Δημήτρης Κάζης : 11 διασκευές

Είμαι άρρωστος με τις διασκευές. Με διασκεδάζουν αφάνταστα και μου δείχνουν πολύ περισσότερα για ένα συγκρότημα που πρωτογνωρίζω από οποιοδήποτε δικό τους κομμάτι. Τι διασκευάζουν; Πώς το παίζουν; Πόσο παρεμβαίνουν στο τραγούδι ή πόσο πιστά ακολουθούν την αρχική εκτέλεση; Από τις απαντήσεις σε όλα αυτά, βγάζω συμπεράσματα που σπάνια διαψεύδονται, γι' αυτό και μόλις πιάσω στα χέρια μου ένα εξώφυλλο, το γυρνάω αμέσως ανάποδα και ψάχνω για κανένα γνωστό τίτλο.

Πότε όμως μια διασκευή αξίζει τον κόπο; Με δυο λόγια, όταν δίνει στο διασκευασμένο τραγούδι μορφή που δεν θα φανταζόταν κάποιος ότι θα μπορούσε να έχει. Όταν το κάνει να ακούγεται σαν καινούργιο, ή, ακόμα πιο προχωρημένη περίπτωση, σαν κομμάτι που έγραψε αυτός που διασκευάζει.

Ιδού λοιπόν ένδεκα διασκευές που άξιζαν τον κόπο. Αν με ρωτήσετε αύριο, πιθανόν να σας πω άλλες ένδεκα.

1. The Beatles - Dizzy miss Lizzy (Larry Williams)
Το ουρλιαχτό του αγριμιού John Lennon. Από το "Help!"
2. Yo - Hard headed woman (Cat Stevens)
Ο 80s εξηλεκτρισμός της 70s μπαλάντας. Από το "Once in a Blue Moon".
3. David Bowie - Let's spend the night together (Rolling Stones)
Το πέρασμα της σκυτάλης του βασιλιά του οργίου από το ένα χαρισματικό κοπρόσκυλο στο άλλο. Από το "Alladin Sane".
4. Depeche Mode - "Route 66" (Bobby Troupe)
Και τα συνθεσάιζερ έχουν ψυχή. Single. Θα το βρείτε σε διάφορες συλλογές.
5. Sonic Youth - The Computer Age (Neil Young)
Δύο μεγάλες αξίες συναντιούνται. Το ότι το πρωτότυπο είναι σκουπίδι, μικρή σημασία έχει. Η διασκευή είναι αριστούργημα. Από το "The Bridge - A tribute to Neil Young" (Various Artists).
6. Balanescu Quartet - The model (Kraftwerk)
H ψυχρή τελειότητα τώρα και από κουαρτέτο εγχόρδων. Από το "Possessed".
7. The Doors - Alabama song (Weil-Brecht)
Η εξέλιξη του καμπαρέ του μεσοπολέμου στα ταραγμένα 60s. Από το ομώνυμο πρώτο τους album.
8. The Clash - Police and Thieves (Junior Marvin)
Ακόμη δεν ξέρω τι γνώμη θα είχα για τη reggae αν δεν την είχα ακούσει μέσα από τους Clash. Από το ομώνυμο πρώτο τους album.
9. The Remains - Like a Rolling Stone (Bob Dylan)
Ψιλοπιστή εκτέλεση, αλλά τόσο πάθος... Από τo "Α Session with the Remains".
10. Creedence Clearwater Revival - I Heard it through the Grapevine (Marvin Gaye)
Ίσως η πιο αμφιλεγόμενη διασκευή της ροκ ιστορίας. Ή τη λατρεύεις, ή τη μισείς. Εγώ πιστεύω ότι δεν θα έπρεπε να κρατάει μόνο δέκα λεπτά... Από το "Cosmo's Factory".
11. Herman Brood & his Wild Romance - Will You Still Love Me Tommorow? (Carole King)
Πώς να διασκευάσεις σε πανκ ροκ ένα μελιστάλαχτο ποπ τραγουδάκι χωρίς να χάσει σταγόνα από το σιρόπι του. Aπό το "Hooks" (δίσκος γεμάτος διασκευές, καλή ώρα).

Αν ανήκεις κι εσύ στην κατηγορία των διασκευάκηδων, ρίξε μια ματιά εδώ

*****

Ελευθερία Ιωαννίδου : The best 11 covers

1. Carter - Rent (Pet Shop Boys)
2. Soft Cell - Tainted Love (Gloria Jones)
3. Happy Mondays - He's gonna step on you again (John Kongos)
4. St Etienne - Let's Kiss and Make Up (Field Mice)
5. Pizzicato Five - Contact (Serge Gainsbourg)
6. Stereo Total - Push it (Salt n' Pepa)
7. Divine Comedy - Vapour Trail (Ride)
8. Carter - This is how it feels (Inspiral Carpets)
9. Candy Flip - Strawberry Fields forever (Beatles)
10. Bis - The boy with the Thorn in his Side (Smiths)
11. Take That - Could it be magic (Barry Manilow)

*****

Λάμπρος Σκουζ : Διασκεδάσεις στην καλύτερη διασκευασία

Δε θα διαλέξω διασκευές «που έμειναν κλασικές» αλλά εκείνες που συνεχίζω ν’ ακούω με πάθος και σήμερα. Θα προτιμήσω δηλαδή τον θρίαμβο του υποκειμενισμού όπως θα έλεγε κι ο αενάως επίκαιρος Guy Debord.

Να ξεμπερδέψω πρώτα με τα αυτονόητα ντυλανικά : το "Mr Tambourine man" τραγουδισμένο απ’ τους Byrds και το "Like a rolling stone" απ’ τους Rolling Stones (απ’ το "Stripped" του ’95). Απ’ τα Μπρεχτικά/ Bαϊλικά δε νομίζω να υπάρξει «ιδανικότερο» του "Alabama Song (Whiskey Bar)" απ’ τη φωνή του Jim Morrison - όταν το είπε ο Bowie ήταν πλέον αργά και γέρος. Ένα κομμάτι όμως που ύμνησε ο Δούκας, το "Heroes", τραγουδιέται «αλλιώς» απ’ τη Nico στο "Drama of exile" του ’81. Μια άλλη ιέρεια ξεχωρίζει απ’ όλα τα χιλιοδιασκευασμένα Στοουνικά : η Marianne Faithfull έτσι λέει το "As tears go by" στο "Strange weather" (1987). Είχε και κάποια σχέση μαζί τους, αν δε κάνω λάθος...

Δυο συναρπαστικές διασκευές παραδοσιακών τραγουδιών και δη ρώσικων κοκκινοστρατιωτικών έθελξαν την καρδιά μου : το "The carnival is over" των Νick Cave and the Bad Seeds απ’ τον υποδειγματικό διασκευόδισκο "Kicking against the pricks" και το "Red Army Blues" των Waterboys (στο "Pagan Place" του 84). Ο Cave στον ίδιο δίσκο εκτοξεύει κι άλλες καταστροφικές για την ηρεμία μας ρουκέτες : το "Running scared" του Roy Orbinson και, φυσικά, την οριστική απoδόμηση του "All tomorrows’ Parties" των Velvets. Ίσως όμως η πλέον απόλυτη γυμνή κλοπή του Μαυροκόρακα ήταν στο κυκλοφορημένο μόνο σε σινγκλ "In the Ghetto", το οριστικό Elvis τραγούδι.
Στα ίδια μαυροκλίματα : ηδυπαθής γίνεται η διασκευή του "Τhe Song of slurs" του σατανικού ζεύγους Anita Lane - Mick Harvey και τον παραγνωρισμένο "Intoxicated man" (1995) δίσκο του τελευταίου, γεμάτο με Serge Gainsbourg covers. Μιλώντας για δίσκους - διασκευές δίσκων, στο αμήχανο... μπητλικό "Let it be" (1988) των τευτονικών υμνωδών Laibach υπάρχει ένα ασύλληπτο "Two of us". Παραμένοντας στις σκοτεινές πλαγιές της ανθρώπινης ψυχής, αδυνατώ να ξεχάσω τον εφιαλτικότερη - δε - γίνεται μετατροπή του "I walked with a zombie" του Roky Erickson στο παρθενικό LP των Vietnam Veterans.

Τα παραγνωρισμένα γλαμ 70ς παίρνουν μια μικρή δικαίωση με το "Cum on feel the noise" των Slade απ’ τους χαρντ ρόκερς Quiet Riot. Προχωρώντας χρονικά, ίσως θα ήταν αδικία να μη βάλουμε και μια διασκευή που κατά πολλούς επικάλυπτο το πρωτότυπο, καθώς ο δεύτερος ζούσε όσα απλώς τραγουδούσε ο πρώτος : o Ferry ήταν περισσότερο "Jealous Guy" απ’ τον Lennon και συν τοις άλλοις σηματοδοτούσε τις αρχές των 80ς.

Μπορεί μια διασκευή να αποτελέσει τον δραματικό ύμνο μιας μεταγενέστερης γενιάς ; Το "That suicide is painless" (Altman/Mandel, theme from "Mash") απ’ τους Manic Street Preachers (ως σινγκλ και μετά σε συλλογές) το έκανε. Mπορεί ένα ολόκληρο σάουντρακ να βασιστεί σ’ ένα easy listening κομμάτι με διασκευές διαθέσεων υπέροχων ως μελλοντολογικών; O Michael Kamen στην ταινία - σταθμό των 80ς, το Brazil του Terry Gilliam, το έκανε.

Πάντως αν κάτσω και υπολογίσω πόσες διασκευές κλασσικών ή λιγότερο κλασσικών κομματιών (ιδίως 60ς) έχουμε απολαύσει, τελειωμό δε θάχουμε. Το ίδιο θα γινόταν κι αν πιάναμε τις ψυχεδελικές μπάντες των 60ς. Παράδειγμα η διασκευή του "In the past" των We the people (;) στο "Inner Mystique" των Chocolate Watchband - ίσως σ’ ένα άλλο κομμάτι αυτά. Αφήστε τα προσωπικά classics του καθενός μας. Π.χ. το δικό μου κουμπί που λέγεται "Ring of fire" (Johnny Cash) από ποιόν να το πρωτοδιαλέξω; Από Αnimals ή Country Joe and the Fish; Ακόμα κι από πλανόδιο αν τ’ ακούω, «φεύγω».

Κι απ’ τους τελευταίους των Μοϊκανών; Αφού έχουμε το άλλοθι της υποκειμενικότητας ας μνημονεύσουμε τις «συγκινητικές» διασκευές έκαναν οι πολυαγαπημένοι μας Triffids. Ποιος αντιστέκεται στο "Can’t help falling in love" (Creatore/Peretti/Weiss) έστω κι αν το βρίσκει στα rarities τους ; Ή στην απρόσμενη του "Rent" των ... Pet Shop Boys, ξεπερνώντας το πρωτότυπο;

Άφησα για το τέλος τα δυο κορυφαία κατ’ εμέ διασκευάσματα. Το ένα το βρήκα στο "Catfish Eyes and Tales" (1988) των Vietnam Veterans. Ήταν μια ατέλειωτη στα λεπτά μαγική ψυχεδελοποίηση του φολκ "The Days of Pearly Spencer" του David McWilliams, πλημμυρισμένη φαζ, όργανα, εφφέ, παραισθησιογόνα. Το άλλο μετέτρεπε σκωπτικά, υμνητικά, μελοδραματικά ένα δακρύβρεχτο χιτ σε ροκ εντ ρολλ λάβαρο. Και ξέρω πολλούς που το έκαναν μανιφέστο στη σύντομη αλλά συναρπαστική ζωή τους, όπως κι ο ίδιος ο αυτουργός Sid Vicious και το "My way" του. Άλλωστε ταιριάζει και για επίλογο εδώ, καθώς όλοι οι παραπάνω κλέφτες did it their way.

*****

Θανάσης Παπαδόπουλος : Διασκευές

Η καλύτερη ευκαιρία να κάνουν φιγούρα οι μουσικόφιλοι: το είπε πρώτος ο τάδε στον δείνα δίσκο κλπ. Παρότι όπως (με άλλη αφορμή) λέει και ο φίλος μου ο Δώδος «έτσι δεν έχει γαμήσει κανένας στην ιστορία».

1. This Mortal Coil - Song To The Siren
Ή πώς το τέλειο ("Song To The Siren" του Tim Buckley) μπορεί καμιά φορά να γίνει τελειότερο. Η Elizabeth Fraser πλησιάζει τον ουρανό περισσότερο από κάθε άλλη φορά.
2. Ciccone Youth - Into The Groove(y)
Οι Sonic Youth διασκευάζουν Madonna. Ή πώς ο χαβαλές καμιά φορά είναι δημιουργικότερος από μεγαλόπνοα σχέδια, πιο κουλτουριάρικα, ακαδημαϊκά και... βαρετά (βλέπε και πάλι Sonic Youth).
3. Soft Cell - Tainted Love
Για να παράγεις ποπ αριστούργημα εξωθώντας τη μελούρα και την κιτσαρία στα άκρα, μάλλον πρέπει να είσαι ο Marc Almond. Ομολογώ ότι για να θυμηθώ την original version αναγκάστηκα να καταφύγω στο δίκτυο. Το μόνο που βρήκα είναι ότι η Gloria Jones που το πρωτοτραγούδησε στα 60s ήταν amore ενός άλλου αμετροεπή Marc. Του Marc Bolan.
4. Yo La Tengo - Yellow Sarong
Από το "Fakebook", όπου οι Ira Kaplan και Georgia Hubley ανακαλύπτουν μικρά διαμαντάκια, όπως αυτό των ημι-επαγγελματιών "The Scene Is Now" από την περιοχή της New York. Οι "The Scene Is Now" δεν έκαναν ποτέ καμιά επιτυχία αλλά προσέλκυσαν μέλη των Pere Ubu, των dB's και προκάλεσαν αυτή την καταπληκτική στην απλότητά της ερμηνεία του "Yellow Sarong" από τους Yo La Tengo.
5. St. Etienne - Only Love Can Break Your Heart
Εκεί που οι περισσότεροι έσπασαν τα μούτρα τους (προσπαθώντας να δώσουν δική τους εκδοχή σε τραγούδια του Neil Young, δεν πρόσθεταν τίποτε αλλά όλο και κάτι έκοβαν), οι άγνωστοι τότε St. Etienne (πριν ακόμη προστεθεί στη σύνθεση η Sarah Cracknell) τα κατάφεραν περίφημα. Ελαφρύ, χορευτικό, εθιστικό και συγκινητικό, το προτιμώ σαφώς από το πρωτότυπο.
6. Rebby Sharp - Hard Acid Rain
Θα μπορούσαμε να ασχολούμαστε και με τις 11 (ή και περισσότερες) αγαπημένες μας διασκευές σε τραγούδια του Dylan. Αυτή εδώ η εκδοχή του "A Hard Rain's A-Gonna Fall", από την «παλαβομαρία» Rebby Sharp, θα ήταν η πρώτη. Δεν άκουσα ποτέ τίποτε από αυτήν ή για αυτήν, έπειτα από το "In one mouth and out another", που είναι πολύ κοντά σε ό,τι αργότερα θα γινόταν μόδα ως "lo-fi" και όπου παίζουν οι καθόλου χαμηλής πιστότητας Tom Cora, Fred Frith, Kramer κλπ. 7. Johnny Thunders & Patti Palladin - Uptown to Harlem
Η πιο funky στιγμή στην καριέρα των φλώρων Chambers Brothers (ε, με τέτοιο τίτλο για συγκρότημα, τι περίμεναν να γράφεται γι αυτούς μετά από σαράντα χρόνια;) γίνεται ακόμη πιο διεγερτική από τους Johnny και Patti, σε δίσκο του 1988 με διασκευές επιτυχιών των 50s - 60s.
8. The Fugees - Killing Me Softly
Αυτοί πάλι διασκεύασαν την τεράστια επιτυχία της Roberta Flack και από soul την μετέτρεψαν σε soul.
9. Kendra Smith - She Brings The Rain
Αφού έπαιξε στους Dream Syndicate, Rain Parade, Clay Allison, Opal, δηλαδή στα μισά σχήματα της Δυτικής ακτής των ΗΠΑ της δεκαετίας του 1980, η Kendra Smith στο πρώτο προσωπικό της EP, διασκευάζει το "She Brings The Rain" των Can. Με λιτότητα (η Κ. Smith είχε ήδη αποδείξει τη Δωρική καταγωγή της) και πολύ ωραία ατμόσφαιρα, δείχνει στους Can ότι το τραγούδι τους χρειαζόταν γυναικεία ερμηνεία.
10. Mazzy Star - Five String Serenade
Η μέρα φεύγει, το Johnnie Walker έρχεται... Δηλαδή η Kendra Smith εγκατέλειψε τους Opal, αντικαταστάθηκε από την Hope Sandoval (καθόλου άσχημα δεν του ήρθε του David Roback) και το γκρουπ μετονομάστηκε σε "Mazzy Star". Στο "So Tonight That I Might See" του 1993, διασκευάζουν ένα τραγούδι των "Arthur Lee & Love" που είχε μόλις κυκλοφορήσει (1992) και που πιθανότατα αν δεν υπήρχε η διασκευή σχεδόν κανείς δεν θα είχε ακούσει.
11. Siouxsie & the Banshees - Trust In Me
Εκτέλεση αισθησιακή και αιλουροειδής. Διάνα δηλαδή, καθώς το πρωτότυπο βρίσκεται στο "The Jungle Book" του Disney.

*****

Άρης Καραμπεάζης : Run for COVERS!

Αν χρημάτιζα το Μπάμπη Αργυρίου, είμαι σίγουρος ότι θα έβρισκε λιγότερο αγαπημένα μου θέματα για τα περιοδικά special αφιερώματα του Mic. Μετά τη synth pop, καταπιανόμαστε με τις διασκευές. Τι άλλο να ζητήσει κανείς. Μήπως τα δέκα τραγούδια που πρέπει να εντάσσει στο πρόγραμμα του ο «μαέστρος» κάθε σκυλάδικου, για να παίρνει φωτιά το μαγαζί; Ή πάει πολύ κάτι τέτοιο; (στοίχημα ότι θα βγει το "άναψε το τσιγάρο δώσ' μου φωτιά"-Μ.Α.)

Οι διασκευές, τα tribute-album, τα all-cover album που επιλέγουν να κυκλοφορούν διάφοροι καλλιτέχνες (βλέπε Bryan Ferry, Ramones, Nick Cave) κ.ο.κ. αποτελούν ένα από τα πολυάριθμα φετίχ που μες στα χρόνια απέκτησα στη σχέση μου με τη μουσική. Δηλώνω δε απροκάλυπτα ότι αν η νέα φουρνιά τραγουδιών που θα έρθει στο μέλλον από οποιοδήποτε είδος μουσικής, μας επιφυλάσσει τα καλά των τελευταίων ετών, τότε προτιμητέο είναι να το ρίξουν όλοι (ΜΑ ΟΛΟΙ!) στις διασκευές για να περνάμε όλοι (ΜΑ ΟΛΟΙ!) καλύτερα.

Προσωπικά ξεχωρίζω τρεις κατηγορίες διασκευών, τις εξής τέσσερις:

Α) Διασκευές για την ανάγκη ενός tribute album: βλέπε goth εκτρώματα αφιερωμένα σε κάθε πιθανό και απίθανο καλλιτέχνη (οι γκοθάδες πιστεύω ότι έχουν διασκευάσει μέχρι και το «Όλα τα λεφτά λουλούδια», απλά ντρέπονται να το δημοσιοποιήσουν), τσούρμα (ενικός: το τσούρμο) σχετικών και άσχετων που μαζεύονται για να διασκευάσουν έναν ολόκληρο- ιστορικής συνήθως σημασίας- δίσκο (και άντε όταν πρόκειται για το "The Queen Is Dead", πάει κι έρχεται, όταν πρόκειται για το "Dark Side Of The Moon", που να πας να κρυφτείς;), καλλιτέχνες που τη μια μέρα αποχαιρετούν τον μάταιο τούτο κόσμο και την επόμενη αυτός για να τους εκδικηθεί είναι ικανός να πείσει την Αννούλα Φλωρινιώτη να «εκτελέσει» μέχρι και το "The KKK Took My Baby Away" σε version «το ΚουΚουΕ μου πήρε το μωρό μου...» κ.λ.π. Είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις το αποτέλεσμα να αγγίζει μετά βίας το μέτριο, ενώ ουκ ολίγες φορές έχουν συντελεστεί εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας... Τελευταία «αγκάθια» του είδους, το tribute στους Ramones, και το all cover ξέρασμα των πρόωρα ξενερωμένων Erasure!

Β) Διασκευές που περιλαμβάνονται σε «κανονικά» album: Δηλαδή, θέλω να πω ότι όπως οι Placebo είχαν την θεία έμπνευση δίπλα στις άνοστα επαναλαμβανόμενες σαχλαμάρες τους να τοποθετήσουν μια high tech έκδοση του "Johnny & Mary" του Robert Palmer, έτσι και κάθε γκρουπ μπορεί να «νοστιμίσει» το δίσκο του με αγαθά που κτώνται τοις κόποις των άλλων. Στην παρούσα περίπτωση το αποτέλεσμα είναι του στυλ «δεν αντέχεται το 50-50». Είτε η διασκευή κλέβει την παράσταση από τον υπόλοιπο δίσκο (μα κι αυτοί οι αθεόφοβοι το "Mrs Robinson" βρήκαν να πιάσουνε;), είτε πάει για βρούβες στο πλησιέστερο οροπέδιο (τι γυρεύουν οι Cardigans από τους Black Sabbath αναρωτιέμαι εδώ και αιώνες...).

Γ) Διασκευές που κανείς δεν το φαντάζονταν, πριν του το πούνε, ότι είναι διασκευές. Πως αισθάνονται οι Soft Cell που το πιο γνωστό τους τραγούδι δεν είναι καν δικό τους; Μα ούτε καν το "Days Of Pearly Spencer" δεν έγραψε αυτός ο Almond; Τι απατεώνας! Και ο Jimmy Sommerville δεν την έβγαζε με τα χιτάκια του Sylvester; Τελικά αυτοί οι τύποι της synth-pop δεν φτάνει που το... πάνε το γράμμα, δεν είναι και δικό τους το αθεόφοβο!

Δ) Διασκευές καλά κρυμμένες και... «και καλά» ψαγμένες: Θα τις βρείτε σε b-side από εφτάιντσα και cd-single, σε παράνομα bootleg, σε soundtrack, σε φιλανθρωπικές συλλογές και σε συλλογές της συμφοράς, πολύ αργότερα στα best of του συγκροτήματος (όταν αξίζουν τον κόπο), στο internet (πλέον), σε ξεχασμένα από θεούς και ηχολήπτες live, σε ότι μπορείτε να φανταστείτε, αλλά δυσκολεύεστε να βρείτε.

Και φυσικά υπάρχει και η πέμπτη κατηγορία με τις δέκα + μία διασκευές που κατάφεραν να συγκλονίσουν τον Άρη Καραμπεάζη...

1. Carter U.S.M.: Rent (original by Pet Shop Boys): Η γκρουπάρα των Carter έχει στο ενεργητικό της ένα μάτσο από σούπερ διασκευές (βλέπε και το "Trouble" των Shampoo, "Τhis Is How It Feels" των Inspiral -κάνουν περιοδεία φέρτε τους SOS- Carpets), και ας μην το είχαν ανάγκη μιας και τους περίσσευε η έμπνευση μέχρι τέλους. Ξεχωρίζει πάντως μακράν η punk κλωτσιά που έδωσαν στο απόλυτο αριστούργημα των Pet Shop Boys, αλλάζοντας του τα φώτα και παραδίδοντας το ΚΑΙ στην αιωνιότητα του rock 'n' roll.
2. Gene Latter: Mother's Little Helper (original by The Rolling Stones): μόνο αυτός ο ξεχασμένος από την ιστορία, το παρόν, το μέλλον και το παρελθόν τυπάς των 60ς και των απανταχού αγοραστών του Record Collector κατάφερε να αντιληφθεί πόσο πολύ και πόσο επικίνδυνο ACID κρύβει αυτό το μνημειώδες κομμάτι μέσα του!
3. Echo & The Bunnymen: People Are Strange (original by The Doors): Ο μοναδικός λόγος που αποφάσισα κάποτε να αγοράσω μερικούς δίσκους των Doors, τους οποίους ως γνωστόν αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι!
4. John Cale: Heartbreak Hotel (original by Elvis Presley): Θα ανατριχιάσεις, θα ψαχτείς καλύτερα, θα κάνεις καμιά δεκαριά φορές το σταυρό σου, θα κολλήσεις ανελέητα στο repeat και έπειτα από χρόνια θα παραδεχθείς πως και οι «βασιλιάδες» καμιά φορά υποσκελίζονται από τους υποτιθέμενους υπηκόους τους (και αυτό συμβαίνει περισσότερες από μία φορές, έτσι; Βλέπε Nick Cave και "In The Ghetto"...)
5. Annie Lennox: Train In Vain (original by The Clash): Eν μέσω ενός μάλλον μπερδεμένου all cover album, το πρώιμο αυτό διαμάντι των Clash (που διασκεύασαν ανεπιτυχώς και οι -γιατί δεν έβαλες το "Suicide Is Painless" ρε προδότη!- Manic Street Preachers), μεταμορφώνεται με αναπάντεχο τρόπο και η ιδέα της ιδανικής διασκευής μοιάζει να βρίσκει την ολοκλήρωση της.
6. Siouxsee & The Banshees: Hall Of Mirrors (original by Kraftwerk): Έρχεται μέσα από ένα από τα πιο ουσιαστικά και επιτυχημένα all cover album που ακούσαμε ποτέ και αποτελεί την κορυφαία στιγμή του, πολύ απλά γιατί το "Passenger" έχει χιλιοακουστεί!

7. Bananarama: Venus (original by Shocking Blue): Δεν ξέρω αν προτιμάτε το Κορίτσι Του Μάη, τον Πασχάλη, ή τον Λάμπη Λιβιεράτο... πάντως η punkgglegum version των Bananarama τσακίζει κόκαλα και ξεσηκώνει τους απανταχού party people χρόνια τώρα και αυτό δεν πρόκειται να πάψει ποτέ!
8. Afghan Whigs: Creep (original by TLC): Ένα από τα καλύτερα soul τραγούδια των 90ς ανακαλύπτει ο μαυρολάγνος Greg Dulli και αποφασίζει να το συμπεριλάβει στις μουσικές του ονειρώξεις... ΤLC με χίλια... Rest In Peace... κ.λ.π Φοβερές διασκευές πάντοτε από τους Afghan Whigs άλλωστε, που έναν καιρό πριν από κάθε τραγούδι τους στα live παίζανε μερικά δευτερόλεπτα από διάφορες soul επιτυχίες όλων των εποχών.
9. Tatu: How Soon Is Now (original by the Smiths) τα 'παμε, τα ξανάπαμε, να μην τα ξαναλέμε! Ήδη κλασσικό και οδηγός προς μελλοντικούς υποψήφιους διασκευαστές της Μορισεϊκής γραφής...
10. Erasure: Lay On Your Love On Me (original by ABBA): είναι γνωστό τοις πάσι πως ολόκληρο το "Abbaesque" ep χτυπάει κόκκινο σε ένταση και ενέργεια, η full ebm όμως έκδοση ενός από τα πιο «ζόρικα» τραγούδια των αξεπέραστων Σουηδών, είναι που προκαλεί τη μεγάλη ανατριχίλα!

ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΥΠΕΡΑΝΩ ΟΛΩΝ Ο ΜΠΑΛΑΝΤΕΡ...
11. St Etienne: Only Love Can Break Your Heart: To τραγούδι άλλαξε προσανατολισμό μια για πάντα, οι St Etienne βρήκαν την καλύτερη αφορμή για να στήσουν μια σπουδαία καριέρα, ο Neil Young πρέπει να αναρωτιέται αν τελικά όντως το έγραψε αυτός, ο Andrew Weatherall του έχει χαρίσει ένα δεκάλεπτο ηδονικό remix, μήπως τελικά είναι η καλύτερη διασκευή που έγινε ποτέ;

Και για να μην ξεχνιόμαστε, ιδού και ένα πρόχειρο τοπ 5+5+2 διασκευών ελλήνων σε έλληνες, ελλήνων σε αλλοδαπούς, αλλά και αλλοδαπών σε έλληνες!

ΤΟΠ 5 ΕΛΛΗΝΟΑΛΛΟΔΑΠΟ
Μωρά στη Φωτιά: Third Uncle (Brian Eno)
Last Drive: It's all over now baby blue (Bob Dylan)
Διονύσης Σαββόπουλος: Ο παλιάτσος και ο ληστής (Bob Dylan)
Τάνια Τσανακλίδου: Ο ακορντεονίστας (Edith Piaff)
Τζίμης Πανούσης: Σουζάνα

ΤΟΠ 5 ΕΛΛΗΝΟΕΛΛΗΝΙΚΟ
Magic De Spell: Ο Πιο Καλός ο μαθητής (Γιώργος Ζαμπέτας)
Κ. Βήτα - Δ. Γαλάνη - Μ. Λοϊζος: Η μέρα εκείνη δε θα αργήσει (Μάνος Λοϊζος)
Αντώνης Ρέμος: Μια καρδιά (Φίλιππος Νικολάου)
Θ. Αμοργινός - Α. Καλοφωλιάς: Ας ερχόσουν για λίγο (Δανάη)
Ημισκούμπρια + Ελπίδα: Στην ντισκοτέκ (Ελπίδα)

+ τρία αναπάντεχα αλλοδαποελληνικά!
Dirty Three: Μια φορά θυμάμαι μ' αγαπούσες (Γιάννης Σπανός)
Second Coming: Αφιλότιμη (Στράτος Διονυσίου)
Beatles: The honeymoon song live at the BBC (Μίκης Θεοδωράκης)

-- Το ελληνικό πρότυπο είναι ενδεικτικότατο του πόσο μεγάλη πλάκα έχει η φάση με τις διασκευές. Ο Πανούσης, για παράδειγμα, που αναφέρεται και παραπάνω έχει δώσει ρέστα στο είδος... από τη Σουζάνα, το Final Countdown, το εμετικό άσμα των 80ς που έγινε σήμα κατατεθέν της Unicef κ.λ.π., μέχρι τις υπερ-προχωρημένες διασκευές που δε δισκογραφεί, αλλά απλά αποθεώνει στα live του (το 'Λάμπω' της Βίσση... μετατραπόμενο σε 'Χύνω'-!!!- με είχε καταφέρει να γελάω για πολλές μέρες).

Ο Παπακωνσταντίνου πάλι στα 80ς έδειχνε περίεργη προτίμηση στον ανυπόληπτο Chris De Burgh και περιέργως μερικά από τα καλύτερα του κομμάτια αποτελούν διασκευές σε αιωνίως ξεχασμένα τραγούδια του. Ενώ δεν του ξέφυγαν και οι Cockney Rebel (Sebastian) και ο Vasco Rossi... και... και... και... Τα περισσότερα ελληνικά τσιφτετέλια αποτελούν, ως γνωστόν, διασκευές από αράβικα χιτάκια, ο Πανταζής με τον Φλωρινιώτη πλακώνονταν για το ποιος θα πρωτοδιασκευάσει τα «Φιλάκια», ο αιωνίως γλοιώδης Μαχαιρίτσας κατακρεουργεί τον Branduardi με τη συναίνεση και συμμετοχή του τελευταίου, η Πρωτοψάλτη και ο Νταλάρας πήραν εργολαβία τον Bregovic, τοπικός Σαλονικιός rocker έκανε ολόκληρη περιοδεία διασκευάζοντας στα ελληνικά το 'The Wall' (και τα δύο ΛΠ!!!) και δε συμμαζεύεται...

Γενικότερα σας συμβουλεύω να ψαχτείτε με τις διασκευές, θα περάσετε καλά!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

** O ΠΙΟ ΚΑΛΟΣ Ο ΠΑΟΚΤΣΗΣ ΕΧΕΙ ΓΑΜ... ΓΑΒΡΟ ΚΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΕΧΕΙ ΠΙΕΙ ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΜΑΥΡΟ (!!!!)
** ΜΕ ΤΟ ΓΚΑΛΗ, ΤΟ ΓΙΑΝΝΑΚΗ, ΤΟ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑΑΑΑΑ!!!
** ΟΥΣΙΕΣ, ΟΥΣΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΑΝΕ ΝΑ ΧΥΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΤΑ ΑΙΜΑΤΑ...
...και δεκάδες άλλα τέτοια αξεπέραστα!

Για να μην ξεχνάμε ότι τις καλύτερες διασκευές τραγουδιών τις κάνουν οι οπαδοί όλων των ομάδων... στα πάλαι ποτέ τσιμέντα όλων των κερκίδων! RESPECT...

*****

Γιώργος Κοτσώνης : Δια-σκευή (Εγχώρια και μη)

-MINOR THREAT : Steppin' stone. Ο νεαρός, τότε, Ian Mc Kaye, με ορμή, πάθος κι ενδιαφέρουσες ιδέες (κι όσο για τους Fugazi, το αντίστοιχο των Crass: ήθος και στάση υψηλά, ηχητικό ενδιαφέρον, δυστυχώς, χαμηλά..). Το συγκεκριμένο το δοκίμασαν κι οι Pistols, απ' τους οποίους προτιμώ, ωστόσο, τα 'No lip' και 'Substitute'..

- THIN WHITE ROPE : Here she comes. Δεν θυμάμαι καν το πρωτότυπο των Velvet Underground, αυτό, όμως, μου φτάνει και περισσεύει. Η καλύτερη, κατ'εμέ, στιγμή της μπάντας μαζί με το 'Moonhead'.

- LEATHERFACE : Message in a bottle. Οι Leatherface είχαν καλό γούστο: διάλεξαν ονομασία απ' τον 'ήρωα' του εκπληκτικού 'Σχιζοφρενή δολοφόνου με το πριόνι', διάλεξαν να διασκευάσουν ένα δυναμίτη του πιο μεστού punk-pop-new wave-reggae-rock group στην ιστορία (λέγε με Police). Κι η εκτέλεσή τους είναι punk-σκέτο..

- THE FALL : Ghost in my house. Απ' τις περιπτώσεις που κάτι άγνωστο (μπάντα, τραγούδι) λαμβάνει το ανα-βάπτισμα με σούπερ νονούς, όπως οι Fall. Κείνης της εποχής, βέβαια, με Mark Smith σε φόρμα και Brix Smith σε ομορφιές..

- DREAM SYNDICATE : See that my grave is kept clean. Απ' όσο θυμάμαι, το πρωτότυπο απ' τον Blind Lemon Jefferson, άλλα λόγια ν'αγαπιόμαστε δηλαδή (ενώ εκτιμώ γενικά τη μαύρη φυλή, η μουσική της, καλώς ή κακώς, με συγκινεί όσο οι βιντεοταινίες του Ψάλτη). Στα στιβαρά, ωστόσο, χέρια του Steve και της παρέας του η απογείωση είναι γεγονός. Απ' το παραγνωρισμένο κύκνειο άσμα 'Ghost stories' μιας απόλυτα αναγνωρισμένης εν Ελλάδι μπάντας..

- THE SISTERS OF MERCY : Gimme shelter. Μεγάλη μπάντα κάποτε οι Sisters, τι να λέμε τώρα.. Κι όσο κι αν αργότερα ο Eldritch μετατράπηκε στον ήρωα που στη γλώσσα μας ερμηνεύεται ως 'Μαυρομάτης', η συγκεκριμένη εκτέλεση είναι κολοσσός. Όσο για τους συνθέτες, αισθάνομαι την ανάγκη να πω τίποτα.

- THE CHAMELEONS : Tomorrow never knows. Αν πιστέψουμε τα περιοδικά τύπου ΠΟΛ ΚΑΙ ΠΟΤ, οι Γενιά του Χάους μάλλον δεν υπήρξαν ποτέ, οη prince είναι ροκ και η γνωστή τετράδα απ' το Λίβερπουλ το 'μεγαλύτερο συγκρότημα του πλανήτη'. Πιστέψτε με, όμως, επειδή μάλλον είμαστε σε διαφορετικό πλανήτη, ποτέ δε τους πίστεψα. Κι όχι ότι έχω τίποτα με τα παιδιά - και τα 'Dear Prudence', 'Helter skelter' είναι μια χαρά, και το 'Ticket to ride' ακούγεται όμορφα , το δε 'Tomorrow..' αντάξιο της θρυλικής μπάντας που το ερμηνεύει. Εύγε, λοιπόν, γι'άλλη μια φορά στη Siouxsie, τους Husker Du και τους Chameleons αντίστοιχα..

- DEAD KENNEDYS : I fought the law (and I won). 20 περίπου χρόνια πριν, το όνομα D.K. ισοδυναμούσε μ' ευστροφία, συναρπαστική μουσική, ('διεστραμμένη') 'διασκέδαση', ανοιχτό, ολάνοιχτο για την ακρίβεια, πνεύμα. 20 χρόνια μετά θα'ταν σοφό να μείνουμε στα 20 χρόνια πριν.

- THERAPY? : Isolation. Τιμή στους Βορειοιρλανδούς που όχι μόνο διάλεξαν κομμάτι απ΄το 'Closer' και στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων αλλά κατάφεραν να το αναδείξουν εκ νέου με μια πολύ πιο 'ροκ' εκτέλεση. Όπου 'Closer', για να μην ξεχνιόμαστε, ο δεύτερος και τελευταίος δίσκος του μεγαλύτερου συγκροτήματος του (δικού μου, έστω..) πλανήτη.

- HUSKER DU : Eight miles high. Wasted youth είναι ο,τιδήποτε σ' έκανε κάποτε να νιώσεις.. Θείο δώρο-'εδώ είμαστε'-όταν οι αστραπές και οι βροντές γίνονται μουσικοί ήχοι-όταν η φωνή φανερώνει και ξεσκίζει τόση ψυχή-τότε.. τότε ίσως συνειδοτοποιείς το ηλεκτρισμένο θαύμα της επικοινωνίας, μιας επικοινωνίας τόσο πληγωμένης που η αγωνία της φτάνει ψηλά, μέχρι τον ουρανό ..

Κλικ εδώ για το πρώτο μέρος