Άρης Καραμπεάζης
That’s how synth pop saved our life!


ΠΡΟΛΟΓΟΣ (ευαίσθητος και σοβαρός)
Όταν έχεις την αίσθηση ότι το rock ‘n’ roll είναι ένα σπουδαίο και στιβαρό πράγμα (μην πάει ο νους σας στο πονηρό) που είχες την τύχη να ανακαλύψεις κάποτε και θα σε ακολουθεί μια ζωή, τότε μόνο έχεις καταλάβει την πραγματική έννοια της synth-pop. Είναι το ακριβώς αντίθετο (και όχι το ακριβώς αντίστροφο). Εκφράζει με ανεπανόρθωτο, για το συναισθηματικό σου κόσμο τρόπο, το μέγεθος του ενθουσιασμού που νιώθεις όταν κάνεις κάτι για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ. Ξεφτίζει, ξεθωριάζει, ξεχνιέται, χάνει την αξία της και αποτεφρώνεται συνειδητά με το πέρασμα του χρόνου για να σου θυμίζει, όποτε χρειαστεί, ότι η διαιώνιση των σημαντικών πραγμάτων είναι η μεγαλύτερη απόδειξη για τις θανατηφόρες συνέπειες της επιβλητικά σπουδαίας μονοτονίας τους. Για αυτό και κάθε φορά που ακούς ένα νέο synth pop διαμαντάκι, αισθάνεσαι δικαιωμένος που το ‘Dark Side Of The Moon’... αραχνιάζει στην ντουλάπα με τα χειμωνιάτικα ρούχα που δε θα ξαναφορέσεις ποτέ, γιατί στα αγόρασαν άσχημοι και κακόγουστοι συγγενείς, που ποτέ σου δεν τους συμπάθησες...

Οι δέκα σημαντικότερες μπάντες/ καλλιτέχνες (με σειρά αξιολόγησης φυσικά!)

10) ALPHAVILLE
ΕΠΕΙΔΗ, κάθε μουσικό είδος οφείλει και πρέπει να έχει, να τιμά και να αγαπάει τους δικούς τους Byrds (δηλαδή ένα τσούρμο απατεώνων που επιβραβεύει τα επιτεύγματα των άλλων, καταφέρνοντας όμως να γράψει τα καλύτερα τραγούδια από όλους!)
Προτεινόμενος δίσκος: FOREVER YOUNG 1984

9) PROPAGANDA
ΕΠΕΙΔΗ, γέμισαν τους δίσκους τους με τόσο ψεύτικα, τόσο στυλιζαρισμένα, τόσο «μηχανικά» και ταυτόχρονα τόσο γοητευτικά γερμανικά «αισθήματα», που έκαναν το David Bowie να φαντάζει αυθεντικός, τον Gary Numan ανθρώπινος και τον Brian Eno λογικός!
Προτεινόμενος δίσκος: A SECRET WISH 1985

8) ULTRAVOX
ΕΠΕΙΔΗ, εντελώς απλά, τυχαίνει να είναι ίσως το μοναδικό punk συγκρότημα που ασχολήθηκε με το είδος. Και επειδή ο Midge Ure ανταποκρινόμενος άψογα στο ρόλο του ακολούθησε την πιο εξευτελιστική solo καριέρα, που δεν θα μπορούσε να του την είχε ευχηθεί ούτε και ο χειρότερος εχθρός του!
Προτεινόμενος δίσκος: VIENNA 1980 (το ξέρετε ότι σε όλη τη διάρκεια του δίσκου, μετά το τέλος των ηχογραφήσεων, προστέθηκε ένα τεχνητό φύσημα-θόρυβος, επειδή το τελικό αποτέλεσμα τους φαινόταν υπερβολικά καθαρό;)

7) ORCHESTRAL MANOEUVRES IN THE DARK
ΕΠΕΙΔΗ, η καριέρα τους θρυλείται ότι έλαβε τέλος με την εμφάνιση τους σε show της Ρούλας Κορομηλά. Η πιο pop κίνηση στην ιστορία της μουσικής, ίσως;
Προτεινόμενος δίσκος: ARCHITECTURE & MORALITY 1981

6) HUMAN LEAGUE
ΕΠΕΙΔΗ, έχουν στις τάξεις τους τον Phillip Oakey, και μια σειρά από συνεργασίες- επιτεύγματα για τις οποίες ο μέσος rock σταρ θα πουλούσε την ψυχή του στο διάβολο. Και μόλις πριν 1 ½ χρόνο κυκλοφόρησαν δίσκο που παύει το νόημα ύπαρξης των κάθε επίδοξων Ladytron!
Προτεινόμενος δίσκος: DARE 1981


5) BRONSKI BEAT
ΕΠΕΙΔΗ, χρειάζεται να είσαι πολύ άντρας (χωρίς εισαγωγικά) για να μπορείς να είσαι ο Jimmy Sommerville. Πέρα από το ρόλο των απόλυτων gay icons, οι Bronski Beat υπήρξαν οι Clash της Synth Pop και οι ουσιαστικοί ιδρυτές ενός Hi-NRG πανηγυριού, που ακόμη καλά κρατεί σε ολόκληρο τον πλανήτη!
Προτεινόμενος δίσκος: AGE OF CONSENT1983

4) EURYTHMICS
ΕΠΕΙΔΗ, οδήγησαν το είδος με άνεση στην απεξάρτηση του από τα εθιστικά δεσμά του New Wave.
Προτεινόμενος δίσκος: SWEET DREAMS (ARE MADE OF THIS) 1983

3) GARY NUMAN
ΕΠΕΙΔΗ, είναι ο πιο πιστός υπηρέτης του είδους. Χρόνια τώρα δέχεται τα πυρά των κριτικών για το ότι επιμένει να κυκλοφορεί τον ίδιο κάθε φορά δίσκο, με τον ίδιο κάθε φορά ήχο. Για αυτό και τον λατρεύουμε βέβαια. Προτεινόμενος δίσκος: TUBEWAY ARMY 1978

2) NEW ORDER
ΕΠΕΙΔΗ, κάποιος έπρεπε να δείξει τον δρόμο και επειδή, I just can’t get THAT Blue Monday out of my head!
Προτεινόμενος δίσκος: SUBSTANCE (compilation)1987

1) SOFT CELL
UNDER THE NEON LIGHTS, THERE IS A THEATRE GOING ON...
Οι Soft Cell είναι ότι ονειρεύτηκαν οι Roxy Music... χωρίς την ατυχία του να υποστούν το μαρτύριο των 70ς!
Προτεινόμενος δίσκος: NON STOP EROTIC CABARET 1981

Υ.Γ. 1 Οι Depeche Mode μένουν εκτός συναγωνισμού γιατί...
πρόδωσαν το είδος more than once
είναι η σημαντικότερη μπάντα όλων των εποχών
δεν είναι επαρκώς gay για να συμμετάσχουν
στο live τους στην Αθήνα γέμισε ο τόπος ροκάδες

Υ.Γ. 2 Οι Pet Shop Boys μένουν εκτός συναγωνισμού γιατί...
είναι εκτός συναγωνισμού γενικά σε αυτή τη ζωή
τα γνωστά λαμόγια περιμένουν στη γωνία για να κράξουν
λογαριασμό θα σας δώσω τώρα;
δεν έγραψα ποτέ το 2^ο μέρος του αφιερώματος

Και δύο δεκάδες τραγούδια (χωρίς σειρά αξιολόγησης) για mainstream και ...εναλλακτικούς

Α) MAINSTREAM
DEPECHE MODE: Photographic
YAZOO: Don’t Go
ERASURE: Who Needs Love Like That?
VISAGE: Fade To Grey
OMD: Electricity
FLOCK OF SEAGULLS: Space Age Love Song
GARY NUMAN: Are Friends Electric?
ALPHAVILLE: Big In Japan
BRONSKI BEAT: I Feel Love/ Johnny Remember Me
SOFT CELL: Sex Dwarf


B) ALTERNATIVE
DESIRELESS: Voyage Voyage
CLASSIX NOUVEAUX : Never Never Comes
KEN LASZLO : Hey Hey Guy
BUGGLES: Living In The Plastic Age
BERLIN: Pleasure Victim
TELEX: Tour De France
SPARKS: Change
TRANS-X: Living On Video
YELLOW MAGIC ORCHESTRA : Computer Game

+ bonus TRACK : το top 5 της ελληνικής... synth pop

ΚΑΙΤΗ ΓΑΡΜΠΗ: Aυτό το κάτι που θέλω (τρομερό casio ριφάκι σε όλη τη διάρκεια, ποπ θεματολογία και ασύλληπτα ανόητο ρεφρέν, τι άλλο να ζητήσεις;)
ΜΠΕΣΣΥ ΑΡΓΥΡΑΚΗ: διασκευή στο ‘Α far l’ amore comincia tu’ της Raffella Carra, δεν θυμάμαι τον τίτλο)
ΜΑΝΤΩ: Να Αγαπηθούμε (διασκευή στο ‘I love to Hate you’ των Erasure- με υπονοούμενο στην εκφορά του τίτλου στο ρεφρέν, η Μαντώ είναι και pop icon ως η πρώτη Ελληνίδα καλλιτέχνιδα που ίδρυσε fun club)
ΜΙΧΑΛΗΣ ΡΑΚΙΝΤΖΗΣ: Africa (πρώιμο ξενόγλωσσο hit- το τελευταίο ελέγχεται)
ΤΕΡΕΖΑ: Τo κυπελλάκι (έμμεση διασκευή στο ‘one way or another’ των Blondie, από τον Λάκη -Με τα Ψηλά Ρεβέρ- Παπαδόπουλο!) ..–δεν είναι synth pop αλλά ήθελα πάντα να το αναφέρω κάπου.

Y.Γ. (Τελικό) Οι Talk Talk μένουν εκτός άρθρου γιατί
Τους ξέχασα και το quiz είναι εξυπνάδα για να δικαιολογηθώ
Είναι οι απόλυτοι οραματιστές του είδους
Εις εξ αυτών έβγαλε δίσκο με εκείνη την αγάμητη από τους Portishead
To όνομα τους παραπέμπει πλέον σε τηλε-κάρτες που διευκολύνουν τις συναναστροφές του μέσου ανθρώπου με τα hot-line!
Εδώ μείνανε οι Modern Talking απ’ έξω, τους Talk Talk θα έβαζα...

Θανάσης Παπαδόπουλος

«... θέλουν να είναι σε ένα Club με υπέροχα φώτα, να ντύνονται πραγματικά όμορφα και να καμακώνουν κορίτσια. Το πιο σημαντικό στο Club είναι ο κόσμος, όχι η μουσική. Είσαι και το οπτικό μέρος της βραδιάς, όχι απλά μια μπάντα. Στη ντισκοτέκ πηγαίνουν όσοι τους αρέσει να αισθάνονται ότι τους βλέπουν: να γιατί ο χορός είναι τόσο σημαντικός, να γιατί τα ρούχα είναι τόσο σημαντικά». Gary Kemp των Spandau Ballet, μιλώντας για το Λονδίνο στις αρχές των 80s.
Για μένα (και πολλούς άλλους που ήταν έφηβοι στην Ελλάδα των αρχών της δεκαετίας του ’80) η synth-pop παραπέμπει σε ανοιχτές καλοκαιρινές ντισκοτέκ της συμφοράς και πάει πακέτο με γερές δόσεις νοσταλγίας. Και η αλήθεια είναι ότι κάποια από τα τραγούδια ακούγονταν νοσταλγικά ακόμη και τη στιγμή που κυκλοφόρησαν (π.χ. Enola Gay). Τότε τη σνόμπαρα τη synth-pop, μάλλον φταίει ότι αντιπαθούσα το ναρκισσισμό τύπων όπως οι Duran Duran (η έξαρση της synth-pop συνέπεσε με την έκρηξη του MTV και του video-clip και οι Duran Duran ήταν από τα πρώτα video είδωλα). Πάντως τώρα που το ξανασκέφτομαι, καμιά από τις δεσποινίδες τις καλοκαιρινής παρέας δεν ήταν τόσο κουκλάρα όσο θα άρμοζε στα “Tainted Love” και “Electricity”.

Δηλώνω «μη ειδικός» και το “top 10” μου πιθανώς να είναι ακριβώς η συλλογή που πουλιέται σε μεταμεσονύκτια tele-marketing μαζί με τα “Όταν συμβεί στα πέριξ”, “Golden rocks”, “Το τραμ το τελευταίο” και άλλα κάποτε δημοφιλή:

Synth-pop προμηνύματα
Kraftwerk: Das Model
Kraftwerk: Radioactivity
Οι Γερμανοί παππούδες της synth-pop, που ουσιαστικά εφηύραν την ηλεκτρονική - χορευτική και όχι - pop στα 70s.
Devo: Whip It
Σπασμωδικοί, ρομποτικοί ρυθμοί, μανία με την τεχνολογία και τα ηλεκτρονικά. Διαλέγω τους Devo επειδή ήταν περισσότερο «ελαφροί» από άλλους σημαντικούς, όπως Eno, ο οποίος άσκησε μεγάλη επιρροή ΚΑΙ στη synth-pop. Ήταν άλλωστε ο παραγωγός του πρώτου δίσκου των Ultravox.


Εντός θέματος: synth-pop “top 10”
1. SOFT CELL : Tainted Love (από τις καλύτερες διασκευές όλων των εποχών)
2. ORCHESTRAL MANOEUVRES IN THE DARK : Electricity
3. ASSOCIATES : Skipping
4. PET SHOP BOYS : It's a Sin
5. DEPECHE MODE : Dream On. Είναι πολύ μεταγενέστερο από την εποχή της ακμής αλλά το προτιμώ από τα “People Are People”, “Personal Jesus” κλπ
6. HUMAN LEAGUE : Don't You Want Me
7. EURYTHMICS : Sweet Dreams
8. ASSOCIATES : Party Fears Two
9. ORCHESTRAL MANOEUVRES IN THE DARK : Enola Gay
10. ALPHAVILLE : Big in Japan (αφήνω απέξω Ultravox, Yellow Magic Orchestra γι’ αυτούς τους ασήμαντους)

Ένα LP
MARC ALMOND : Mother Fist and Her Five Daughters
-Τι; Δεν είναι; (synth-pop) ...όπως με τρόμο ρώτησε και ο σοφός υπέργηρος Κινέζος όταν άρχισε να υποψιάζεται ότι «εκείνο το ποταμάκι» δεν είναι το νόημα της ζωής.

... και μια μετα - synth-pop τετράδα
MOMUS : A Complete History of Sexual Jealousy (1988)EMF : Unbelievable (1990)
ST ETIENNE : Only love can break your heart (1990)
CHRIS & COSEY : In Ecstasy (1991)

Δημήτρης Κάζης
Αυτά είναι τα 10 αγαπημένα μου synth pop κομμάτια.

1. OMD : Enola gay
Καλοκαίρι του 82. Ο πιτσιρικάς Δημήτρης αρχίζει να νιώθει πρωτόγνωρα και περίεργα. Τα κορίτσια που μέχρι το προηγούμενο καλοκαίρι ήταν ενοχλητικά στο παιχνίδι, αρχίζουν να αποκτούν άλλο ενδιαφέρον. Ιδιαίτερα τα λίγο μεγαλύτερα, που αρχίζουν να εμφανίζουν ανατομικές αλλαγές που τις κατατάσσουν σε ένα διαφορετικό είδος... αυτό των παραδείσιων πτηνών ίσως... Ένα ζεστό μεσημέρι εκείνου του καλοκαιριού έγινε και η μοιραία εφηβική ανακάλυψη. Η αδρεναλίνη στα κόκκινα. Και στο ραδιόφωνο, μετά την Λιλλιπούπολη, ο Πετρίδης. Εκεί το άκουσα πρώτη φορά. Ποτέ, πριν ή μετά, δεν ένιωσα έτσι ακούγοντας μουσική. Οι σφυγμοί μου ανέβαιναν, η ανάσα μου γινότανε κοφτή και νόμιζα ότι θα πετάξω. Όλα τα παραπάνω έπαιξαν το ρόλο τους. Αλλά τον πρώτο ρόλο τον έπαιξε η θεϊκή του εισαγωγή. Τι να λέμε τώρα... Ήταν το πρώτο κομμάτι στην πρώτη κασέτα που παράγγειλα σε δισκάδικο. Φυσικά, τώρα δε νιώθω τίποτα απ’ όλα αυτά. Γαμώτο.

2. THE HUMAN LEAGUE : Don’t You Want Me
Προφανής, τετριμμένη και χωρίς φαντασία επιλογή. Όταν όμως έχεις να κάνεις με ένα από τα καλύτερα ποπ singles της ιστορίας, δεν υπάρχει χώρος για πρωτοτυπία. Οι Human League δεν ήταν one hit wonders, αλλά ελάχιστοι θυμούνται κάτι άλλο δικό τους σήμερα. Και μάλλον δικαίως. Τα πάντα εδώ είναι στη θέση τους. Το boy meets girl θέμα. Το φωναχτό και πιασάρικο ρεφραίν. Η αγωνία της απόρριψης κάτω από την ανέμελη διάθεση. Don΄t you want me baby? Ο ναρκισσισμός της σπυριάρικης ανωριμότητας. You know I don’t believe you when you say that you don’t need me. Και η άψογη χρήση των synthies από τους πρωτοπόρους του είδους. Η ποπ σε όλο της το μεγαλείο. Και πριν θεωρήσετε δεδομένα τα παραπάνω, σκεφτείτε τι άκουσε ο Καραμπέ που έβαλε το ketchup song (άλλο ποπ διαμαντάκι, αφελές και αμφιλεγόμενο αλλά αγαπησιάρικο) στις επιλογές του για το 2002. Το είδος δεν απευθύνεται σε δυσκοίλιους.

3. YAZOO : Only You
4. YAZOO : Nobody’s Diary
Απ’ ότι ξέρω, δεν είμαι gay. Αλλά δεν ξέρω κανένα κοριτσάκι σαν εμένα. Δώσμου μελούρα και πάρε μου την ψυχή. Όταν δεν προσβάλλουν την αισθητική και τη νοημοσύνη μου (σπάνια δηλαδή, αλλά αυτό δίνει μεγαλύτερη αξία σ’ αυτά που περνάνε το κόσκινο), δεν μπορώ να αντισταθώ στα μελιστάλαχτα love songs. Ψοφάω. Λιώνω όταν ακούω τη φωνάρα της Alf να τεντώνεται γουργουρίζοντας πάνω στα μελωδικά σεντόνια του Vince. Στο παρόν αφιέρωμα το μέσον είναι το μήνυμα, αλλά το πρώτο τραγούδι θα μπορούσε να παιχτεί από ορχήστρα με βιολιά, από ροκ μπάντα, ή ακόμη και να τραγουδηθεί acapella από χορωδία (πράγμα που του συνέβη) και το αποτέλεσμα να είναι εξίσου υπέροχο. Όσο για το δεύτερο, ακόμη προσπαθώ, είκοσι χρόνια μετά, να ξεπεράσω το αρχικό σάστισμα θαυμασμού. Νομίζω ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να ανακηρύξω τον Vince Clarke βασιλιά της synth pop.


5. DEPECHE MODE : Everything Counts
Η πιο δύσκολη επιλογή, μια που αναφερόμαστε στους αναμφισβήτητους πάπες της synth pop, με πολλά φοβερά κομμάτια. Το πιο ολοκληρωμένο group, και το μόνο που άντεξε στη δοκιμασία του χρόνου, έστω και κάνοντας αλλαγές στον ήχο του. It’s a competitive world... Στη θέση του Everything Counts θα μπορούσε άνετα να είναι το Shake the Disease, το Blasphemus Rumours ή ακόμη και το Route 66, μια από τις πιο εμπνευσμένες διασκευές στην ιστορία της ποπ. Το προτίμησα γιατί είναι το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό. Εγκεφαλικό και ατμοσφαιρικό, ήταν ένα από τα πρώτα κομμάτια του είδους που απευθυνόταν και σε πιο σκεπτόμενο κοινό, εκτός από τους teenagers του Top of the Pops. Και γιατί η αντίστιξη των συνθετικών κρουστών που ακουγόταν σαν σφυριά στην εισαγωγή με τη σχεδόν παλιομοδίτικη μελωδία της γέφυρας με είχε γοητεύσει τότε, και ακόμη δουλεύει. Άξιοι.

6. ULTRAVOX : The Voice
Τα ταλαίπωρα 80s έχουν περάσει στο λαϊκό υποσυνείδητο στιγματισμένα σαν «η δεκαετία του κιτς». Αυτό μπορώ να το δεχτώ υπό προϋποθέσεις. Δεν μπορώ όμως να δεχτώ αδιαμαρτύρητα ότι το kitch είναι de facto κακό και καταδικαστέο. Το kitch είναι ένα στυλ επιτηδευμένα εξεζητημένο και κραυγαλέα κακόγουστο. Αλλά τι είναι «καλόγουστο»; Ποιος το ορίζει; Με ποια κριτήρια και με ποια αυθεντία; Οι τεχνοκριτικοί ορίζουν το kitch σαν την απομίμηση κλασσικών έργων τέχνης ή άλλων αντικειμένων με σύγχρονα ευτελή υλικά. Τίποτα δεν αποκλείει την ύπαρξη kitch αριστουργημάτων. Όπως είναι το εν λόγω τραγούδι. Ο κονσερβαρισμένος ήχος των synths είναι το ευτελές υλικό. Η φόρμα του κινηματογραφικού μιούζικαλ των 50s και των υπόλοιπων soundtracks της εποχής είναι το κλασσικό πρότυπο που αντιγράφεται. Και το αποτέλεσμα είναι υπέροχα παρακμιακό, λάγνο και επιφανειακά χλιδάτο. Το προτιμώ από το εξίσου kitch ψευδοεπικό Hymn που ήταν το εμπορικό ζενίθ της καριέρας τους, και ο λόγος είναι ότι το Hymn λοξοκοιτάζει προς το ροκ και η συνταγή χαλάει.

7. VAN HALEN : Jump!
Συνθ ροκ; Γιατί όχι; Δεν θυμάμαι άλλο κομμάτι της εποχής με τόσο πλούσιο συνθετικό ήχο. Μπουκωμένο στα σύνθια από τον ήρωα της ηλεκτρικής κιθάρας Eddie Van Halen, το Jump! είναι ένα από τα πιο γκαγκάν τραγούδια των 80s. Οι πουριτανοί ροκάδες το μίσησαν, τα μεγάλα ακροατήρια το λάτρεψαν, και οι απέναντι χαμογελούσαν αμήχανα κουνώντας ρυθμικά μπρος-πίσω το κεφάλι. Ένα από τα πιο πετυχημένα crossovers της pop-rock και ένα macho αγορίστικο, γηπεδικά χαζοχαρούμενο ποπ τραγουδάκι. Και το μόνο αμερικάνικο του αφιερώματος. Ερώτηση: Αφού η Αμερική είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη ανάπτυξη και ενσωμάτωση της τεχνολογίας, πώς έγινε και η synth pop ήταν καθαρά αγγλική υπόθεση;

8. THE ASSEMBLY : Never Never
Όποιος άκουσε το Teenage Kicks στην ηλικία των teens δεν μπορεί να βγάλει από την καρδιά του τη σπαραχτική φωνή του Feargal Sharkey. Βάλε τώρα δίπλα του και τον βασιλιά της synth pop (τι θα πει ποιος είναι ο βασιλιάς, από τη μέση με διαβάζεις;) και έχεις ένα εστέτ κομψοτέχνημα δοσμένο με την ψυχή βασανισμένου μαύρου του Μισισιπή. Ακόμη ένα τέλειο τραγούδι που πολύ θα ήθελε να είχε γράψει ένας Mc Cartney. Τελικά ο Vince είναι ο βασιλιάς γιατί έκανε Synth pop από πεποίθηση, και όχι από σύμπτωση ή, ακόμα χειρότερα, ανάγκη.

9. ARMY OF LOVERS : A la plage de St. Tropez
Όπου δύο θρύλοι των 80s, η synth pop και η Δυναστεία, συναντιούνται σε μια άνευ προηγουμένου extravaganza. Το δεύτερο κιτς αριστούργημα της δεκάδας. Το Απόλυτο κιτς. Τόσο που είναι αδύνατο να του αντισταθείς. Όλοι ξέρουμε ότι τα λουκάνικα και οι τηγανητές πατάτες είναι διατροφικά σκουπίδια, αλλά όλοι πέφτουμε με τα μούτρα και τα τσακίζουμε, εκτός από κάτι ξινούς φανατικούς με την καθαρότητα και την υγεία. Με την ίδια λογική, ρουφάμε και αφήνουμε να μας ρουφήξει το τραγουδάκι των απίθανων αυτών τύπων. Και οι πουριτανοί σηκώνουν το φρύδι επιτιμητικά. Αλλά αυτοί όταν ακούν συνθεσάιζερ το μυαλό τους πηγαίνει στους Tangerine Dream. Τη στιγμή που εμείς είμαστε εκεί που δε βρέχει ποτέ και κάνουμε ντους με σαμπάνια.

10. BRONSKI BEAT : Smalltown Boy
Νιώθω πολύ τυχερός που άκουσα αυτό το κομμάτι. Με κρατάει σε εγρήγορση και με χαλαρώνει. Με προκαλεί να σκεφτώ και με διασκεδάζει. Αυτά τα κατάφερε από την αρχή. Και σήμερα, μου ξυπνά τη νοσταλγία και με κάνει να αισθάνομαι έφηβος ταυτόχρονα. Γλυκόπικρο και ακραία συναισθηματικό, είναι από τις ψηλότερες κορυφές της οροσειράς κομματιών του είδους. Ο δεύτερος, μετά τον Tom Robinson εξωστρεφής και στρατευμένος gay καλλιτέχνης που υποχρέωσε τον κόσμο να τον κοιτάξει με το ταλέντο του, και όχι με την αυτοϋπονομευτική ανούσια πρόκληση. Σ’ αυτό το ταλέντο και σ’ αυτό το θάρρος υποκλίνομαι. Μακάρι να τα είχαν πολλοί straight.

Top 5 Synth pop groups:

1. Depeche Mode
2. Yazoo
3. OMD
4. Human League
5. Soft Cell

Κορυφαίος ΄Ελληνας synth pop καλλιτέχνης: Ανέστης Δημητρίου.