποίες πέρασε το group.
Με κύριες εφηβικές μουσικές επιρροές τους Beatles, Dylan και David Bowie, μια στροφή στo punk στα φοιτητικά του χρόνια με Clash, Television και ιδιαίτερη αγάπη για την Patti Smith και με ένα group ήδη στο ενεργητικό του, -τη garage μπάντα Another Pretty Face που ηγήθηκε με το φίλο του John Caldwell, ο Mike Scott εγκαθίσταται στο Λονδίνο το Δεκέμβριο του 1981. Εκεί ακούει για πρώτη φορά στο δίσκο "Waiting on Egypt" του σπουδαίου Nikki Sudden τον σαξοφωνίστα Antony Thistlethwaite, -τον μετέπειτα σταθερότερο συνοδοιπόρο του,- και με τους Karl Wallinger στα keyboards και τον Kevin Wilkinson στα drums, η ιστορία των Waterboys ξεκινά.

Το πρώτο τους album, με τίτλο το ονομά τους, κυκλοφορεί τον Ιούλιο του 1983 και 6 από τα κομμάτια που βρίσκονται σε αυτό είναι προσωπικά solo demos του Mike Scott από τις χρονιές 81/82. Ο δίσκος κλείνει με το "Savage Earth Heart", μια από τις καλύτερες συνθέσεις του Mike Scott και μοναδική στιγμή στις live εμφανίσεις του group.

Την άνοιξη του 1984 κυκλοφορεί το δεύτερο lp "A Pagan Place" και ήδη οι Waterboys αρχίζουν να γίνονται ευρύτερα γνωστοί και να κερδίζουν οπαδούς ανοίγοντας συναυλίες στις περιοδείες μεγάλων ονομάτων, όπως οι Pretenders και οι U2. Το single "The Big Music" θεωρήθηκε από τους μουσικοκριτικούς ως ένας εύστοχος χαρακτηρισμός για τον ήχο της μπάντας εκείνα τα πρώτα χρόνια, ήχος δυναμικού rock and roll, στον οποίο κυριαρχούν οι οργισμένες κιθάρες του Mike και το οργανικό τουs δέσιμο με το σαξόφωνο και τις τρομπέτες του Αnto. Στιχουργικά επιβεβαιώνεται και στο δεύτερο album το ιδιαίτερο ταλέντο του Mike Scott στο χειρισμό της γλώσσας. Με λυρισμό και απίστευτη αμεσότητα κατορθώνει να δημιουργεί δυνατά συναισθήματα περιγράφοντας ή αναλύοντας προσωπικά του βιώματα και απόψεις.

Όλα τα παραπάνω στοιχεία φτάνουν για πολλούς στο αποκορύφωμά τους με το επόμενο album, που είναι αυτό που τους έδωσε και τη μεγαλύτερη φήμη, το 'This is the Sea" (Οκτώβριος 1985). Το album έμεινε στο Top 40 της Βρετανίας για μία εβδομάδα περίπου και το single "The Whole of the Moon" έφτασε μέχρι το Νο.28 των charts. Στην ηχογράφηση του 'The Pan Within", ενός από τα κλασικότερα κομμάτια των Waterboys, εμφανίζεται για πρώτη φορά το βιολί του Ιρλανδού Steve Wickham, ενός μουσικού που επρόκειτο να παίξει κυρίαρχο ρόλο στην επόμενη μουσική κατεύθυνση του Mike Scott και των Waterboys.

To Δεκέμβριο του 1985 οι Waterboys περιοδεύουν στην Ευρώπη ως support στους Simple Minds και όλα δείχνουν ότι βρίσκονται σταθερά στο τρένο της ανόδου. Όμως όταν ο Mike αποδέχεται την πρόσκληση του Steve και περνά μερικές εβδομάδες στο Δουβλίνο, αποφασίζει να αντισταθεί στη συνεχή πίεση της εταιρείας για το επόμενο "Whole of the Moon" και να γευτεί την ελευθερία που του προσέφερε η φιλόξενη γειτονική χώρα. Έτσι, για τα επόμενα χρόνια οι Waterboys, -με νέο πλήρες μέλος το βιολιστή Steve Wickham,- βρίσκονται να τριγυρνούν στις πόλεις και τα χωριά της Ιρλανδίας σ'ένα μουσικό ταξίδι όπου ο Mike Scott ανακαλύπτει εκ νέου τα τραγούδια του Van Morrison και μελετά τόσο την παραδοσιακή ιρλανδική μουσική όσο και την country, που ακούγεται σε πολλές pub του Δουβλίνου.

Στα χρόνια αυτά η μπάντα, η σύνθεση της οποίας περιλαμβάνει κατά καιρούς γνωστούς μουσικούς της folk σκηνής που συμμετέχουν φιλικά, θα δώσει αναρίθμητες συναυλίες (μερικές διαρκούσαν όλη νύχτα!) στις οποίες κυριαρχούν η ζωντάνια και ο αυτοσχεδιασμός, ενώ θα ηχογραφήσει συνολικά 70 τραγούδια! Από το αχανές αυτό υλικό προέρχονται τα δύο album που καλύπτουν τη folk/rock/blues περίοδο των Waterboys και είναι το θαυμάσιο "Fisherman's Blues", τον Οκτώβριο του 1988 και το "Room to Roam", το Σεπτέμβριο του 1990.

Λίγες μέρες πριν τη κυκλοφορία του τελευταίου όμως, ο Steve Wickham ανακοινώνει ότι πρόκειται να εγκαταλείψει το group κλείνοντας το δημιουργικό αυτό κύκλο. Λίγο αργότερα θα φύγει και ο Anto και ο Mike θα μετακομίσει στη Νέα Υόρκη. Με νέα σύνθεση μουσικών, οι Waterboys κυκλοφορούν το Μάιο του 1993 το album "Dream Harder", όπου ο Mike Scott επιστρέφει δυναμικά φτάνοντας σε υψηλά τόσο στιχουργικά όσο και μουσικά επίπεδα. Οι προσπάθειες του όμως να συγκεντρώσει μια ομάδα μουσικών για να περιοδεύσει με το νέο δίσκο δεν πετυχαίνουν και τον Άυγουστο του 1993 αφήνει τη Νέα Υόρκη.

Το όνομα των Waterboys εγκαταλείπεται (προσωρινά...) και ακολουθούν δύο solo albums, το "Bring 'em all in" (Σεπτεμβρ.1995) και το "Still Burning" (Σεπτεμβρ.1997). Από αυτά, το πρώτο είναι το αποτέλεσμα βαθιάς ενδοσκόπησης κατά την παραμονή του Mike Scott σ'ένα κοινόβιο με το όνομα Findhorn Community, χαρακτηρίζεται από ήρεμη πνευματικότητα και μια αισιόδοξη αύρα και σ'αυτό ο Mike παίζει καθαρά ακουστικά, ενώ στο δεύτερο επιστρέφει στον ηλεκτρικό ήχο.

Τον Ιανουάριο του 1999 ξεκινούν οι ηχογραφήσεις του album που επαναφέρει το όνομα των Waterboys στη δισκογραφία και ένα χρόνο μετά κυκλοφορεί το "A Rock in the Weary Land' , ένας δίσκος που παρότι δε φτάνει στα επίπεδα του "Dream Harder" ή του "This is the Sea", καταφέρνει να προσφέρει στιγμές και τραγούδια που συγκινούν (μόνον τους fans; Μπορεί...).

Και η ιστορία συνεχίζεται...